- PAYÎZE
DÝLÊ MÝN DÎSA ZÎZE
-
-
- Bedirxan
Epözdemir
-
-
- Ji
bo parêzger Þevket Êpözdemir, ku berî duwazdeh salan (25.11.1993) ji
alîyên hezên tarî va bi bêbextî hate þehît kirin
-
-
- Ku
bi rastî bejim, gelek caran ji dilê min nayê ku ez binivsînim. Pir caran
dicerbînîm, hewildidim, li berxwedidim, xwe hinek hêsadikim, lê didim û
nadim bêje nayêne cem hev,
- Hevok
rêz nabin li pey hev. Demên borî têne ber çevên
min. Rewþa ku em têda dijîn û duwaroja me. Mijar hev diqewrînîn, pirs
û pirsegirik têne lefandin li hev. Dibine wek gilokek benik. Teklî hev
dibin gelek caran, dibine girîyeke kor. Napiþkivin, napiþkivin, venabin
ji hev. Û pirs, pirs, pirs.. Rêz
dibin li pey hev. Giloka benik,
carna ji xwe þerit û werîsan di efrîne. Dibine bêser û bêbin. Ne
taqeta min heye ku ez bigêhjime wan, ne ew lêvîya min dimînin. Ji niþkava
hinda dibin, ji ber çevan, bi lez û bez.
-
- Veca
ku demsal payîz bî, dar û ber sitûxwar û melûl bin, yek dengî û
yek rengî xitma xwe li xwezayîyê dabî û payîz bibî xwezgînîyê nûçeyên
reþ. Dilê te zîz, çevên te li derî û
penceran bin , guhên te bel û bendewarê nûçevanan bin. Wê, ezê çî
û çawa binivsînim ? Wê bi kîjan hêz ezê bikaribim, derd û kulan
bireþînime ser kaxizan.
-
- Ez we
nizanim, lê kêyfa min qet nayê ji payîzan ra. Kesên romantîk bixeydin
jî ev rastîya mine û ku bi salane nayê
guhartin. Payîz li cem min bûye remza xeberên reþ, bûye tirs, bûye
xof. Sedem vî ye dema payîz te, dilerizim, direçifim, ditirsim.
-
- Delalên
min hebûn, evînên min hebûn, xeyalên min hebûn. Ku min bi wan ra heyî
û tuneyî yê, xweþî û nexweþî yê par dikir. Ku me di þuna pêxwarinê
da hêvîyê ji xwe ra dikir, qatix. Û bi helbest û kilamên serketinê me
sebr û sebata xwe tanî. Bi bêbextî ji min sitand wana, payîza keysperest. Min ji delalan
mehrum, ji evînan bêpar kir, xeyalê min bi avê we çûn. Ez bê qatix, bê
helbest û bê kilam mam.
-
- Sedem
vî ye ku ez ji payîzan hiznakim.
- Sedem
vî ye ku dema payîz tê tirs û xof min digrin, dibime bêzar û ziman.
-
-
- Dar
û ber melûl û sitûxwar. Zer, hatiye reþandin li çar alî. Yek rengî
û yek dengî, xetma xwe li xwezayî yê daye.
Û ez xwe tenê, bêkes, xizan û nezan di ecbînim. Vêga dîlim, di
destê payîza bêbext da. Min bi qeyd û bendên xwe yên kevnar va girêda
ye. Gerîya min þidandîye bi wê heybeta xwe yê mezin. Wek
kabûs li ser singe min rûniþtî ye. Bêtaqet
û mecalim. Nefesa min dernakevê, difetisim. Li
rengan digerim, li dengan digerim. Ne
kes, ne nefes.
-
- Bêdengî
û yek rengî çýqas nexweþe, hey hawar !
- Û
sebir û sebat. Gotineke hesa û bêwate. Lê
pekanîneke dijwar. Û gelek caran jî bersiva pirsên
bêdawî, li sûka bêhêvîyan.
-
-
- Bêrî kirin çiqas zore.
- Û ku çar alîyê te, mij, moran û
duman bî.
- Ku tu bêmecal, teqet û îmkan bî.
- Û evîn dîl bî, li piþt heft derîyan
kilîtkirî bî.
-
- Û di nav bêdengî, tarî û zilomatêda,
bi wî dengê xwe yê zîz û lezîz, ku bi axên û keser Þivan Perwer;
çiqas hawar û gazî bike û bêjê “min bêrîya te kirye, lo wille
min bêrîya te kirye”.
- Qet
dawî li berî û hesretan tê?
-
- We nizanim. Lê berî û hesretên
min qet kêm nebûn, her sal zêdetir bûn.
- Çinkî bêrî, pirseke bêdawî ye
di nav xire û gura jîyanêda.