Dema kû masîyê sipîyê tirsnak û mezinê nava fîlmê "JAWES"[1] devê xiwe ve dike, diranên tîj û bir birê wî der dikeve kû mîna mişarin, can û leşê meriv bi dîtna van sahneyê diheje. Xudê dizane ev diran û poz û difin a fireh bi çiqas goştê re têr dibe û canê çend candarn pêwîste were kişanidin heya kû bona yek dem bihere bin derya û destê xiwe ji xiwarinê hilîne!

Girûpekî zehf li xelkê di sînemayê de rûnişitine û li fîlmê dinêrin. gişt sendelîya vê salonê hatiye girtin û tije temaşawanan e. destika naylonîya sendelîyan -hemî- bi sedema perçiqînê destê temaşawanan xiwîdan kiriye û ter û şil bûne, Ew destên kû li tirsê masîyê sipîyê hûrtê nav fîlmê "JAWES" xiwe penahendeya destike sendelîyekî bê can û hest kirine!

Jiyan her çiqas nerind û nexiweş be jî, lêbelê mirin bi wî awayî karesatekî mezine û hemû tişt li pêşîya çavê meriv tehl dike.

Ew kesên kû diketin cewa dev û diranê masî bi demek kûrt, perçe perçe dibûn û dihatin xiwarin û paşmayî ya cil û şepikê wan bi ser awê de têkelî xiwîna wan dîbû…

Jinek li rex wî de rûnişîtîye, porê xiwe zer kirîye û bi modela "Ajda pekan"[2] xemilandîye…

Bêhna mekyaj û powdra wê der û dorê girtiye. Di tarihîyê salonê Sînemayê de soretê wê xûya nîne lê bûyîna jinekî wisa kû bêhna parfûm û mekyaja wê hewesê mêran ji xewinê radike, di wî tarîkîyê de li kêlekê gencekî nozde salan de îhsasê mirinê ji bîr der dîxê. Herdem masîyê sîpîyê fîlmê devê xiwe vedike û kesek digire, vê jinik tije gewrîya xiwe qîrîn dike, weke ewe kû masîyê hûrt ew girtîye! Carna dilerze û destê xiwe bi rengekî hîstrîk li ser çokê xiwe radike û nefesekî dengdar û tîj dikşîne û dîbejê: Ah!

Neynûkên drêjên wê sîber dixin ser dev û difina wê. zend û desta wê gelek nazik û xiweşikin, mîna krîstalin!

Bi koşeya çavan dinêre, jinik li vê dinyayê qêdiyaye, bi nax û bi ruh temaşayê fîlmê dike, birastî tîrsiya ye hereket û qîrînên wê ew tirs derdixe.Li ser sendelîyê de xiwe nagire. Lingên xiwe bi rengekî hîstrîk dihejîne destê xiwe bi lez dixe ser dev û lêvên xiwe û dikşîne. Car car tilîyê destê rastê dixe ser dev û lêvên xiwê û ew jî ji tirsan de bi diran neynûka xiwe dicewe…

Dilê wî ji jinikê re dişewte, nava dilê xiwe de difikre û dibêje: ew jina reben bi van hest û îhsasê nazik û nermê ve çawa dikare jiyan bidomîne?! Ew nikare li hembera dû meraqan xiwe bigre! Heyfa wê ye heke xiwedîya van îhsasên nazik here bin axa sar! Sûndê dixûm eger îzrayîl here cem wê bi carek bêhiş dibe!

Bi sedemê dilsozîyê ve ew hest di dilê wî de çê bû kû bi şêweyek bi wê jinikê re bûye xiwediyê peywendiyekî îhsasî yê. xûya bû bêguneh û feqîre, raste xiwe mekyaj kiriye, ew jî sûça wê nîne belkû civaka wan wisa dixwaze. Gerek însan mîhreban û birehim bibe û ji merivê din re dilsozî bike.

Poşetê biçûkê dendikê xiwe bir pêşîya jinik û got: kerem ke! Xiwest rehm û dilsozîya xiwe nîşan bide.jinik nebihîst û bersiv neda. Piçek şermezar bû, lê vê carê bilind got: fermo xanim! Jinik reficî û bi meraq ve temaşayê wî kir.

Di nav tarîkî yê de mîmîka soreta wê xûya nebû heya kû bizani be îhsasê wê çawa ye lê bi dengekî sar got: Naxûm! Sipas! û dîsa berê xiwa da perdeyê sînemayê. Piçek qîrî û got: Ah!, û xiwe avêt sendelîyê.

Kûrik difikrî wê jinik zanibû kû ew xiwestibû merhemetekî di heqa wê de bike, lewma dixiwaze kû dendikê wî bixwe, jinik jî lewma dendik nexiwarye ji ber wê kû zani bû kû genc bi tirsê wê rê hesyaye û ew jî xiwest nîşan bide kû ne mihtacê dilsozîye! … diyare jinekî bicerg û dil frehe, ew xiwest bêje ne mihtacê merhemetê ye… û çiqas netirse û qet li fîlmê tirsnak natirse!

Keyfa wî pê re hat, jinekî nazik lê dilfreh … dîsa dest bi xiwarinê dendikê kir.Çavê xiwe awêt jêr ve. mêze kir: Xiwedîya çi bedenekî xiweş forme!

Çok û belek û lingê wê di nava pantolonê tengê de xiwîna demarên zilamek şêst salan diherikîne, gelo gencekî nozde salan çi lê dike? Xeyal û raman ber bi dîmenên qedexe kirî ve çû! Fikirîya kû tirs ew jinikê çiqas rindiktir û dilxiwaztir kiriye… bêhna mekyaj û matîk hêza ramanê çend qat zêdetir dike… Niha hindek hêdî bûye û hereketên hîstirîkê wê kêm bûye lê na! Her car dîmenek ji masîyê hûrt dibine û mirina merivek mêze dike dibêje: Ah!... wey ji te re bimirim!...

Wisa difikre jinik bi wî re dibêje bimirim ji te re.Çokan li hev xist. Xiwest here ode ya aparat û mistek li devê aparatçî yê bavêje û bêje kû êdî fîlmê tirasnak neweşîne, an jî here perdeyê sînemayê bidire û jinik ji vê skîzofêrnîya derbas bike, paşê wî jinik sipasîya wî bike û destê xiwe bavêje milê wî ramûsan bike ew jî dest û zsnda wê bi lêvan maç bike…

Ji wan xeyalan da bû kû dengê qelebalixî hat gohê wî. Deng li derveya salonê dihat. Derîyên salonê bi dengekî qij ve bûn, bi şeqê pîyan ve bûn. Dengê bêtel (telsiz) salonê girt bi carek tevahî ya rûniştîyan sere xiwe vegerandin alîyê derîyan. Masîyê sipîyê hurtê fîlmê mijolî xiwarinê bû. Xiwîn ketbû ser avê de.

Lambeya hola sînemayê hat rûhn kirin. Sînema tev çû, rûniştîyên wê derî ecibîyan, dest bi narazî bûnê kirin.

Zilamek bi cilê eskerîyê derket holê. Dû demançe (kolt) li kemberê xiwe xistibû û dû qeytanên dirêj li binê demançeyan hilawîstî bûn û heya ser botê wî digehiştin. Çavê xiwe bi nav xelkê de zivrand. Bê dengî sîberê xiwe bi ser salonê sînemayê de xistibû.

Hewes û mîhrebanî di nav dilê gencê nozde salan de mir û tirs û bêçarenûs bûn serî hilda. ew generalê serbazî niha bibû deselat darê canê wan çarsit kesê rûnişitîyê sînemayê… her kes bixiwaze îşekî nabicih bike canê xiwe sipartîye îzrayîlê!

Bi carek jina kêlekê wî bi xiweşihalî gazî kir û got: Benim Hakanim! û li seêr sendelîyê rabû û berê xiwe da wî efserê paye bilind. Demakû gihişt wî, xiwe awêt hembêzê wî û desta xiwe kir mil û stoyê wî û lêvên xiwe xist ser lêvên mêrikê. Her dûya bi awayekê ecîb hevdû maç dikirin. Xelkê hazirê sînemayê dinêhrîyan wana… çi kes perdeyê sipî temaşa nedikir û kesek tûnebû masîyê sipîyê bêrehim û xiwînxorê re binêre, hemîya berê xiwe dabûn sahneyê ramûsanê kûmûtan û jinik. Temaşawanan bi hesret ve mêze dikirin û her kes di nav dilê xiwe de tişitêk digot…

Kesek digot: xûyaye li "Qibrisê" ve hatîye û çend mehe hev nedîtine û gelek bêrîya hev kirine, kesek din digot: diyare kû li fermana rojihilatê (Dogû)re hatîye. Zilamek pêncî salan got: Qawad! Di pêşîya çavê xelkê de ka binêre çawa jinikê dihebîne! Jinik digirîya,wêke rûnidik di çavan de dihat. Bi destmal hêsrê xiwe hişik dikir lê hişê wê hebû kû mekyaja xiwe jî paqij neke. Bi dengêkî tijê girî, got: min digot belkî te dîsa bibinim? Kûmûtan destê xiwe bi dilsozî xist ser pirç û porê wê û bi dengekî germ got: Ez hatim! Netirse! her tişit bi xiwêşî û kamûranî hat xelas kirin.

Di gel gotnê wan peyvan de destê jinik girt û bi nermî li holê sînemayê der ketin, ew serbaz û efserê din jî kû liwir bûn pişitê xiwê kirin xêlik û sînemayê cih hişitin.

Masîyê sipîyê fîlmê mijolê vegerandinê gemîyek biçûk bû. Gêncê nozde salan di nav meraq û kul de mabû, hej dikir weke masî har bibê û her kes bikeve kulabê wî perçe perçe bike û pişt re sînemayê xirab bike… di wan fikiran de bû, zilamek hat jor ve û got: temaşawanên delal û ezîz! Ji kerema xiwe re bibûrînin, fermandarê gişitîyê "Maraş"ê ragehandîyê sîstema ewlekarîya serbazî li seranserê welatê de hatye lidar xistin, zehmet nebe herin derve!

[1] Fîlmê herî bi nav û dengê "stîvên şpîlberg" , rêjîstorê Amêrîkî.

[2] Hûnermend û dengbêja turk.

[3] Kûdêtayê sêrbazî li roja 26.sêp.1980 an kû general "kenan Evren" encam da û heta niha jî berdewame.