DENGÊ BÊDENGAN

                                                                                          Bedirxan Epözdemir

Dema ku di civatêk da yan jî di welatêk da, mij û moran, tirs û xof xetma xwe li jîyanê dixe, teda û zordarî wek tişteke xwezayî tê xuya kirin;

Wê demê, pélén şowenizmé digêhjine menzîla herê bilind.

Kuştin û lêdan, dek û dolap di riya refleksên milî da  rewa têne dîtin.

Şer, dibî perçeyek ji jîyana rojane.

Linç, bi her cûre bandora xwe, di her warî da dide xuyakirin.

Şik û guman, bi xwe ra sixuran di efrînin.

Wê demê insan bi tirs û şik temaşa hev dikin.

Civat bi tevayî tê zept û rept kirin.

Bêdengî çar alî digrê. 

Çevên meriv li aştîxwazan, li parazêrên mafên mirovan digerin.

Evên ku borî ya bêhn û wijdana civakê têne zanîn, pêşverû, demokrat û rewşenbîrin.

Civat bendeware ku erkên xwe bînine cîh.

Lê mixabin gelek caran bêdengin û tavizîn e.

Dema civat bi yek reng û bi yek deng xemilî,

Dema pêwîstîyên rojane ji alîyên van kes û hêzan va pêkneyên;

Ev rewşa ha, bi xwe ra bêhêvîyê tînê.

Di rewşên wuha da gelek caran hinek kes derdikevine hole.

Ku kes lêvîya dengê wan nîne,

Lê di wê dema tarî da ku çirûskek belav dikin,

Dibine hêvî û ronahîya civatê.

Wek birêz Bûlent Ersoy.

Hunermenda bi nav û deng wek vate ya navê xwe dengeke berz derxist;

“Temam, bila welat perçe nebî, nizam çawa nebî. Lê bila dayîk bînine dinê û li ber çevan bidine axê, ev çîye?”

Wek hunermendek ji xwe bilind bû.

Go; Bila dayik negrin, zarok nemrin.

Di nav refên gelda bilintir bû.

Ew ne dayike û nikarê bibî dayik jî.

“Zarokek çîye, ez wek we nizanim. Sedem ku ez ne dayikim û nabim jî”

Lê bû peyîvdarê hemû dayikan.

Ew dema ku bayê şer  li her derê welat didome,pêwîstî bi dengeke aza û dilêr hebû.

“Ji bo şerê hinêkan, ew zarokê ku min anîye dinê, ez binax nakim”

Birêz Ersoy hemû xeteran himbêz kir, bû xwedanê rûmeta herê bilind.

Di vê civate da insanên wuha dilêr kêmin.

Ji gotina xwe nahate xwarê û poşmanî nişan neda;

“Di şûna mirinê da min go, pişkaftin. Ke min şaşî kir? Ez bûme dengê bêdengî ye. Ez ne poşmanim û naguhrim.”

Belê, go bila zarok nemrin, bila tevkuştin çênebin.

Şer redkir, di demeke wusa da ku şerperest çar alî girtine.

Di demeke wusa da ku dengê egîtên erzan erd û ezman dihejîne.

Got; “Ez gotinên erzan na bêjim. Gotinên klasik na ecbînim. Ez dibêjim, em guh bidine bindestan, çareserîyek bibînin.”

Bi gotin û sekna xwe, bû remza aşîtî û egîtî yê.

Bû dersdar û şêwirmendek ji bo aştîxwaz, rewşenbîr û hunermendan ra.

“Vatenîyên hunermend û rewşenbîran ronahîkirina gel e.”

Hunermendîtî ya rasteqînî şîrove kir;

“Ez  ne hunermendekî ku tenê li ser dikê gerdana xwe bişkênim, kilama bejim û bileyzim . Ez dîtin û rastîyên xwe sedem ku rîya gel ronahî dikin pêşkêş dikim û ezê vê pêşkêş kirinê bidomînim.”

Bûlend Xanim bi rastî jî wek navê xwe bilind derket.

Dengê we bû dengê bêdengan.

Bu moral ji bo civata bindestan.

“Eger ku di şûna mirinê da pêşnîyara çareser kirinê cirim bî bila hama min darde kin. Ku min rastîyê goti bî bila min perû û payebilind bikin”.

Ez şerxwazan nizanim, lê şika min tune hunermenda hêja!

Wê dirok xelata herê bilind bide te 

Rîya te vekirî bî dengê bêdengan.

      28.02.2008

epozdemir1@zonnet.nl

çapkirin