|
Þengal
Birîndar e!
Arþevê
Oskan
Malên me wêran nabin!
Destên me ji xakê nabin!
Dilên me ji evînê sar nabin!
Li
Helepçe, Hewlêr û Qamiþlo
Li
Amed, Mehabad û Zêwayê
Dîsa
li Þengalê ferman e
Li
asoyên Þengalî
Çavên
dayikan bi xwînê digrîn
Li Þengalê herder sor dike
Aso û xaka suncirî
Bi ser hev de dinixume.
Dîsa bi dilopên xwînê,
tovên bexçeyekî ji sorgulan diçînin.
Tovên azadiya dahatû, bi xwîna
zarokan dimeyinînin.
Erê dayikên Þengalî,
jana birînên zarokên we
di þeva çaredehê tebaxa reþ de
agirê sor berdan hinavên me.
Hîn
jî þengalî dibêjin
“Em aþtîxwaz in, em mirovhez in
li ser kavilên xwe dimînin, qet
nabezin“.
“Ev
fermana heftê û sisyan e
Bi
pêc topan, mora xwe li dîrokê xist.
Ji
jana kal û jin û mendalan diqîre
Ey
dayikên bê malxwêmayî bigrîn û bilorînin
Bi
wan lorîkan
Sêwiyên
di dergûþên hêviyan de di xew re bibin.
De
bilorînin ta ku dilê çiyan bi we biþewite
Ta
ku ji pêsîrên xwedan þîr mîna kaniyan biherike.
Bila
li ber lorînên we,
gorîcan
birînên xwe yî jandayî jibîr bikin.
De
bigrî dayê û bibilîne.
mîna
baranê hêsiran ji çavan westiyayî bibarîne
Pê
agirê dilê xwe û me vemrîne.
Bigrî
hetanî ku li þûna her dilopeke xwîn
Sorgulek
serî hilde û zeviyên azadiyê bixemilîne.
Kî
dibêje Þengal wêran bûye ?
Kî
dibêje Helepçe enfal bûye ?
Kî
dibêje Qamiþlo dilsar bûye ?
Her
ku tevkujîkê pêk tînin,
xwîna
me tevlihev dikin.
Evîna
axê di dilê me de hartir dikin.
Zimanê
me bi ser dîrokê de dirêjtir dikin.
Em
ê her hebin û her bimînin.
Kokên
dara me, di dîrokê de kûr çûne,
her
ku ew dibirin þîntir dibin.
Þaxên
wê darê bilintir dibin.
Bi
gulên sor û zer li ber tîrêjên rojê libadibin.
Û
bibêjin: Ez ê kelemên nav çavên we bin!!
16.
14. 2007.
|