berdewamî(2)

Nuha di tariyê de, bi guvaştina aramiyê (hêminî)bi lepên pola, ko xwe di nav kolanên bajar de, radide weku goristanê û ne pistek. Rojek bi cir û hewar, nale nal, gazîn, lêdan û wêrankirin bû. Rojek ko rûnişt bû, çav sor wek şefeqê, çavdêryê bi bêhnek çikyayî .. hilte- hilt pê ketibû. Dengên cuda di ezmanê dagirtî bi mijên reş de tarûmar dibûn, dûman ji deverên cuda ber bi jor ve diçûn. Qêrîn bo yarmetî, bi hemû tîpên dengdêran A….û ..îîîîîî…. dikan wêrankirî bi camên hilweşyayî û tirmpêlên şewtî, hin jî qolobandkirî……ji xwe di nexweşxanan de, mişt bi term û ahên kûr, bi giryên çêlîkan, yên xwedî rûwên bê guneh, Zare zar dikirin …tank di sikakên teng de, ta bi pisîkên vî bajarî ,ne xuyane. Tenha dengê viz viza zîncîrê, tenê ji cihekî dihat, di sikakan de belav dibû, di wê şeva lal de.

Bajar borîn dikir bi dil û canek, hevîrmêş bibû ji kesera salên xûz ser ay û ux. Yekemîn car bû, ko qîzenîya vî bajarî bi xwîn rêjiyê ser tax û hastên  rûniştvanan herikî. Ji wan lepên gemarî û herifî re… Bi pozberî bajar digot : laşê min çem e! Di damarên min de evînek bazdide û xwîna min bi nebûna Yasamînan difûre…. Ezmanê min ketiye tariyê  de û wî parvekirine. Navnîşana min nemaye, lê hîn ez sax im. Ji bo nivîsa stranan, ji bo bi zimanê firokan(teyran) baxivim, ne bi zimanê te yî sitmkar yê ko li ser doşeka min razayî ye, xwen û gyanê min serûbinî hev kirye.

Rêbîn wek her dem û ne yek lîstik ser wî ne çû ko wê temaşe nekir be,bi taybetî ko tîma bajarê wî bûna. Tenha ev hebek wî mijûl dikir ko dûrî sergêjiya ramanan bibe. Qonaxa mindalî derbas kir bê tirs lê dagirtî  bû bi pirsên bê bersiv..ne di tirsya ne ji desthilata meznan û ne jî çîrokên şevê ê cinan ko dapîra wî jêre vebêjiyê dikir û ne jî ,ji reşahiyê.Ciwanek bi nerîna çavên stûr,xwîn şerîn,bejnek li hevhatî,kedkar, bi şev û ro ser motorê duling dixebitî,bo mal û xûşka xwe muhtacdar ne hêle.Ji belegazî û bindestiyê ,mad tirşî bûbû destbirakê rûwê wî .

Di vê dema dawiyê de, bê qidûmîyekê hiş û havilê wî dagirkir bû, tim mijûlî tiştekî  konkret dibû ……… nexasim ji çaxê girtina wî ,û Piştî ko hêzên ewlîkariyê danê êvarê, laşê bê hiş û ji hevketî, avetin ber deriyê xanî .Û xûşka wî, Iro por li hevketî ,gerdenxwar(stuxwar),ji pîkabê daxistin û bihnek  lê dan bi ser biryê xwe ket ,ko wek bertalaşek radayî û cemidî ser qadê bû.Rabû serxwe û ji bin kirasê wê xwîn ji baq werdibû bi ser rahn û çok ta gûzika hundir bi jêrdê dihat xwar.., bi bêdengî û hema- hema karî bû  wî bikşîne hundirê xanî bi iht..ihtê… ne hewar û ne girî ,wek birayê xwe, ew jî bibû laşek cemidî û bê hest.Kî karê êşa van herdu ciwanan sivik bike ,kesên bi rumet û serbilindayî dijyan bê dê û bav, çi bi tekilyên xwe bi hemxakan (çînaran) re û çi bi hev re.Ewqas bi rumet bûn,ko ew taxa wan tev bi serê wan sundixwarin. çi ji ziman şerîn û rastgo,û çi qedir û qîmetdana wan bo nişteciyên taxê.Di wê reşiyê de, te pencerak vekirî ne didît  em bêjin,hema  bên alîkariya wan bikin.

Erê ! tenha tirsek Rêbîn tevlihev dixist,tirsek bê hempa tevlî xwîn û laşê wî bibû, ji rûdana ko bi xûşka wî re bûherî bû. Carna galgalê dîn dikir û bê wate dipirsî ..çima? di hundirê xwe de ,ji xwe diprsî. Bi dilek xemgîn raman dibû û carnan hevokek  biçûk û li ber dilê wî şêrîn bi lêv dikir, radibû devê xwe vedikir û hhoxx, hilma xwe davêt ser cama camekanê û peyva herî şerîn qeto kirî dinivîsand.

Ji demzaroktî  ve, ev peyv bi lêv dikir ,bavê wî vê peyvê hînî wî kir bû .Lê nikarîbû peyvê tev bi carek bêje, qeto qeto bi serdiket û bi liv dikir û esta jî, hewl dide ko wê  bi hilmdana ser qizêzê binivîsîne û  Îro li tenişta wî ye.

Di kêlîka şiryarbûnê de, ji bê hişiyê …çimkî wî pelixan dibûn ji lêdan û îskencê, laşek şikestî her der dêşiya.

Hişê wî hate serê wî... Matmayî, ji xwe re digot: şiyarbûm! hîn ez dijîm?

Gelek kêfxweş im ko hîn rojek li pêşiya min e. Dibêjin ko di jiyana me de du têgehên bêgumanî hene: mirin û tirs! Lê ev ne meraqa Rêbîn bû.

Tirsa herî mezin ko ew ji hundir ve dixwar, civat û nirxên civatê bû .. xelqê taxê ew ê çi bêjin ..? Ew ê çawa qebûl bikin û ew ê çi, li ser tecawizkiria bi destê neyaran ko li ber çavên wî pêkhat, çi bibêjin?

“Ez ê wê bikujim û hew..” carane bi hêrs di nava xwe de digot.Tendûjîk pir dijwar di nava wî de hebû,û nizanî bû kijan bi serkeve,nirxên wê civata bindest an ji,nirxê tekoşînê?

Dixwestin mukirhatin û jêdander jê wergirin, baweriya wan welê bû, ko berxwedaneke bi rêxistinî ,welê xurt bû… bêguman  hin grûp li dûv hene ?..mukir bê bi navek. Çi  mêr be an jin  be, an jî zarok be. Ne giringe..navek tenê, an jî , sixûriyê bike.. pê pir zor dihat. Li ber xwe da, ta dawiyê, lê wî nizanî bû  ko dê buhayekî jê bibin ..ew  buha bibû dîmenê ko tim wî mijûl dikir .

 " kurê min !.. li hember azadiya welat , tiştek pîroz nîne...ne can û ne sermeyan… û  ne laşê me jî. " galgala bavê wî hate bîra wî ,dilxweş dibû hebek di ber xwe de, li gel  strana " tomorrow will be a wonderful day " "Sibe ew ê rojek sipehîtir be " bi bêhn kişandina wî hebek tevizî  ji bandora dîmenê, li gel ko û ne peyvek tênedigihşt ji stranê, tenha navê stranê dizanî bû. Cixarak pêxist ,stran vemirand û KTV pêxist …sernûçan…Birêz Barzanî serokê herêma Kurdistanê pîrozbahîya koma azadî ya jinên Kurdistanê kir……..Li Kerkukê  terorîstan sê tirimpêl bi xwe ve teqandin…….Tirkiye: bela Kurd cejna Newrozê li darxin lê mijara Kerkukê neynin ziman .ooofffff bêhn berda û TV vemirand.. Rêbîn û Îro li hev bi melolî nerîn û çavên wan tijî libên rondik ko ser hinarik û dêmên wan werdibû. Rabû ber bi camakanê çû û hilma hhoxxxx  ser camê kir û peyva herî şerîn li ber dilê wî nivîsand qet-qeto A…Z…A…D…Î .Li xûşka xwe zîvirî û şitexilî : Ew ê sibe,wêrana ko bi ser me de hat di nûçeyên xwe de, biweşînin…dilê xwe û wê xweş dikir .

Di şeva wê rojê de.... roja hevîrkirî ji ava sor ko di nav taxan de,yên bêhna nan , şebeş,kûlîçe û evîn,  ji  wan diforya , xwe belav dikir.Di wê tariya  lal  ko kes ji wan motorçiyan ,yên ko gepa nanê xwe ji motorê duling peyde dikirin, ne xuyabû……… di çerxekî de,  di kolanên bajar de, şûmî û dengê muzîkê bilind dikirin û digeriyan bi ken û dilşadî, rêwiyek an jî , siwarvanek dighandin mal an jî kar...niştecîyan xistibûn tayê de ji qêrîn û serxweşiyê  û ji sixêvan . Bi gotinekî .....pêxwasên taxan, welê wan bi nav kiribûn .

Bi berçavokên reş ko hilfa zarokên biçûk birbûn yên bi diyên xwe re, dihatin bazarê .Dibihtîn, bi dev vekirî li wan temaşe dikirin, matmayî disekinîn  ,hilfa wan jîndawarên biçûk birbûn. Ko  hewqas dixwestin  zû mezin bibin, û wan berçavokên reş xwekin û li motoran siwarên. Deku ber bi ezmanê bajar ve bajon. Di wê çerxê de,.Kirîminal weke kurm diherikî di taxa wan de,giha bû asteya herî bilind, kesin ji wan bi nav û deng derketin bi navê mêranyê ..mêraniya teşqelçiyê!......... zimanê kurdî bibû ye fermî di zindanê de, li gel   biryarên qedexkirnê..Ew dem çû.Bi rastî jî, ew dema çû bê veger..Rêbîn û Rêdûro ji wan kedkaran bûn.

Nuha  motorên  xwe bi rîbanên kurt ,rengê ala rengî  dixemilînin. Hema Diçûn û dihatin,  ji xwe re li motorên xwe temaşe dikirin, dilxweş dibûn. Ser armê yan jî, ser depowa benzînê ,ya motorê hin hevokên balkêş dinivîsandin …xurt ne ajo yabo em  li hêviya te ne…..çavên nebaran stirî bikevnê de….xwedêyo sitar a te…xwedê te biparêze yaro …xurt ne ajo yara te li hêviya te ye…canfîdayê te me welato.

Nuha kes ji wan ne xuya ye di wê reşiyê de, ji bilî hin sawîran ko  xwaromaro xuyanî dibûn ji şewqa lampên sikakan ..diyar dibûn bi derbaskirna sikakê, ji rexek bo rexê din. Rûwên bi xezeb ,mad tirş,cemidî û bi tirs. Tenê dengê  livandina zencîrê  wê bê dengiyê diqilaşt bi siwarvanekî cil pak, por şehkirî û belavok di birîkê de, nîv xwiyakirî, pişt xûz dibû bi ajotna hedî hedî..

Dengê zîncîrê di wê reşiyê  de bilin dibû. Rêbîn û xûşka wî  Îro, li ber pencerê çavdêriya rê dikirin.  Rêdûro ser û rûwê xwe bi desmal veşartibû ji çavan pêve, dîwar bi dîwar bi laşê xwe yî ziraf û dirêj dalast, geh radiwestya bi hêviya kes wî nebîne…geh bi lez gavên xurt davêt ,tu deng ne dibihîst ji terb-terba lêdana dilê xwe pêve …..digihê

ber derîk , dû lêdan bi ser hevdu , piştra  lêdanek tenha dikute. Rêbîn  bi lez pikya derî vekir û bi lezgînî Rêdûro xiste hundir …serê xwe derxist ji derve,

rast û çep nerî . Bi hêdîka derî asê kir.

çapkirin