KOLANÊN BÊWÎJDAN
Xizan Þîlan
kolanan
di bêwîjdaniya xwe de
berê xwe ji min guhartin
derdora azadiya min
bi têlstîriyan
dorpêç kirin
roj
ji min dizîn
roj
min ji min didizin
û ez
firotim feleka qehpik
di binçengên þevên tenetiyê de
veþartin
bi nalînan
bi axîn û keseran
nixumandin
baskên hêvîyên salên min
þikandin
ber bi toza bîranînên
lanetbûyî ve firandin
bîra tirs û xofê
di dilê min de afirandin
tofana zîpikan
bi ser min de barandin
kolanên bextreþ
di xwîna zikreþiya xwe de
gevizîn
lê
dest û piyên dilê min jî
di poþmaniya gavên xwe de
lerizîn
Çeqelên kolanan
li îstgeha giyanê min ya dawî
bi awirên zexelane
li hêviya xwekujiya min
rawestiya ne
di guhên min de ewte ewt in
û bi laþê mirina min
mijûl in
ronahiya rojên min
di asoyê çavên min de
kor kirin
roj
ji ber gavên min
sersem û sermest dipekin
û di korta çavên min de
winda dibin
pêþeroja min
mîna lehiyek bêxwedî
ber bi þopên nediyar ve
diherike
li nav lepên kolanên bêwîjdan
di bêçaretî
bêkesî û bêdengiya xwe de
difetisim
di goristaneke bêgor de
li navbera mirin û jiyanê
dilikumim
dûpiþkên kolanan
di qesr û qonaxên giyanê min de
cîrîdan davêjin
û jehra çavnebariya xwe
di çermê min de berdidin
temenê min bûye
xweliya li ber lingên
zaliman
rûpelên parsiyên min
di bin dagirtina
qelemê êþan de
dîsa qîrçe qîrç in
kolanan ez spartim
paþila þevên wêran e
mîna kusiyê
di qalikê xwe de veþartî
di qefesa zîndana
oda xwe de girtî me
mîna masiyê bê av
li qeraxa þîpa xwîna xwe
diperpitim
li nav aþîta temenê xwe
can dikêþim
bîhna mirineke bêwext
ji henasa min difûre
bi hawara min ya bêdeng re
berbangên asîmanê
digirîn û diqêrin
pêlên bahoza çemên vî bajarî
bi xem û xeyalên
dil û kezaba min re
rovî rakirine govendê
Xizan Þîlan
2005-12-12
Stockholm
|