Derûnî mirov, fermanî bi dildariyê dike! 

Beşîrê Mele  

  D: Sena şeelan

Ev çîrok xelata dildaryê ya nav netewî wergirtiye ya sala /2009/

Wergerandina ji erebî :Beşîr Mele                  

Nefsik min heye dildariyê bi min şêrîn dike ,û xwedî dilekî wehame ku lewind û sipehî nikarin wî biqeherînin, û xwedakî min heye ew tenê di gunehê dildaran de dibuhure, gunehan vedugherîne qenciyan,û cîhên wan dike buhişt û  kamîranî, û serpêhatiya min mîna heyva nûye ,her  kesê li kurtanê dilê xwe siwarhatiye ew ezberkiriye,û bi şer êrîşî afrîdeykî dîtir dike navê wî evîndare,biyografî û serpêhatyêd min hemû  dîroknas û ên ji darketine di du tîpan de bi kurtasî xistine –hhe û be-((ango evîn ,bi zimanê erebî evîn :bi du tîpan tê bilêvkirin))di navbera liyeçbûna tîpan û şematoka wan de hemû nefret bi cîh dibin,nefreta dildaryê ya kû belaş tête dan ji bo her kesê xwedan nefseke wî weke ya min hebe. Ez xwedya dilê herî kamîranim di dinyê de,ez xwedya rastiya bê sînorim,û pêximbera bêjeyême,ezim ya kû nefret bi kêlîkêd min  li min dibarin,li rû bê dengyê ez serhildêr im,ez mîratzada her nalîn û xem û derd û bela me,ez wêrisa her gerek û tiştên winda û birçîbûn û  sergêjiya xweşî dilkêş û têr vexwarina me,ezim niştiya li ser vê gokê ,bi fermana xwedê cîgira her dila me ji bilî dilê xwe ji ber vê ,mafê kû ji min re hate danîn ji kesî dîtire nehate danînin ji kêlîka afrrandina min ,kêlîkek bû hemî çîrokên dildaran qutebirkirin û ji piraya wan çîrokan! ez ne ji berhema têkilya nav bera jin û mêr im lê ji zayina kêlîkek bijartî me,ji hev vedana du giyana me,ez çêbûnek lawaz û bijarte me ji nav melyonên bijartinan di  demekê de ez bûm.

Ji dildaryê re hoşdar çêbû me,kî jê re derdike ve çarenûsa xwe vegerîne û hoşdarya xwe biguhere!? li cem dê û  bavê min rêbazek gunehkar hebû ,ku min ji sipehîbûn û rengên lir rex wan xweşik wergerandibana,ku ez bibama serbedewa êlê û li ser dev û  zimanan biçûma û bihatima ; û bibama kesera dilê peya û xortên di gotinê de dîl girtîne.pîlana delal ya dê û bavê min bi mijûlbûna kêlîka dildaryê re çû ,ez keça kirêtî paye li ser şikestina xwe derketim,porê reşî kurişkîyî sixte min ji diya xwe girtiye,û ji bavê xwe laşê lawazî wek lepekî min rgirtiye,û ji bapîrê xwe yê ji alyê dê ve çavên rehetî tirsok mîna keroşkê gihiştiye min,û ji dêpîrê jina wî min pozê çalakî mîna nikilê balindê goştxwir girtiye,û ji dêpîra din min meşa tawisî girtiye,û ji mêrê wê min dêmê xemgîn vergirtiye,û ji tevaya bav û bapîran min dev û lêvên mezin û qalind û guhên li talya porîve lûsyayî û newqa ziravoçkî wek kevroşka guryayî, pê û destên wek yên gumgumokê,û endamên seqet min ji wan girtin,û ji ba min dengê xwe girt,û min ji iblîsê leenet nefsa bi rik û serhişk girtiye, û ji xwedê min derûnî bijokerî dildaryê istendiye. Yekmîn tîrêja Rokê bû ,min jê hezkiribû,ji ronaka wê du dest têne der xêr û bêra jiyanê himbêz dikin,ji  teyisîna wêre viyaneke pir bedew,ji bilindbûna wê re di dilê asîmanan de serdariyeke bêmirin ,ji germa wê re pîroziya rondika sêwiyekî ku ez hînbûme wê di kûriya çavên xwe de bi temirînim ; li pey wan tîrêja me bi awirên xweyî bê şerm ewên ku bi şev û rojê westandinê nasnakin,û dema ku çavê min nexweşketî ji şewata wê,hingî ez di dergûşêde bûm ,bi darê zorê zaroketiya min ji dîna wê mehrûmkirin,û ez di siyê de rûçikandim ,wê demê temenê min rojbûn ,tişta min ji evînê tamkirî cara pêşî tunebûn û bê parî bû, bi hişkayî li rû şîrdayînê ketim mangirtinê,û li himberî şîr min serhildankir,dema birçîbûn û westandinê zora min birin,min xwe teslîmî ber destê pîrika xwedya şana kesk kirî , bi sermelisî min ava geyayê yansûn û pûngê ji dêvla şîrê ku min li xwe heramkiribû min pejirand, ji bo her bijîte bîranîna evîna minî Rokê ya ku di dergûşê de hate kuştin.

Ji wê rojê de min soz da ku nefsa xweyî bijokera işîqê ,rê lê bigrim û hevsarê wê ragirim,min bi soza xweyî pîroz di bîhna pakî û paqijya zarokan de ravekir ji rojên efsaneyî feleka mirdarî gav giranî re,tiştê tewrî giran li ser derûnî mirov ku şerekî li rû xwe li dar bixe,di vê derbarê de ez bi serketim tevî mezinbûna goriyan ji kuştin ,û êşên serbirînan ,sorgon û çewisandin di wijdanê min da. Di derbarê gunehê xweyî yekemîn de min tobea xwe eşkera kir.lê min bi xwe nikarîbû ,dîsa dilê min bijya guneh û rikbazî û nefretan,û ez dil ketim her tiştên xweşik û bedew,çendî pirin tiştên sipehî di herdû çavêd mîna du           pencereyan de li ser giyanekî ji her cûre reng , bîhn ,hingavtin û gerekan,hêvyên bi paşxistî , û şahiyên hatne dizîn ji buhuşta ferdewisî ku yekem lûsê wê di veşar û tinebûnê de bû.Ez dil ketim perwanên rengîn û şînaya asîman û çelq û pêlên derya û qîreqîrq oqyanosan , û bê dengiya kûrahya derûnan ,di hestê xwede dil sozim û başî û qenciyên min li ber dest û riwê dayik û dêpîran e. Xwedêyo afrendêrê evînê : lîsteya dilketina min çendî dirêje ,te yî ev dilê qehreman daye min,wilo jî temenekî ku hemî temanan di xwede hildigre bide min,ta ku bibim seydaya şeydayetiya bêmirin , ewa li kur dibe kû hemû dêmên dildarê cîhanê û niştîman û asîman û pariyê di xwîna bê gunehan de danebûye,û hezarê hezaran ji ruwê sêwiyê sitembar û bê paran û riwên hejarên xemgîn,û hemû nanê birçiyan amededike.                                                          

Di her şevê de ez hînî sitandina qedexyî qaçax ji dil xweşiyên sade ji hestên dildarêd xwe bûm ,ewên ji bilî xwedayê asîmana kes nikare wan bijmêre,ew kesên ko gotin Na, min ji tevan hezkir û her kesê gotin Erê û bi mebesta na nîşan dan,min ji Alî hezkirî û ji Limba ,Givara û Mawsîton û Selahedîn û Şecerttdur û Helac û Cemîla Buheyra û Mistefa Kamil û Alî alzaybeq û Mesrûr Alsayaf û Marûf aliskafî û cafer Altayar û ibn Alerebî û Dîkilcin Himisî û Faris oda û Jan dark û Hanibal û Îlîsar û Mûtenebî û eba Eleetahiye û Homîros û Qebanî û Umer ebû rîşê û Vîktor Hîgo û her têkoşerê xawazgînê rokê…,û her weha min ji sebr û arama dê û bavê xwe jî hez hezkirî, ku herdû mîratzadeyên dema birçîbûn û bendewariyê bûn , û weha min rondikên xwe bexşî bûka deryayê kirin û Senderêla xwedana pêlava windayî û ez di laşê hemû xoşewîstên peyayê cîhan de bi cîh bûm,bi bêjeyê hemê biwêjan gêjbûm,û ez bextewer bûm bi ramûsanên ramûsankeran, û asteng kirina hingavtina bijokeran , û nefretên hemû berkeran û gunehêd wan , vêca min lêbûrîn ji xweda xwest, di min  de buhurî ,ma ne ew dilovantirîn dilovane ?? û min navêd hemû evîndarê xwe ji bîrkirin ; her wiha cadûgerekî (sêhrbazekî) Mexribî cuhoyekî gunehkar nivişteke ji bo bîranînê ji min re dirût,min ew nivişt bi takî ji qinibê di hustiwê xwe de daliqand ,min hemû guneh û gernejînên xwe ji bîr kirin , tenê min Mecîdê lal ji bîr nekir, ew evîna min î zaroketî ya pêşî bû ,  cil û laşê  wî gemarokî bûn weke her kesê hejar û bê şens , kû dev û guhên xwe winda kirine ,bibû lîska çeteyê kolana kevin ku di nav şitlên diya min de hatibû çandin,dema ku bi dilovanî li kêmanya wî xwedî derket,bi dilovanî li kirêtrya min jî derket û li mêyitya minî şikestî di laşê min î kirêtî de,ji bil tevaya xelkên cîhanê ramûsana min î yekemîn ji wî re bû ,ew ne ji wan kesê ku ji xweber elife baya xweşyê û zimanê leşî ezber kiribin,belam xwedan bêdengîyek bê hempabû , rondikên xwe germ bûn,û ez pir ji rondikan hez dikim, wan didim hev di şûşeyên xuyanî de û ji xwere dikim kurte sitranên şahiyê.

min ji Mecîdî hezkirî ta ku cîranê me xedyê zendên badayî  û porê hespînî  cihê xwe di dilê min de  çêkirî ,ez û bi her pênc keçkên xwe  ve yên mîna bûkên lastîkî bi neqişadina xweda sipehîbûn  , bixwere di birim sînemê ,weke keça xwe li min dinerî, û bi dilovanî li şerma li limêyitya minî kirêt dinerî , her ku ez bi milaên xweyî xwirt hildigirtim û  datanîm ser danişgeha sînemê lingên min li jor diman , şimka min î lastîkî piriqalî kevn bi lingê min ve dadiliqya,di hestê xwe de,min dixwest ez dil û canê zwe bidimê,û biskek ji porê wî yê zêrîn bi dilsozî min xwest ez wan bi helbestin bêmirin kim ,lê wî guh li vê keça biçûk xwedya şimka lastîkş nekir , li gel ku helbestek jî diyarî wî kiribû.

lê Cabir mirovekî hezkiryê bêje û helbestan bû ,temenê xwe tev da wê.ji ber vê min ji Cabirî hezkir,belam wî ji bêjeyan bêtir hezdikir û helbest dinivisîn, û kesên sar û bê deng sor dikirin û dilivandin , çek hilgirtî û li ser kursya îşkencê  veşartî mir û ne got na , hemû jinên pişt şîn lê kom bûn , min kir keçên serhildêr ber jê bigirin bêyî ku bihingivte wan,artêşek min ji hewî û keşkeşan çêbû û ez jî bûm wek şûjinikê di destê mirîkî de, ez ji hevparan hez nakim,de bila jin tevde bibin evîndarê Cabir û bila nişîteman jî jê hez bike û ya min bila himbêzkirina windayan ji min re bimîne.bi rastî navê Hamid zû kete nav koma navêd lîsteya min î berhevkirî neamede.îca Hesanê Gêjikê û Cebir bavê genî û selman bavê berbûr û Ebas ê dizek û  Kayid ê bê bav  ku li mala sêwyan dijî , ne kevnê xwe  ne jî nûyê xwe û ne paşeroja xwe nasdike, hiseyin ê di qutîka kerton de dijî li gel sehê xweyî wir,û Mûxeled ê lalikî kû tîpa re dike xe ,û Nasir kurê walî  yê kû bê destmêj nimêj dike  û hev kêfî bi keçê dilo dînre  di tekya zanistê ya  bavêxwe de dike , û Kîmo yê nêro mêyî , kû ji herdû celban mehrûm e,û Silêmanê qereçî hezkiriyê meymûn û saza xwe û bi gera xwe yî bê navbir ji min xwirtire ,û Tariq ê bi desteke birayên xwe yî hûr re di odayeke biçûk de dijî ,li kampeyeke jibîrkirinê ew ji bîrkiriye,û jimarek mezin ji zarokê cîran û bajêr û xwendinê ewên nema navê wan û riwêd wan têne bîra min,û ev jî ne kêmaniye ; bi tevayî dildar xwedan yek nav û yek kesayetîne û kî navekî ji wan ezber bike weke tevan ezber dike. û navê dildarê min Xalid dimîne ewê ku tê û nayê di nenasyê de nemrekirîye, di bendewarya wî de min da xwe ez hînî pîşeya durûtinê bibim ji bo kesê jê hezdikim şalekî jêre çêkim, û tijî siteyr ,hesar û kostêr bikim. ez zû hînî terzîtiyê bûm û ez hînî pendekê jî bûm : "pêkanîna derza dirûnê serkevtine" û ez serkevtim ; ji ber di karê derz û dirûnê de şev û roj ranediwestyam ,piştî salin ji nexweşyê min şalikek ji windayê paşvemayî re çêkir, bi serbilindî min da serhev ,bi dilovaniyek veşartî min peland,û min bi niviştîk hêja ew vepêça û ez li benda hatina evîndarê xwe mam.temen çû , porê kurîşkî sipîbû ,dêm qermiçî ,leşê hejarî ku meşa Tawisî dikir xûz bû, mêvanekî xoşewîstî şêrîn navê wî ciwanîye, dest ji min berda.

ez li vedîtin û serhildêrya xwe mukur têm, ez weke seroka sembolîk ji bo partiya dildryê re hatim destnîşankirin û ji bo komîta hestên bi coş jî, û rêvebira dilovaniyê, û serwera nivîsîna govara gernejînan, û şêwirmenda televizyona bexteweran, li gel daneriya enseklopêdiya dildariyê û rêbaz ,dergeh û pencerêd wê, û duruşmeya xwazgînyêd min di jiyanê de weke biwêj gotiye: "ji bo dildariya xwe min ne tobe û ne lêborîn xwestiye çendî bê kêrin evîndarên ku tobê bixwazin "!!

belam ez di wê baweryê de me ku xwedê wê li min bibûre, belê wê li min bibûre ,li gel hemû çîrokêd min î dildaryê lê min ji binî de dil negirtiye, ez jinekim gençîna hemû çîrokame û şalêd bendewar,lê çîrokek wê bi yek evîndarî re tune ji bilî yê li ser kaxezê,  ev e  sernivîsa derûnên bijokên dildaryê ne û bi nvîsandina zilman ve girêdayîne ,ew peyayên bi rastî peyda nabin tenê li ser kaxzê ,û tiştek ji min re nîne ji bilî kaxezê, û derûnê min fermanê bi nivîsandinê jî dike !!!

di d

çapkirin