ŞEVEREŞÊN SÊWÎ

 Xizan Şîlan

ez

hinavên helbesta kal û pîr

bi şehweta hestên peritî

dadigirim û dinivîsim

li tenetiya şevereşên sêwî

şefaqên ciwaniya min

desteserî bûn

ava kaniya temenê wêran

ber bi rawestgeha

goristana lal ve

diherike

wizîna bayê mirina bêveger

di guhên giyanê min de

dîsa çingeçinge

asîman

li dor keser û nalîna min

dizivire

bêhna bîranînên şad

di xwîna çarenûsa genî de

dixeniqe

bi gavên şemitok û westiyayî

ber bi pêşeroja nediyar ve

dimeşim

li henasa roniya beyanan

bi dengê qebqeba kewan re

lêvên dilê zîzbûyî

dikenînim

ji kovaniya demsalên xwe

bafiroka bêrîkirinên zaroktiyê

difirînim

li xewna şevên spî

rengê tariya rojên bihurî

bi keskesora hêviyan

dixemilînim

li hawara demên reben

sînorên rûreşiyê

ji gerdûna êşa dilê xwe

dişeqînim

li perestgeha çol û beyaran

rêya diçe fazîletê

diramim

di arşîva heyaman de

rûyê rûpelên qurmiçî

ji toza înkara dîrokê

dadiweşînim

û mirovahiyê vedixwenim

nav xezîna nefsbiçûkiya dilê xwe

ez

bi çira awirên tefandî

bi ramanên dil û kezebê

bi dest û piyên ker û lal

û

bi lerza tiliyên bedenê kor

kulîlka xeyalên çilmisî

ji nû ve

dibişkivînim

                  Xizan Şîlan

                  2008-01-13

                  Stockholm

çapkirin