Belê Mamoste!
(Ji Yadvegera 85 Saliya şehîdbûna şêx Seîd Re)
Konê Reþş
Belê mamoste..!
Em çûn Wan û Miksê û zîvirîn..
Me qurtek ji Ava Feqîyê Teyran vexwar..
Tu dibêjî, qey tiþtek nayê guhertin..
Ne piþtî hezar kul û derdî û
Ne sibe û dusibe..
Ne berî nûçeyên sibehî û ne piþtî nûçeyên êvarî û
Ne piþtî hezar rondkê kevokên ji wêraniyê revyayî..!
Tu dibêjî, qey tiþtek nehatiye guhertin;
Ne berî hezar rêkên agirî,
Ne piþtî hezar helbestên qetometo û
Di kolanan de avêtî..
Tu dibêjî, qey esman bi darê Beriwên piroz
Hatiye reþandin û
Ewir, cangoriyên taze belav dike..
Û ev kelek..
Ey Xwedan..!
Ev keleka ku bi termê dîroka zilm û
Zorê hatiye dagirtin, berê wê li kû ye?!
Tu dibêjî, qey me war derbas nekirine û
Dîrok di warên me re derbas nebûye..?!
Em kîne?!
Em kîne Rustemê Zal?
Em kîne Edrîs û Þerefxanê Bedlîsî?
Em kîne Mem û Zîn, Ferhad û Þêrîn?
* * *
Gelî ûcaxên Xwedê!
Qey keleka me di orta deryayê de winda bûye?
Pêlek wê dispêre pêlekê?!
Þev li me gerya ye..?!
Dara mirovahiyê þewitîye?!
Ta ku sikak û kolan bi zilm û zorê di warên me re
Derbas dibin,
Bêyî ku guh li me bikin,
Bêyî ku tiþtek bê guhertin.. û
Em çîrokên axîn û hisretan bidarvedikin?!!
Gelo wê êþa me ta dawiya elfabeyê dirêj bike..?!
* * *
Mamoste!
Gotin di dawiya þevê de digrîn..!
Bêdengiya me bi çûkên mirî yên vî heyamî re
Dilewite..!
Ev heyamê ku em ji bo wî distirên û
Ew serê xwe ji bo me dihejîne..
Digirî û di ber xwe de dibêje pepûk..
Waweylê…
Em ê çawa wêneyê bav û kalên xwe
Winda bikin,
Kum û kolosê wan li ber ba bifeliþînin?!!
Çendî dayikên me gazinan bikin, çendî mîr Bedirxan,
Þêx Nehrî, Þêx Seîd ji me bi lome bin;
Em, di çayxaneyên bîranînan de
Qerebalixê dikin,
Bi dirêjbûn li ber dergehên bajarên giryayî
Radiwestin,
Lêborîn û pexþanê dixwazin û
Ji darên xûz û tewyayî dipirsin;
Gelo, em bi derengî ketine?!
Tu dibêjî, qey em bi derengî ketine..
Tu çi dixwazî mamoste Derwêþ!
Em çi dixwazin;
Penaberiyê em di nav baskên xwe de
Hilanîne..
Rêkên çûn û nehatinê ji çûna me
Westiyane.
Wî li wî yê ku karibe bireve û
kî berê kerwan didî kû, bela ew be..!!!
Em bi bêdengî û þerê xwebixweyî
Di berxwedanê de ne..!!!
Bi zimanê biyaniyan dinivîsînin û þerê hev dikin..!
Çi þevek dirêj e, gelo dawî jêre nîn e?!
Kolanên rojhilata navîn ji hejariya zarokên me
Têr xwarin..
Werin, em bi pêþ de herin da ku
Nifþên li paþ me bi pêþ ve bilivin.
Ax, çendî ev heyam bi kul û derd e..
Bila em ardiwê ronahiyê bin
Ne ardiwê tirava temirandî bin.
Kelek di orta deryayê de westyayî ye..
Li hêviya we ye.
Qamiþlo, 01/07/2010
Vegere Destpêkê......
