Yasîn
Hisên
Ji
ber xirecir û hewarhewara hunermendên anuha de, kêm caran mirov dibîne
ku kesek peyda dibe li dastanên kurdî ên kevin guhdarî dike. Tevî ku
gelek ciwamêran ev gelepor û filoklor danhevkirin û çapkirin, û pirê
wan ji derveyî welatê me hatin û ew dastan û meselok û serpêhatiyên
me ji me re dan serhev û birin û li derveyî welatê me ji me re çapkirin
û ji me re þandin da em bixwînin...! lê mixabin kêm kesan ji me ew pirtûk
jî xwendin. ez ji dil sipasiya wan kesan dikim, bi taybetî mamosteyê hêja
Celîlê Celîl û malbata wî.
lê
ew kaniya me a zelal hîna di herike, mîna ava deryayeke sipî û zelal, av
di bedena xwe de kom kiriye, li benda ku kesên tî û bihn çikyayî bên
û jê vexun.
Mixabin,
em behsa asitengiyan bikin em ji wan xelas nabin, lê em behsa guhdarkirinê
tenê jî bikin diyar e hîna jî em ê xelas nebin.
Ji
ber ku guhdarkirin li van dastanan kêm bûye, ta em dikarin bêjin nemaye.
lê
cihê seyr û matmayînê bû dema min li Fatima Salih Axa di otombîlekê
de li ser xeta Qamiþlo û Amûdê guhdarî
kir.
Ez
bi tena li ser kursiya fireh rûniþt im û min di dilê xwe de got( de ka
ezê bi dengê Rifeetê Darî û dastana Fatimê xwe bighînim Qamiþlo).
Dema
otombîl dikir ku bi rê keve, min hew dît ku zilamekî por sipî û cilin
xweþik û qatek paqij li ber, hema xwe avêt hundurê otombîlê û li kêleka
min rûniþt.
kesên
rêwî yên nava otombîlê tevda bi kurdî jêre digotin :tu bi xêrê hatî
mamoste.
Çawa
rûniþt min dît berê xwe da min,
û ji min pirsî:
-
Nasir Begê gelekî xweþ e,tu li dastanên kurdî guhdar dikî?, pir xweþ
in ha, bi taybetî ev dastana han.
Ez
ji cihê xwe ne liviyam û min bersiva wî neda, heta careke din ji min pirsî:
-
dastana Nasir Begê gelekî xweþe ji xwe re lê guhdar bike, bi taybetî
xelkê Amûdê qurre ne û kêfa wan ji van tiþta re tê.
Hema
min yekser lê vegerand:
-
mamoste, ev dastana Fatima Salih Axa ye.
Hema
bi qorzîka çavê xwe li min nihêrî û nema deng jê hat, heta dengê
Rifeetê Darî bilind dû :( lê lê Fatimê...migo konê bavê te mezin e
weke xana, alîk sûke yek dikane). Min dî mamostê min dîsa bi qorzîka
çavê xwe awir li min vedan, lê bêdeng ma.
Hîna
em negihiþtibûn nîvê rê, min bala xwe da mamostê kêleka xwe bê çawa
serê wî diheje û ketiye xeweke giran de. Heta em gihan Qamiþlo, li serê
bajêr xwest dakeve. otombîl rawestiya, dema mamostê me daket, min ji
hundurê otombîlê bang lê kir:
-
Weleh mamoste te ji xwe re têr
li Nasir Begê guhdarî kir.
Min
dî dîsa awir li min vedan , lê vê carê ez bê deng mam.