GERNASÊN RASTEQÎN

YÊN GEL BÊDENG İN

Bedirxan Epözdemîr

Di dîroka gelan da gelek gernasên bênav hene. Bêdengin, meriv gelek caran wan nabînê. Xebat dikin, bi şev û roj wek mêrûyan, bêwestan. Kevirên havînê tim tavêjine kadînê. Ku rojek bê, meriv bikaribî sebra xwe bi wan bînê.

Lê ku qeyd û bendên paşvemayîyê civatê zebt û rept kiribin, gelek caran hinêk tişt wateya xwe winda dikin. Wate tên guhastin, yan jî berevacî dibin. Wê demê jî kedera bindestî û paşvemayîyê, teklîhevî dest pê dike. Sedema vî jî pirs û pirsegirikan bi hêsanî napişkifin.

Başe çîye gernasîya bênav ya gel? Ev dema ku gel û welat me trajedîyek dijî pêwîste pirs bi hêsanî bê zelal kirin. Eger ku zelalbûn cênebî, bandora Donkîşot’an dê tim û tim xetma xwe li civatê bide. Şik nîne dê wê demê jî kambaxî dom bike û bi xwe ra trajedîyên nûh bîne.

Pêwîste êdî em jî wek netewên cîhanê, nûjen bifikirin. Dev ji gotinên vale berdin. Em tenê darekê nebînin, dehla mezin bibînin. Dev ji tiştên piçûk berdin, li pey projeyên mezin bin. Pêwîste her tişt ji bo mafê gel û welat bî. Tim û tim em li şasîyên hev negerin, piçêk jî qencî û başîyên hev jî bibînin. Bûyeran bi eynî standart binirxînin. Kî şaşî û xeletî bike em li dijê wî bisekinin. Xwedan tolerans bin, bikarbin hevûdu bibexşînin. Em bizanibin, ku bexşandin mezinayî û şanazî ye. Û em tu car jibîrnekin, azadî û rizgarîya me girêdayîye bi evînî û yekîtîya me va.

Vêca em dikarin bêne bersiva pirsê; gernasên gel yên esl; bêdengin, kesayetîya wan tijî ye, li pey navê xwe û tiştên piçûk nagerin. Tim hûr, kûr û dûr diremînin. Rêyek danîne ber xwe, rêyeke dûr û dirêj. Bêwestan dimeşin heya dawîya temenê xwe di vê rê da. Bêguman rêya wan wusa hêsa nîne, bi asteng, eza û sitrînan va tijî ne. Dişkên, lê tucar natewin. Neynika civatê ne, rehjana civatê digirin. Rewş û mercên ku gel û welat têda derbaz dibin baş dizanin. Moral û menevîyata wan tim bilinde. Cirûskên evînî û aramîyê li dor û alîyên xwe belavdikin. Bi rabûn û rûniştinên xwe rêz û evîna dostan jî û ya dijminan jî qezenc dikin.

Nûr dibarê ji rûyê wan. Kanîya evîn û delalîyê ne. Bi sebir û sebatin. Pêwîstîya wan bi meth û xwe nişandanê ra tûne. Na bêjin « ez » , tim dibejin « em » . Tenê nahêrin lê diafirînin jî. Dîrokin, helbestin, xetîbin, zmenin, çandin, pêşengên esl yê bêdengin.

Mixabin piranîya kesên ku dibêjin ; em ji bo civateke adil, wekhev û azad têdikoşin agahdarê van merxasên gel yên esl û bêdeng nînin. Yan jî lêvên xwe pê hildikin û derbaz dibin, wana nabînin. Li pey fantazîyên xwe ne. Ji derveyê roj û tava wan kes tine. Ji nav her du lêvên tim gotinên« serok » yan jî « abê » tibijiqê. Bûne dîlê îdeolojîyeke bêwate. Û mixabin, li cem wan hêja jî qîmeta îdeolojîyê ji insan bilintir e.

Waye êşa me ya salan eve. Em qedir û qîmeta heyînên xwe nizanin. Em dikarin li ser xelqê û pêşengên wan bi rojan qisebikin. Wana ji xwe ra pêşrev bizanin yan jî serokên xeyalî di mejîyê xwe da bixulqînin. Dermanên wana yên ku bi kêrî birînên me nayên, em ji xwe ra dixine melhem. Lê em dermanên xwe yên esl bi destên xwe berevacî def didin. Yanî bi kurtasî, em ji xwe dûr ketine, ji xwe ra bûne bîyanî. Ji dîroka xwe ra, ji axa xwe ra, ji çand û zmanê xwe ra û ji hêjayên xwe ra.

Heyhat! Gelo li ser rûyê cîhanê kesêk wek me hebûye, yan heye?

Dizanim, wê dîsa gelek kes li himber wan gotinan nerizayîya xwe nîşan bidin û dij derkevin. Wê dîsa rastîyan bi tiştên sûnî siwax bikin. Lê ne xeme. Rastî nayê veşartin û li gor dilê meriv nayêne dûruvdan. Êşa herê mezin eve ku pirî me gernasên sexte û pêşengên sunî afirand em malwêranbûn, kambaxbûn.

Êşeke din ya giringtirîn jî heye ; dema gernasên gel yên esl, ji nav me bardikin û diçine heqîya xwe, wê demê ax û waxên bêwate destpêdikin. Vêca em li çokên xwe didin hawar û gazî dikin. Cîyê mixabinîyê ye ku gelek kes jî li ser van şexsîyetên payebilind, ji xwe ra şexsîyetan avadikin.

Nizanim, hûn qet fikirîne, yan jî ji kerema xwe ra dikarin piçêk bifikirin. Sedemê esl ya trajedîya me çî ye ? Li gor min bersiv vekirî ye ; bê evînî, bê evînî… Yanî em li himberî evînîyê tawandarin, deyndarin. Em rûmeta evînê nizanin. Di mala xwe da, di karê xwe da, di jîyana rojane da û di sîyaseta xwe da me bi inyad evînî mihandîye. Sedem vî ye ku di her warî da rewşa me bûye mina gilokek benik, bûye mîna girîya kor. Binerin, evîn li kû şîn bûye, derîyê serketinê li wê vebûye. Eger ku hûn jî bi hêsayî fikirîn û gîhîştine pêwîstîya encama evînîyê, werin em evînê şîn bikin û himbêz bikin. Belkî evîn ji bo qedrê mezinayîya xwe me bibexşînê .

çapkirin