Bled! Bûka welatê Sloveniya, em hatin te bixwazin

Bêrîvan Doskî

 

Bled bûka welatê Sloveniya, em hatin te bixwazin, ji bo ku em konferansa 37an ya nivîskarên ji bo aştiyê ya PENa navneteweyî li ser sînga te li dar bixin. Ji bo ku nivîskarên aştiyê bi xeml û aramiya bajarê Bled mijara aştiyê bi coş bikin.

Bled bajarê bi kenişt (klês) û Keleha Dêrîn li ser Gola Bled e, ku ji berî 1000 salan di destnivîsên fermî de hatiye baskirin, himbêza xwe vekir û nivîskar di aramiya bajêr de kirin mêvan.

Ez jî bi evîna Kurdistanê roja 26 e meha hezîranê ji London ber bi Bled bi rê ketim, ew bajarê derdor bi çiya, ku xeml û ciwaniya çiyayên warê min dianî ber çavên min. 

Her wê êvarê em bi keştiyan çûyne kenişta(klêsa) nîva Gola Bled û li wir helbestvanên herî bi nav û deng yên Sloveniya di atmosfereke efsaneyî de helbest li ber awazên mûzîkê di avahiya kenişta(kileseya) kevnar de dixwendin, ku ez bi xwe jî birime wargehên hez, evîn û aştiyê, dûr ji dunyaya şer, zilm û zordariyê.

Paş hozanxwendinê, bi xwarin û vexwarinên cur bi cur parêzgarê bajarê Bled mêvandariya xwe ji hemû delegasiyonan re her li wir bi cih anî.

Di keştiyan de ber bi cihê mayîna xwe em ketin rê, lê her pêleka Golê awazeke xweşik di dilê min de vedihand; stranek bi evîna jiyanê têde serî heldida.

27 e mehê, roja duyê ji konferansê li bajarkê Bled. Mijara serê sibê û ya paş nîvro li ser yek babetê bû ( Kultura Ewropa yan jî Kulturên Ewropa). Mijar berfireh bû û gelek nivîskarên bi nav û deng gotarên xwe pêşkeş kirin, ku pêşde di pirtukekê de ji bo konferansê hatibûne çapkirin. Êvara wê rojê em mêvanên Birêz Borut Pahor, serokê Encumena Niştimaniya Komara Sloveniya li koçka Villa Bled, ku di demekê de, dema Yûgoslaviyaya berê, Koçka Tito bû. Dîwarên koçkê bi tabloyên dîroka wî welatî bi rêjîm û sîstemên xwe yên ji hev cuda hatibûn nexşandin.

Wan tabloyan xweşî ji dilê min re neda; ez xistime nava nîgaş û xeyalan. Xeyalên lîstin bi çarenûsa Kurdan ji aliyê rêjîman ve û neçareseriya doza Kurdî di hemû sîstemên çep û rast ên vê dunyayê de.

Bi şev em vegerîn hotelê û li wir êvara helbest- û hozanxwendinê, ku gelek hozanvanan beşdarî têde kir bi zimanên xwe û wergera Inglîzî, û min jî bi zimanê me yê delal helbest xwendin. Min wesa hest dikir, ku hozanvan û nivîskarên li wir bi mûzîka zimanê kurdî mest û avîndar bûbûn û pêşwaziyeke gerim jêre kirin.

28 e Mehê, roja 3 e ya konferansa Bled û mijara Aştî hat ber bas û xwendinê. 9 nivîs li ser vê mijarê ji bo konferansê di pirtûkekê de hatibûn çapkirin û di nava wan de ya me jî hebû. Her kes bi têgeha xwe ji aştiyê bi mijarên xwe ve beşdar bûn. Ez jî ji warê Ehmedê Xanî, warê Mem û Zînê, ji wargehên herî kevin ên şaristaniyê, ji Kurdistana perçekirî û ya di bin barê zilm û zoriyê de mayî bi gotarekê li ser aştiyê li Rojhilata Navîn û Kurdistanê beşdar bûm. Berî gotarxwendinê, min peyama dilşabûna xwe ji hemûyan re xwend, ku ez bi navê Navenda PENa Kurd, ew neteweya 40 milyonî, bi nasnameya xwe wek Kurd beşdar dibim, ne bi nasnameya welatên Kurdistan di nevbera wan de hatiye perçekirin. Min gotar bi dilekî pir bi kovan(hesret) dixwend; herkesî jê hez kir û destxweşî li min kir.

Piştî nîvro em ber bi kelahekê ve li Ljubljana paytexta welatê Sloveniya bi rêketin û xwendina hozanan ji aliyê hozanvanê Yûnanî Anastassis Vistonitis ve û pêşkeşkirina pirtûka wî  “The Grammar of Light” di rojevê de bû.

Êvarê jî em mêvanên Danica Simsic xanimê, parêzgara paytextê bûn û paşê jî em dîsa ber bi bajarê xweşik Bled ve vegeriyan..

Roja 29 ê meha hizîranê, roja çarê ji konferansa nivîskarên aştiyê, em ji bo serdana mûzexana destnivîsên kevin û dîrokî di rê de bûn, û dan û standin bi delegesiyonan re û hestkirin, ku em ji aliyê hemûyan ve hatin pêşwazî kirin û me cihê xwe di nava wan de girtiye.

Mûzexane û belgeyên dîrokî yên li ser cih û wargehên wan li paytextê bala min dikişand, lê ez jî bi hesreta warên me yên dîrokî bûm, ku bi hemû awayî hatine guhartin û têkdan. Paş serdana mûzexanê, em ber bi Keleha Dêrîn a bajarê Bled ketin rê û li wir şano û dîmenên li ser dîroka wane siyasî û bûyerên dîrokî hatin pêşkeşkirin. Di pey re jî em bi hev re çûn seyranê; çûn cihekî bi navê Zaka û li wir her kesî bi awayekî piştgiriya xwe ji bo doza ziman, çand û hetanî doza siyasî ya Kurdan nîşan dida. Paş wexteke xweş û aram, em hemû bi hev re, çend kesek ji hozanvanan ber bi bajarê Trzin ketin rê, ku beşdariyê di festivala 800-saliya hatina navê bajêr di belgeyên dirokî de bikin. Min jî bi zimanê kurdî hozan xwendin û mana wan bi zimanê înglîzî got, ku mûzîk û naveroka hozanan cihê dilxweşiya herkesî bû. Vê festivalê û beşdariya me cihê xwe di kenalên rageyandinê de girt.

Bi şev em ber bi bajarkê Bled û ahenga bidawîbûna konferansê ve hatin û ji herkesî re xuyabû, ku Navenda PENa Kurd cihê xwe di nava delegasiyonan de girtiye.

Roja 30 ê mehê, roja dawiya konferansê û xatirxwestin ji bajar u Gola Bled bû. Em bi delegasiyonên PENa Inglîzî re ber bi balefirgeha paytextê ketin rê û li wir li hindava  bajêr di balefirê de min temaşayî kopên çiyayên befrgirtî kir, xatir ji welatê xweşik ê Sloveniya xwest; bi hêviyên ku rojekê li Kurdistana Azad aheng û konferansên aştiyê bên lidarxistin, em bi rêya esmanî ber bi London ve di rê de bûn.

copyright © 2002-2004 info@pen-kurd.org