MIHEMEDO QURBAN

NAVÊ MIN BESNA YE

Bedirxan Epözdemir

“Ez nivîskarê nefîyê me

Dema romanên xwe dinivsînim

Li himberê bêtebatîyê berxwedanê;

Dijê bêvicdanîyê vicdanê;

Dijê bêmerhametîyê dilovanîyê;

Ez lê xebitim ku bextê bi hevra jîyanê

Neqiş û hevîr bikim.”

                                                (Mehmet Uzun)

Di ser koçkirina héja Mehemed Uzun’da mehek borî. Gelek dost û hogiran li ser nemir Uzun nivisandin û li ser jîyan û xebata wî rawestîyan. Bêguman herkes li gora xwe encaman derxist ji tekoşîna rézdar Uzun.  Encam çî dibin bila bibin li ser kesên ku jîyana xwe ji bo azadî û rizgarîya gel û welat feda kiribin, nivsandin û wan bîranîn erkêkê niştimanî ye. Sedem rewşêkê min ya taybetî ez vê erka xwe ya pîroz dereng bi cih tînim.

Jiyana Mehmed Uzun wek sitranek bû.

Sitraneke dûr û dirêj.

Bi şîn û evîn.

Carna bi kêf, lê pir caran jî bi şewat û xemgîn.

Sedem vî, çî çax min guhdarîya “Mihemedo Qurban” kirîye jîyana Mehmet Uzun wek şerîdeke sînemayê li ber çevên min hatîye û çoye.

Ku ev jîyana bi rûmet bi delalî û fedekarî hatibû xemlandin.

Bi sebir û sebat hati bû hevîr kirin.

Têda edlayî û aşîtî hatibû reşandin.

Di vî jîyanêda cîyê bêvicdanî û bêmerhemetîyê  tinebû.

Bi hevre jîyan erdemek bû li cem Uzun.

Pir rengî û pir dengî bibû destûr, jê ra.

Ew dengbêjêk bû.

Dengbêjêkê bi xemil û delal

Dengêkê wek ava zelal bû.

Gelek zevîyên beyar û erdên ku bi salan bêked mabûn zindî kir, bi herikandina xwe.

Deng da dengan.

Dengên nûh efrand.

Dengên hêjar û bêzaran, bû sitran li ser lêvan.

Bû hawar û gazîya hevdem ya belengazan.

Bû dengbêjê dengbêjan.

Jîyana Mehmet Uzun wek avêk bû.

Avêkê bi coş û boş bû.

Bi xuşe xuşa xwe tarî û zilomatan diçiranda.

Gelek caran bêdeng bû, diherikîya bi narînî û nazenînî.

Her bêdengîyek bi xwe ra dengên nûh dixulqanda.

Herikandina ava zelal û dengê bê emsal

Vega bû sitran li ser lêvên hezaran.

                                    *               *               *            *  

Kêfa min ji bêje ya “xwezî” ra qet nayê.

Bi erênî bî jî, bi ne erênî bî jî gotina “xwezî” li cem min gelek caran bêwate ye.

Lê xwezî me qedrê hêjayên xwe dema li jîyanê bûn bizanîya.

Piştî ku çon meth û sena, hawar û gazî, li çokên xwe dan bêfeyde ye.

Bi ya min di wextê xwe da me qedrê Mihemed baş fêm nekir.

Me lê pir êşand. Belkî jî tiştê ku ji destê me kişand, ji destê dagirkeran nekişand.

Kambaxbûna başvemayinê gelek caran bi xwe ra hesûdî û bexuzîyeke bêwate tînê.

Lêpokîyên ku me li ser çêkir, gotinên ku me li ser got, nivîsên ku me li ser nivîsin hinek cuwamêr jibîr bikin jî, zu bi zu nayêne jibîr kirin.

Hêvîdarim, ku em ji wan ders hilnin.

Hêvîdarim, êdî ku pêwistî ya me bi bêje ya “xwezî”  tine bî.

Hollandî dibêjin;

“Dema ez saxbim gula bidne min, dema mirim gula neynine ser gora min”.

Bibexşine, Mihmed ê dil tenik û nazik. Dema tu li jîyanê bûyî me gula neda te.

Tu nefs piçûkî, bibexşîne wan kesên ku vega gula tînine ser gora te. 14.11.2007

çapkirin