|
Wê
þevê..
û çavên te
Arþeve
Oskan
Stêran
ji bo me
Li
dora sîwana heyvê, govend digirtin
Bayê
ku li pencera min dida
Awazên
jidayikbûnê dinuhirandin
Dixwestin
bibêjin
Em
nêzîkî barandina berfa sersalê dibin
Belê
dikeniyan
Distrandin
Dilorandin..
Stêrên
wê þevê
Li
bendî civana me ranedizan
Ji
asîman xunaveke hûn dibarandin
Li
ser lêvên sorgulan radiwestandin
Û
bi þînahiya
çavên te re mat dibûn.
Wê
þevê..
Çavên
te dibûn deryake aram
Dilê
min
Awirên min
Giyanê min
Nikarîbû
bi hêsanî tê de avjeniyê bike
Çavên
te … ax çavên te
Kûr
in, dûr in, bê delav in
Evîna
asîmanekî sayî
Deryake
xulmaþ
li xwe dipêçin
Wan
fêrî rengên xwezayê dikin.
Min
jî dixwest
Gemiyekê
ji soz û hêviyên birîndar
Li
ser siwar bikim û bajom
Bê
westan sînga xwe bidim bahozan
Da
ku wê gotina ku te tim digot:
„Berxwedan
Jiyan e“ pêkbînim.
Çavên
te dixwestin bibêjin
Em
û sersal bi yek sirûdê afirîne
Bi
yek berfê disotin, dibrijin
Di
bin yek kevirî de þîn
tên
Lý
yek asîmanî dighêjin hev.
Wê
þevê..
Tirêjên
ji çavên te çendî watedar bûn
Di´axivîn,
soz didan, çîrok diwestandin
Cengeke
giran bi dilê min re li dar dixist
Sînorên
di navbera min û te de
Êdî
ji xwe þerm
dikirin û diherifîn
Û
tiliyên fediyok li hevdû digeriyan.
Wê þevê..
Giyanê
me,
destê
me, ji hevdu nedibûn
Li
bexçeyê sorgulan
Tovên
sozan diçandin
Evîna
Siyabend û Xecê, Mem û Zîn
Salar
û Mîdya, Cîm û Gulperî.. diwestandin
Hetanî
bi silava berbangê re
Di
nav xewnan de em diherikîn
Ber
bi agirê evîneke sor ve, di xew re diçûn.
Arþev 12. Nov. 2006 Hamburg
|