Ez diçim..

Arşev Oskan

Li êşên ku bi salan hatibûn meyandin,

yên mîna wan keskesoran dijeniyan, digerim.

Ev çi têl in, ku jenîn mîna xwînê di wan re diherike!?

Ev çi tilî ne, ku bi nazenînî direqisin!?

Bi hêsanî, dermanê dilên westiyayî peyda dikin.

Mîna nikilên şalûlan, bi maçan wan têlan dilerizînin

Newazan li asoyên hiş û dilan belav dikin.

Ez diçim..

Xunaveke hûr bi ser êşên xemgîn de dibarînim.

Wan çîrok û çîvanokên zarotiyê bi xwe re hişyar dikim. 

Min çi mûzîk mîna dengê dayika xwe nebihîstiye

Çi bêhn, ji xwîdana wê xweştir, bêhn nekiriye

Çi war, ji himêza wê aramtir nepelandiye

Çi şêranî, ji şîrê wê şêrîntir venexwariye…

Lê (arpa) te..

Ev hemû êş, ji hêlana xewnan, ji nû ve vejandin. 

Bi arp û dengê te re, kulîlk têne semayê

Ji nû ve, bi nikilên xwe li ewrên bîranînan didin

Her ku guhdar dikim, di wê himêzê de kûrtir dibim

Di wê axê de, mîna singekî tême kutan.

Ez diçim..

Li delavên wan çeman, binefşan avdidim.

Bila kes li min nemeyzîne, tenê ez û xewnên xwe,

li wan masîkên, ku bi kurdî dikenin temaşe bikim,

yên ku ji îro pêve, nema diçim nêçîra wan.

Ez diçim…

Li pişta wan asoyên rewrewkî, yên meyandî siwar dibim.

Di ber bahozên berfîn, yên zivistanên çiyan re difirim.

Ew berfa ku li ser nêrgizan paldayî, bi tîna dilê xwe dipşêfim.

Li nav wan zeviyên zeytûnên Efrîn û mêwên Qerejdaxê digerim.

Wan kewên gozel yeko yeko li Cûdî dihijmêrim.

Ez diçim..

di ber baweşîna têlên arpa te re, di xew re diçim.

Li sînga wan zozanan, dibim asik û pezkovî.

Li xuşexuşa sûlavên geliyan, bi te re guhdar dikim.

De bilorîne û min bibe warê sawîran

Min bike rêwîyekî riya dûr û di ber çemê Firatê re berde

Bila bi çavên xwe, bejna welat gav bi gav bipîvim.

Min bes vegrîne van walatên sar û bê stêr.

û piştre min ji xewa mirinê dîsa hişyar bike.

Ez diçim..

Mêvanê stêr, ax, asîman, sûlav û dengên tavên buharê

Wan birûskan bi tîpên navê dayika xwe xêz dikim

Ji zû ve, min ew nedîne, min bêriya wan kiriye.

Belê min venegerîne.. hema çend rojên minî mayî,

Tevî tîbûnê, bila li ber sîmfonî û lorînên arpa te,

Ava jiyaneke nû binoşin.

Min bibe û mîna çûkekî li nav xewnên evîna qurmiçî bifirîne.

Da ez li wê dilbera, ku sih sal in dil diziye bigerim.

Ez diçim..

Ji zû ve, min dil hebû, li te guhdar bikim û li xwe bigerim.

Ji zû ve, bi binfeş û nêrgizên kenok re nekenîme

Wê bi çûna min re, ewrên buharê xwe giran bikin

Bi awazên te re, wê lêvên xaka tî, di bin wan xunavan de şil bibin.

Wê welat bibe demsaleke buharî û xwe bi me şêrîntir bike.

Wê keskesor bi awazên te re, mîna du birûyan bêne vegirtin.

Her tişt li bendî awazên te bûn, li bendî hatina min bûn.

Ez diçim û nema vedigerim!.

10. 07. 2007.  Hamburg

Arp : aleta mûzîka Tara Jaff e.

“Ev xêz li ber mûzîka Tara hatine nivîsandin, lewra ez wan diyarî wê dikim”.

çapkirin