TEROR Û DEWLET

A. Balî

Di nav civatên dinê de rêvaberiyên herî mezin yên rêxistinî dewlet in. Dewletên lê demokrasî heyî mafên mirovan bi zagonan hatine tayînkirin û dewlet bi xwe jî bi zagona xwe ya bingehî ve hatiye girêdayîn. Lê çimixabin dewletên Kurd di nav de dijîn wek Tirkiyê, Îran, Irak û Suriyê mafên mirovan heroj binpê ne. Carna ez bi xwe, xwe re dikefim nav mitelêyan (gengeşiyan). Difikirim ku li dinê pir çete hene. Çeteyên herî mezin jî çeteyên navê xwe kirî dewlet in. Çeteyên bi navê dewletan, ewna çeteyên din piçûk diçewisînin û dikin bin qontrola xwe û hebûna xwe li ser yên din ferz dikin...

Ew gotina min destpêkê de belku baş naye fehmkirin. Ji bo vê jî minakek balkêş ez dixwazim bidim. Ew nîvsedsala (50 sal) dawî de li Tirkiyê cunteyên leşkerî pey hevdu hatin û çûn. Hemiyan jî zagonên heyî binpê kirin. Bes serokên cunteyên serneketî wek ji wana yek Talat Aydemîr bû, ku ji aliyê cuntên din ve hate dardakirin. Mirov dikare navê wan cuntan wek çete jî bi nav bike.

Pir caran wan cuntan ji bo xwe bi haq (bi maf) derxînin, bi destên xwe planên terorê çêdikin û wana jî di pratîkê de bi kar tînin. Dema leşker an jî hêzen bi dewletê ve girêdayî yên dizî bixwazin rewşê heyî xirab bikin dest bi terorê dikin û terora dikin jî davêjin ser hêza ji xwe re mihatab dibînin! Di encamê de terora dewletê kirî bi propaxandeya dewletê, ew li ser milê hêzên welatparêz û demokrat dimîne. Dema dewletê dest bi terorê kir, ji wê mezintir teror nabe. Li hemberî terora dewletê hêzên piçûk yên dixwazin mafên civatê bigirin yên bi zirufên çekdarî kar dikin di her alî de bê tesîr dimînin.

Dixwazim bi mînakek balkêş dawî li vê gotara xwe bînin. Di bernameyek televîzyonê de wezîrê çanda Tirkiyê berê Fikri Saglar û serokê îstîhbarata Tirkiyê yê kevn Prof. Mahîr Kaynak ve diaxivitîn. Navê rêxistinê ne girîng e. Lê rêxistin ji çepên Tirk bû. Mahîr Kaynak jî dema min li zanîngehê dixwend, ew di sala 1968 an de bi navê xortên Tirkiyê yên sosyalîst wek nûner hatî şandî bû û çûyî bû mehrîcana (festîwala) li Sofyê bûyî ya înternasyonal (navnetewî). Ew di wê demê de jî ajanê dewletê yê resmî bûye. Lê ew di nav rêvaberiya serokatiya hêzên şoreşger yên xwendekar de bûye. Salan şunda bi devê xwe ew karê kirî jî îtîraf kirye. Wana di nav xwe de li ser dadgeha Stenbolê ya li ser doza rêxistina Tirk dipeyîvin. Ji hêza Tirk re şandina 80 kîlo jahr (eroyîn) bi destê mirovên bi dewletê ve hatin girêdayî û li ser rewşa wan dipeyîvîn. Dadgeh civîna duwemîn de bi nivîsa resmî hatî de, ew reqemê berê serast dikin û dibêjin ew 80 kîlo nîn bûye, ew 260 kîlo bûye!.. Dema dewlet bixwaze heya rêvaberiya rêxistinan peyayên xwe bişîne nav û bi destê wana bûyeran terorîstî çêke, wê demê jî dewlet ji dewletiyê derdikeve û dibe çete. Di rewşên usa de karê hêzên şoreşger zêdetir dijwar dibe û yên ji bo mafên xwe yên mirovî li ser riya rast kar dikin, wê demê dikevin nav ne rastiya dewletê.

Ne başî û teroristiya dewletan bi çalekiyên terorîstî ji holê rakirin ne hêsan e. Di aliyê din de karên dewletê yên terorîstî, ji aliyên dewletên din ve pir caran di ciyê xwe de tên dîtin. Dewletên di riya antî-demokratîk de dimeşin anca bi rêya demokrasî û aşitiyê ji ortê radibin û dikevin bin nîzamê zagonên demokratîk. An jî dewleta çete ya terorîst  bi êrîşa dewletek din ji ortê radibe. Dema dewlet destên xwe di nav terorê ke, wê demê bi terora dewletê mafên mirovetî hemî binpê dibin!

Dewleta Tirkiyê salan vir de dixwaze xwesteka gelê Kurd bi rêya terora dike de bifetisîne... Kar û bûyerên terorîstî dike jî davêje ser rêxistinên Kurdan! Îro ji heroj bêtir ew lîstikên bi destê dewleta Tirkiyê çêdibin,  ewna hemî vala derxistin erka ser milê her Kurdî ye. Ji kesên Kurd zêdetir ew kara pêwist e, ku rêxistinên Kurd wê ser milê xwedin û jê re çareseriyê bikin.

Ewqas sal di nav şer de jiyan, anca kesên di nav şer de dijîn dizanin. Rêya aşitiyê vekirin, anca rûyê faşîstan yê reş derxistin meydanê mimkun e. Ji bo vê jî hêzên cîhanê yên aşitîxwaz li gel neteweya Kurd nebin, Kurd nikarin serkevin. Dema dewleta Tirk terorê bike, cîhan lê seyr bike, ser de jî bûyerên dike davêje ser hêzên Kurdan.

Rûyê rûreşan û maskeyê wan vê carê pêwist e, ku gelê Kurd derxîne meydanê. Kî aşitîxwaz e, kî şerxwaz e, bila hemî cîhan baş bibîne. Di dawî de jî encama şerxwaz û faşîstan herwuha wek ya Saddam Huseyîn e...

21.09.2007

A. BALÎ

çapkirin