Her ko lêkera fermanî “wî bikûjin ” dibihîst, lêdana dilê wî xurtir û bi hêztir lêdida. Bazdanek bi hemû hêza xwe bazdida. Bakî porê wî, wek geziyên genim tarûmar tevlihev dixist, bi her alî ve. Hema dengek dihatê…wî bigrin…bikûjin ..direviya,jiyan pê şêrîn dibû tevlî ko wî ji bêhna nêrgizê bê par hiştibû. Direviya xwe dida alîyek ji fîşekan ko ji her alî derdiket .Ji paş qurzîkên sikakan û ji ser xeniyan. Bazdana lezokî dikir û bi xwe re di axift Rêbîn : gelo ez ê bighem wan deku mizgînî bidim wan…. ji fîşekan hewl dida xwe biparêze û direvya.. .. lê bi kuda bazdida? .Nizanî bû….ev bi her mirovî re çedibe, gava jiyan dikeve tehlûkê de. Dîtina ko xwe dît, li ber mezel bû.

Kerwanê ciwanan ji mezel derdiketin, li ber derî rawestya bo bêhna xwe veke , xwe daqol kirbû bi herdu destên xwe, çokên xwe girtibû. Bêhnek dirêj berda ,çawa serê xwe rakir herdu çavên wî bi ala rengîn ket ko di destê Rêdûro de bû. Keniya û bi şadî bi aliye biraderê xwe ve bazda ……çawa bazdida û herdû destên xwe vekirî, bo Rêdûro hembêzke ….gulek li dilê wî dikeve ji paşve….diterpile û bi rû ve dikeve ser laşê hevalê xwe. Ji destê hogirê xwe radihişt alê û destên Rêdûro di bin çengên wî de mabûn,ko dikir bigirîya….hewlda xwe, şipya bimîne lê hêz pêve nema bû………………… bê hemdî xwe ket nav rêwîtiya jiyana xwede.

Rûdan bi rengekî zu çêbû. Di vê rojê de,danê nîvro di lîstgehê de (stadyona gogê) , berî lîstik destpê bike.... rûda .Qêrîn :bimre Barzanî…….bimre Talabanî…kevir ,lêdan… …êrîşkirdin … bimre Barzanî…bimre Talabanî. Kêrên jehrkirî di laşê ciwanên nûgihiştî yên bajarê evînê de diçikandin, wan nivşên pan Arabîzmê .Her şerpînîk ji çikandin kêrê, di zikê ciawnekî de dihat,gulek sor diket ser qadê,berdaxek av di ji xwe ve dipeqiya bi deng û henasên çikyayî ayyyy…ax yade..ayy .

Pevçûn..gazîn û girîn ,kes ji wan qêrînan tê nedigihîşt….şerê kevir barya bi ser zarokan!!.. Ev çi nefrete?ji xwe dipirsî Rêbîn û berdewam dikir weku bi xwere di axift...Bawer dikim ticarî wek vê nefreta qirêj û dîn ser vî bajarî derbas ne bûye,ti mirov hewqas nifret bi xwe re hilnagire…. tenha Hirç !.!

Nifret û qirîna Hirçan ji nav,hêvî û xwenên teyî kurdî …ko qebol nakin tu ne li gorî sîka wan bî.Pêlên hirç ê bereday…tu dibe nuha ji şikeftan derketine, welê êrîşkirin !. ma welê êrîşkirin haho !! haho !! ta ko wan ciwanan di qorzîyek de, asyê kirin…. kevir barannn …wek zîpik dibarya û domdikir,her ciwanek bo yê din biparêz e, bi laşê xwe ,wan dinixûmand…qêrîn: bimre Barzanî ….bimre Talabanî ji vir derên ! ...ciwanên bajar bibûn komek ji laş wek girek bi temamî… girek ji laşên mirovan ko her yekî xewnên wî hebû .

Di vê kêklîkê de ,yekî hate bîra wî ,ko ji bîrkir bû xatir ji yara xwe bixwaze,û yekî dî ,bi malbat û zarokên xwe ve raman dibû .Ko kî wan bi nanke piştî mirina wî. Di vê êrîşa ne wekhev de….yekî li benda bû ko xwendina xwe biqedîne û ye din tenekak ronê serxetê bibe malê,ti guneh nekir bûn ,tenê hatibûn piştgirtiya tîma bajarê xwe bikin…ji xwe zarkokan êdî negihan ramyar bibin û bêjen xwedêyo em bûhara jînê ne,derî li me negre .Êdî di nav bêdengiyê mabûn û di bextê xwedê de.Wan bejnên nazik û lihevhatî ser hevdu siwar bibûn ji tirsê, tirsa ko ji nişkeva hate holê.

Rêbîn ko di nav ciwanan de bû, tim ,ji çaxa xwe dîtiyê, diramya di nava xwede , hin pirs dipirsî.Û noka jî ,eynî pirs xwe davêtin mejiyê wî .

Bo çi tim em zarokên têkçûne ne?kî guneh kare? Bapîrên me ?!. ko ne wek bapîrên din bûn, yên ko mijûl dibûn ,bê ka çi pêşerojê li pêşya nevyên(torinin) wan e?. Ko meraqa wan ne em bûn ?!..ko hej hev ne dikirin?.ev pirsan di vê kêlîkê de, di serê wî de, xweş berz dibûn bi dilekî hesretkêş .

..Gulebaran ! gulebaran ! bi her alî berdin wan ! … bi hêrs Kabul Serokê Parêzgehê vê biryarê da polîsan.Navê wî ket nava rûpelên dîroka qirkirina bajarê êvînê.Kevir ,kêr lêdan , û nuha gulebaran .Qêrîn hîn bi hêztir bû bimre Barzanî…….bimre Talabanî…….

Panîkek mezin belav bû,li wî , kî xwe azad bike,bi her alî direvyan.Hin direvyan bi aliyê derî ko asê kiribûn û hin jî ,di reva xwe de, diterpilîn bi rû ve ser xakê werdibûn.Destek nêzîk dibû û gulek di serî de berdida.Pir kes hatin pêlkirin di bin pêyan, 3 zarok fetisîn û ev bûyer wek birûskê belav bû nav rûniştvanên bajar de ,hin jî, dilê wan sekinî .Panîkek ko hişt her kes bêje ha bi xwedê dibe kurê min, yek ji wan zarokan be….bajar bikya ,hin dayên ceger şewitî bi hilkirina pore sere xwe û sewtan ser rûwên xwe dixisin bi hewara xwedê de.

Di nav wê panîkê de,pir deng bilind dibûn … qêrîn ,hewar û ji nişkeva ji girê laşan dengê sirûdek bi xurtî bilind bû,li beramberî wan gule,kevir û kêran.

Rengê ezmanê bajar har bû bi mijên pir reng, birûsk dipeqyan û dipejiqîyan ,ew sirûd li bajar tevî belav bû .Wek tîrejên rokê ku ronîya wê di cih de, xwe diyar dike,zengelokên tî , şevên girtî û perda newêrbûnê ji holê rakir.Ew sirûd bi yek dengî derket ji karker , karmend,cotkar ,mamosta û ji çêlîkên me ………nişteciyên bajar tev bi gurmînek xurt ji hinava xwe her kesî derdixist,bi mesajan yek ji yê din re peyva serlhildane dişand .Salên xûz, wan bê hêvî di paşla çerxê de girtî hiştibûn , peşkek ronahî xwe avêt ser çav û rûwên wan.Her kes berê xwe da jêdera sirûdê,bi taybetî gava bûyer di nav wan de belav bibû.Herdu rex ketin nav hev de.

Hirç bihtir harûdîn dibûn :bimre Barzanî ..bimrê Talabanî..LA ÎLAHA ÎLE ALAHA WA KURDISTAN ADÛWA A LAH..Qêrîn :bijî Sadam…bijî Sedam! wêrana kevir û gule her didomandin, nêzîk dibûn bi çav sorî bi aliyên Rêbîn û Rêdûro ko di nav camewer de bûn, şipya ,sêng vekirî bi qêrîn sirûd a niştîmanî bi dengên xwe hildidan . Bi du tilyên ko tîpa V nîşan didan û bi gurmînyek bilind digotin : kes ne bêje kurd mirin…kurd jîn dibin .

Bi bihntengî Rêdûro axift û bi herdu destan tîpa V hema bilindtir hildida û bi rû zîvirî bi aliyê Rêbîn ve, ji xwe bawer axift : min ji tere ne got ko îro tiştekî ne normal biqewime. Evan ji spêde di nav bajar de, digeryan û çavsorî li gelê me dikirin,gerek vaya me bida ber çavên xwe…hebek axaftina xwe rawestand û berdewam kir ..wek her car em tên xapandin mixabin!.em tên lîstika neyaran. Rêbîn her sirûdê bi dil germî didomand. Hest dibû ko baskên wî hene , bi vê sirûdê re difirya .Hest dibû ko vê sibehê , pencera jiyanê ji nişkeva vedike,pencera ko asê kirî bû.. ko felekê asê jibîrkir bû,û wî ferî tarîtyê kir û wî welê hishtibû .Jiyan mora xwe bi tamek tenê hiştibû di canê wî de, bi rengekî rojane.

Hêviya Rêbîn ew bû ko ev pijqandina ronahiyê …vebûna pencerê û pêre bakî hênik di dilê wî de, avdan bide…. ew ê reşatî bi temamî bê daqurtandin .

Pevcûn mezintir û firehtir dibû bi kêran û daran .Ser û rûwên ciwanan bi xwîn bibû ,polisên li wira amade bibûn ti liv nekirin,…………………………………

Tenê xortan nîşan dikirin weku li nêcîrê bin û bi guleyan wan radixistin ser xweliya bav û kalan ya pîroz , yeko yeko li gor giringî û pêwîstya wî kesî .Bi çeplên Rêbîn û Rêdûro girtin û çend xortên dî, wan xistin pîkaba landlover ya hêzên ewlîkariyê .Wan tiliyên zêrîn ko tîpa V dixistin çavên simkaran de ,ti çare di destên wan nema ,jibilî ko heybeta dewletê vegerînin bi îskence û kûştin ji ber welê pir ciawan pekrawan bûbûn …. bajar biryar da ko sibe pekrawanên xwe veşêre .