Nivîsên din yên Nivîskar Mirhem Yigit   -Dil û mêjiyekî mezin -4- Dil û mêjiyekî mezin -2- Dil û mêjiyekî mezin -3- - Romana bi guftûgo    -DewletaTirk, dîroka  serneketî -Li bayê bezê Kurd û Kurdistan - Dil û mêjiyekî mezin -1- -Apê Osman Sebrî -Destavêjî û destqirêjî Vegere Destpêkê

Hefteya Mafê Mirovan -1- Mirhem Yigit 10'ê meha em tê de, Kanûna 2010 an, Hefteya Mafê Mirovan, dikeve 63 mîn sala xwe. Di ewçend salên derbasbûyî de hejmarek belge, beyaname û peymanên din ketin jiyanê, xal û madeyên li ser mafên mirovan, mafên bingehîn dan pey hev, bûn rêz û li cîhanê wergeriyan zimanên corecor. Cardî ji derketina vê beyanameyê û bi vir de (1948), bi sedan konferans yên neteweyî û navneteweyî li dar ketin, ji her aliyên cîhanê siyasetmedar û parêzvanên mafên mirovan beşdar bûn, axivîn, gotinên xweş û edebî kirin û di encamnameyên navdar de biryarên hevbeş bi laş û gewde kirin. Her saziya nû bi çêbûna xwe û her pilatforma navneteweyî jî bi dengvedana xwe, hêviyên bi jiyaneke mafdartir, wekhevtir û layiqtirê mirovan binûvekir û ji bo siberojeke ewletir bû dilxweşkirinek, dilavreşandinek. Lê ne zêdetir. Îro dema mirov ji sala 2010'an piştî 62 salan çavekî davêje rewşa mafên mirovan ku ji bo vê jî çend seet gera di înternetê de têr dike, mirov dibîne ku rewşa heye, piratîk û jiyana bi xwîn û goşt, zindî û xwebêj, bi xal û madeyên di ewçend peyman de hatine destnîşankirin, dubarekirin û çendgîsinîkirin, qet li hev nakin, hê gelekî dûr in ji hev. Vê lihevnekirinê û dûraya di nav van belgan û rastiya jiyana rojane de, ji her kesî zêdetir kurd dibînin, ji serpêhatiyên xwe dijîn û bi her deqîqe, hefte, meh û sala derbas dibe re, fikra ku heger em bi destên xwe pişta xwe nexwirînin, em û gelên cîran rêyeke jiyana bi hev re pêde nekin, wê ev belge û beyaname, têra nermkirin û guhertina kolonîzatorên welatê me nekin, xwurtir dibe, zêdetir diçespe ku ev jî siyasetmedar û serokên kurdan dehfî nav siyasetên realîstir, guncawtir û maqûltir dide. Helbet ev nayê wateya ku ev peyman negirîng in, vala û pûç in yan jî çi nirxekî wan tune. Her yek ji wan destkewtek e, destkewtek hevbeş û malê mirovayetiyê ye, li pey her yekê ji wan ked, xwêdan û berxwedaneke dirêj, bedêl û fedekariyên sedsal û hezar salan hene. Pêwist e em van peymanan nas bikin, serwextên naverokên wan bin û ji bîra nekin ku tim doza rîayetkirina ji wan re, bicîhanîna wan bikin, li dijî dewletên Kurdistan di nav xwe de perçe kirine, li himberê dewletên Ewropa ku gelek caran bêagehayîya me istismar dikin, em ji bo bidestxistina mafên xwe wan bikar bînin. Tirkiye, yek ji damezrênerên Yekîtiya Neteweyan (1945) û îmzeavêjê Beyanameya Mafê Mirovan ya Gerdûnî (1948) ye. 60 sal in endamê Konseya Ewropa ye, ji 1954'an û bi vir de Beyanameya Mafê Mirovan ya Ewropa qebûl kiriye û ev 47 sal in jî ji bo endametiyê serî li Yekîtiya Ewropa daye ku ji ber vê jî hejmarek kirîterên bicîhanînê dixwazin li bendeyî Tirkiye ne. Ev giş Tirkiye dixin bin bar û berpirsiyariyekê. Heta îro binbariyên Lozan jî di nav de Tirkiye, çendî ji dest hat, jê re serifî, xal û madeyên di van peymanan de paşguh kirin, xwenebihîstî kir û dema xwe li vê danî jî ji bêtecrûbetî û nezaniya me, ji nehişmendî, bêorganîzeyî û bêhêziya me istîfade kir. Îro tecrûba me, hişmendiya me, organîzebûyîna me di asteke din de ye, Kurd bi giştî û kurdên Bakur bi taybetî, di van 30 salên buhurî de, di her aliyê jiyanê de, çendcaran li xwe bûne û êdî reş û sipî, baş û xerab, li gel xwe û li dij xwe, baş ji hev derdixin, çi ne çi û çi ye zanin, ketine pey şopa sûcên dewleta tirk, sûc û tawanên wê vedipexêr in, dosyên wê dadixin ser maseya raya giştî û di nav hesabdîtin û hesabderxistineke dîrokî de ketine rê. Êdî ji vir û hade ne xêr e ji dewleta tirk re, ji nasyonalîzm, milîtarîzim û nîjadperestên dijminên kinêsa ermenî, suryanî û pontûsan re. didome   Vegere Destpêkê