ŞEKOYÊ QAÇAXÇÎ

 

Arşevê Oskan

 

Her ku roj diçû ava, Şeko çavê xwe li hespê xwe digerand û diçû serdana wî, da ku li axurê wî binêre û rewşa wî ya tundirustî bipelîne û pêdiviyên wî bidêyê, helbet ev hesp hevalekî dilsoz û giringe di jiyana Şeko de, gelekê caran bi kêrî wî hatiye û ew ji mirina dijwar parastiye, ewê Şeko çawa jê hezneke û wî neparêze ?.Ji pûk û sermaya zivistanê.

Dema ku Şeko pûrta iniya wî ya poz dixuran, wî jî serê xwe pêre li ba dikir û sipasiya wî dikir, lewra hesp bi hatina wî şad dibû, tenê ew û hespê xwe ji hev fam dikin, wî hespî tîne hember xwe, mîna mirovekî xwedan bîr û bawerî.

Helbet ew jî mîna xwedanê xwe li bendî pêla şevê ye, da ku têde hunera xwe bi`afirîne, bi xatirê xwediyê xwe xemgîn û tengezar dibe, simê xwe li qadê dide û xakê bi wan nalên xweyî tûj dikola, nirxê tengijandina xwe berçav û xwiya dike .

Wê kengî şev bê û hespê inî~boz, sînorê tozê di bin simê xwe re derbas bike û bombeyên nû~çandî û bê rûmet biqelêşe, sînorê derewîn ku bûye astengî, di navbera wî û mirovên wî de, di ser guhê xwe re davêje, da barê xwe bighîne mebestê .

Şeko destê xweyî rastê, ku bi sê tiliyan mabû, daye ber riwê xwe û demjimêr dema wî jê didize, serê wî bi 

ramanan, di hiş û gumanên wî de şax û bax vedide, li ser xetê zar û zêçên bi çavên zelûl, bendewarê hatina wînin, jina pepûk û hejar bi xwedîkirina zarokan mijûle, ango nahêlin diya wan çavê xwe kêlîkekê li jiyanê veke. Dema ku zarok li derdora wê ker û lal dibin, ew jî bi dizî derdikeve ser banê xênî û çavnêriya hatina Şekoyê xwe dike, destê wê li ser birûyên wêne û ji hêla başûr keseran dikşîne, li gel ku newêre li mêrê xwe mikurê ku Şeko, qaçaxiya tûtinê li binya xetê dike, ji tirsa ku polîs wî navêjin binê zindanê .

Helbet çavê wê li rê diqerime, dzane ku Şeko berê xwe daye mirina reş, bi sedema ku nanê zarokan bidestxîne û zarokan ji birçîbûnê rêzgar bike, her carê di ber xwe de dibêje û keserên dijwar dikşîne: Bila ez bimrim, lê zarokên xwe birçî nebînim ...!!

Li bin xetê jî, hogirî keça mirovekî xwe bûye, bi dîtina wê gelek şad û bextewer dibe (Nesrîn). Nesrîn jî, bi çavekî bendewar û dilekî bêrîkir, li bendî hatina Şeko radiweste, da ku çavê xwe bi dîtina wî kil bike, di çavê Şeko de, hêvî û mirada xwe dipelîne û sênorê jiyana xwe dikêşe .

Dema ku Şeko çav li riwê Nesrînê dikeve, ji ber xwe ve, simbêlên sorî sosinî, li ser lêvin girnijîn, govenda şadûmaniyê digre û diçirise, ji keldûmana dilê bi evîn .

Evîna dijwar dilê nazdar perçe~werçe dike û roj bi roj bi pêteke bîranîn tête şewitandin, di şevên zivistanê yên diroj de, nîgarê Şeko ji xewn û xeyala Nesrînê naçe, heyanî banga sibehê, ku dengek ji paş~xanî dihat, ji xew çeng dibû û serê xwe di pencera biçûk de asê dikir û dilê xweyî nazdar û evîndar dixiste cî .

Ew dilê ku mîna tenûreke sincirî ji agirê evîna Şeko, qet bi pûk û bahoz û berfa zivistanê sar nabe, di rojên ...

buharan de jî, dema ku keçên gund diçûn kerengan, li nêzî şiva hesin, ya ku Kurdê serxet û binxetê ji hev diqetîne (Tirkî û Sûrî) yê, asoyê welatê Şeko bihn dikir û sitranên evîndarîyê davête ser delalê dilê xwe, pêre hestê xwe dihûne û derman dikir .

Herwisa, dilê Şeko jî, bûbû mîna gogekê, li serxet û binxetê diçû û dihat, di navbera zar û zêçan û Nesrîna evîndar de, lewra roj bi roj, çûn û hatina wî bêhtir û pirtir bûbû, li binxetê di xewn û hêviya zarokan de dixew de diçû û winda dibû, li serxetê jî, jana evîna Nesrînê di dilê wî de şax vedide û janê xwe li hinavê wî belav dike .

Şeko ji ber vê rewşa dijwar nema dihedinî, ne barê tûtinê û ne jî xwedîkirina hespê inîboz, şevekê ji şevên bê sitêr, li bayê serê xwe siwar hat û ji nîvê şevê û pêve, Nesrînê li paş xwe kir û berê xwe da sînorê hesin, bi dilekî fîdakar, tije evîn û derd û kul, helbet evîna dilê Şekoyê Kurd, zora her tiştî bir û xwe li sînor qelipand, bê tirs û sawîr, ji kêfa dilê xwe, neramiya ku xwe ji leşkerên Tirk biparêze û bi zanyarî koça xwe bibe serî, lê li Şeko bû teqîn di nav bumban de, lingê hespê wî kete ser bumbakê û nema xwe dîtin û miradê wan di gewriyê de sarbû .

 

 

copyright © 2002-2004 info@pen-kurd.org