Hêta kul

Beşîrê Mele  

Bavê Hesen:(dikeve mal)

Wê ev filim heya sê mehên dîtir di mala min de vêketî bimîne. ka biqulpînin bê çi li dinyê heye?

Diya hesen:

Wê çi li dinyê hebe, dawaya exbaran nayê. karê te, tu nerîna telivizyonê li van zarokan diherimîne

Bnavê hesen :

Hey bê aqilê ev bîst salt hûn li van xelekan dinerin we qasî sere derzyê tiştek ji wan famkirye?ev çîroka  şûjnê ye…

 ((dengê derî))

Alî:

Êvara we bi xêr…

Bavê Hesen:

Ser çavan, tu bi xêr hatî, em li hundur rûnanên ya ji derve….ka du kursyan ji mere derxin ji derve û çayek nû ji mere çêkin.

Alî:

Bi rastî ez pir ne rûniştîme…min li telefona we da zarokan rahiştê.min go de ,tê li malbe min zû ve  tu  nediye

Bavê hesen:

Ka rûnê  min jî bêrya te kirye

Alî:

Ez netenê me,hevalê min jî heye li ber deriye , birastî…

Bavê hesen :

(radibe û li gotina Alî ya mayî guhdar nake û ber bi derîve diçe)

Derbas be qurba….(bi vekirna derî re) ev tu ye ?!ne tu fedî nake tu çawa û bi çi riwî tu tê ber deryê min

Alî:

(bi lez diçe ,belê pêv naghêje ku şîrove bike)

Na na bavê Hesen,ez hêvîdikim dengê te dernekeve,ka sebrê bikşîne ezê te li berxim.

Bavê hesen:

Min tu dîsa da xatirê ciwanmêran.min çend caran jiwere şandiye ku ez û amê te ji hev bêrîne ,tê her û bê xelk û camêran bişîne ser min .we dîsa bîhna çikirye ? ya ya nizinim çi

Alî:

Bavê Hesen,ez vê liyaqî te nabînim,bila bîhna te fireh be ,ka runê em ji hev fambikin.

Bavê Hesen:

Birayê Alî ,belkî tu nizan bê wî û apê xwe istaz çi hevîr di zikê min de sitrane.

Diya Hesen:

(dengê wê ji alyê malê)

Dîsa te bi ya xwe kir .çi kirin û ji wanre  serifî. Te go bila dengê me dernekeve nav xelkê ,dawî dinya û alem tevde bi me Kenyan.

Alî:

Dîsa tiştek nebûye ,her yek li mala xweye ,diya Hesen bi rastî rebenê Ehmed tiştekî wî di nav tişan de tuneye…bavê hesen ne  tu nahêle ez ji tere bêjim

Bavê Hesen:

Bibûre  ku ez Ehmed û apê wî dibînim ruhnî di çavê min de namîne..

Alî:

Gunehê wî tineye ew jî dinav bera  du apan de heyrî maye.xwedê wekîl be ez bi zor anîm, go :tu li apê min mûndike belkî tu wî û istaz li hev bîne di van rojê cejn û sersalan de.

Bavê hesen:

Vê ji min re nebêje ,ez û istaz li hev bên! Heya ku Siltokê jina wî be (dike ku xwe rakişîne ber bi derî ve) ne tu û ne amê te istaz efndî dive pêl erda vê hewşê  ne kin.

Alî:

Diya Hesen ka wer alî min hinek av li arê bavê hesenkin

Diya Hesen:

Min sûnd xwariye ne ji çê ne ji xerab ez nema behsa wan bikim,bi derewa xwe li ber baranê şilbikim  ha wa bavê Hesen çilo dike birazyê wî û birê wîne.

Alî:

(diçe ber derî û gazî Ehmed dike ) yabo Ehmed tu here malê… min zanîba ev bi dûde heye vê rojya remezanê min srê we nedêşand…

Kermke ..ka çixarakê bikşîn ez zanim di rojyê de ji ber çixaran bîhna te teng dibe.

Diya Hesen :

Ku tu nehata ev şer li ser serê mebû her êvar şerê me li ser televizyonê ka bînin ser kenalê kurmancî  û zarok naynin û tu zane..

Bavê Hesen :

ka wer birayê Alî dev ji jehro biqer çû cehimî…

Qey ez aiyilim bavo? Min çi heqsizî bi te û amê tre kirye? Ehmetkê îca wê min hînî usulê bike.bavê te mir bi qurba û bi heyran minb tu xwedî kirî heya tu bi fire ketî.ji wî were apê wî istaz ji xweber lîsans sitand heyşt salan min xwîna xwe pêre vexwar oxlim..

Diya Hesen:

Hesil ku Silto xanim vê qenciyê bibêje

Alî:

Bi rastî li gelek deran bahsa te dikim,tu ji wanre ne wek biraye tu bave jî.

Bavê hesen :

tu di bîne ev dawya marîfetêye.birayê me mir û ev tifalk jê ma û jin bira me bî ma .me go qîza metka me ye bila di sitara me de be.bi rastî min tade li istazkir ji vê hêlê de.heya min lêxist ta min jin bir lê mehrkir….

Alî:

Ma te xerabî kir. Te jin bira xwe û lawikê xwe parastî

Diya Hesen:

me agirek  û xist nav bêndera xwe, ne dîtin û gotin nabe wek hev…bi xwedê tu neçû va çayê hat…

Alî:

Min zanîba wê ev got û bêj çêbibe ez li dinyayê nedihatim.min go vê rojyê emê xêrekê bikin…

Bavê Hesen:

Dengê wê têketê hinekî deynin… heşî gotona te ew û diya xwe bi qurbana kûçkabin.wê tisqa li min xînin.ma ne ji ber wane ev du şebeke û rasorekê datînim.sulto xanim lêwik di sordike ku têkev riya keçkê ..

Diya Hesen:

Kekê Alî tê ji wanre bêje bila bela xwe ji me vekin …ji xwe Hindirîn ya bermala wane.

Alî:

Diya Hesen tiştê ez zanim mesele ne ewqas mezine hûn bi derewan vê kîn û zikreşyê bi hevre dikşînin

Bavê hesen:

Lolawo xwedêkir ku bavê me tiştek ji mer nehişt.bê menê çi banya sere hev…birayê Alî bi ya birayê xwe bik û  sere xwe bi vê pirsê me êşîn

Alî:

Heyfa mala we…tê bîra min bi dehan xort li hev dicivyan  û bi dehan ji vê male xatirê dawî xwestin ber bi baniyanve  hilkişyan.ji xwe rehmetyê Kalo ku min herşev ew nedîta sebramin nedihat.min pir nanê vê male xwariye û  qenciya wê bi peran nayê pîvan ez pir tiştin bi nirx û hêja ji vê malê hînbûm ji xwe pîra we nayê pesindan… em ketin gotinan min li hale wê nepirsî.

Diya Hesen:

Kekê Alî vê ji hevalê xwre bêje ku ev serê pazdeh salane qaşo imamosteye hundurê vê male nediye.li hale vê pîra reben rojekê nepirsiye.xwedê giravî  hema kîlok moz hebikek seryan..li  vî bê wijdanî û jina wî bêvla wan neşewitî û serek nedan vê rebenê  ku ev sere çar salane erd girtiye …pepû wê çilo bersiva xwe li cem xwedê bidin.

Alî:

Diya hesen sifra mezin tum ya biçûk di xwede dihewîne meqseda min ku belkî riya wan di malde veba.

Diya Hesen:

Na na na…ez li dinyayê nema karim li riwê jina wî binerim…pepû tiştê vê jinê  kirye  tê jimarê …şûna mirîkî tuneye ku Siltokê lê  nebe serdanvan û qala me têde neke.  Xwe dinalîne û digrî û dibêje:keçko tiştê ku bavê hesen û jina wî bi ser mede anîne bi sere gurê çolan de neyê .malê vî tifalkê sêwî tevde xwarin ,ne devê merê min kulyan xwariye ez ji zora digrîm û deyndikim …kekê Alî bi sere birê min hero ev behsa meye xelk tînin ber pozê me.

Bavê hesen:

(ji dest mêjê tê ) devê vê qawinê şima bike ev qal jî bûye wek filmên weyî rojyê .

Diya Hesen:

Ne em şima dikin agir pêve datînin… min ji tere got wê ev jinik berê me tevda bi de şermola te bi ya min nekir.ma ne wê sere mêrê xwe yî ciwan wek   terhekê xwar. çi bi rebenê Ehmed hebû tevde ji pipita wê dilê wî sekinî û mir

Alî:

Bavê hesen xwezî tu here hundur ji xwere hinekî pal de wê çêtirbe û wê çixarê vemir îne  .                                                       

                                 DÎMENÊ diwem

Ristem:

(li mala ristem li dor masakê)

Tu bi kude çûbû?

Alî:

Ka  te çawa kir  te pîvaz rakiin

Ristem:

Erê..bes kes nabêje bi qurûşkî, deryê me li derya gerandin,vê mazota buha ,van têkta heqa mazotê tenêjî nakin.

Alî:

Ev bê xwedî nabin tiştekî din ku yek karibe çarakê ji wanre peyda bike

Ristem:

Dev ji jehra biqer çirya û dirya ye …ma tu telefona xwe li mal ji bîr dike efndî.tu bi ber mala Hecî Hesen ve çûbû ? kaya kevn ku bê dêran wê çi jê derkeve

Alî: wê pîvazê te yê xerabe jê derkevin

Ristem :

Yahoo bes van têketa bîne bîra min,ma çi maye û xerab nebûye !?

Alî:

 Ji xwe xerabûna her tiştî hesane xerabûna mirovan pir girane … dibe pir tiştên nedîtî bên dîtinê û ya mala hecî Hesen neghêje çareserkirinê

Ristem:

kî ma û tê de xeber nedaye !?

Alî:

Tu zane ku mera dikeve sergêjîkê di nav bera wan de.tê ji kê bawe bike û ji kê neke…ku mamosta Fêsel û jina wî qala bavê Hesen û jina wî dikin, dilê mera bi wan dişewite, mera dibê heydê gerek şûr bên hildan.

Ristem:

û giryê Silto ji bîr mek

Alî:

berî ez heroim mala bavê Hesen min riya xwe dagerand cem wan…bû qala wan,Silto çavê xwe girt û devê xwe vekir ,piyê xwe tazî kir û got:tu zane  ev şûna çiye kekê Alî ,gerek hûn heqyê bêjin ez biqurban,Ehmed li destêmin bû û hîn sala bavê wî ne qedya bû û Istazjî li li Helebê dixwend…qiriktalya min xwariye ji destê vê kafirbavê,bi qurbana şaşka bavê xwebe heyfa bavê wê; ev şûna geza wêye heya lawik ji dest min ket û dilêmin pêr êşya û wê devê xwe ji hev venekir,eynî ev bîst sal sûnda we li min tuneye ,ma qey ezê ji bîrbikim ,êlê.

Risem:

Ku mera  dikeve nav şerên ku pîrek têde hebin ,mera sergêjdibe

Alî:
mera dibêje belkî yê neheq em ên li ortêne,ku em nizanin girêk çilo ye û çawa wê vebe?

Ristem :heya pîrek nebe jin ne mumkune kes bikaribe pirsên wilo çare bike, heyfa tabê ku ev kar di nav qurmkande bi hata kirin wê qurmikan ji xwere aqilek bigirta

Alî:

Ji  bo çareserkirina  ,nasîn û naskirina girêkan pir pêwîste ku bê wegerandin û bi be qewta helê. Aqil bi ders û fêran çênabe.

Aqil weke sindoqekê ye zanîn û nasînê di xwede hiltîne ku sindoq nebe

Saza liber Gêye…

Ristem:

xwzî mera karîba navcîntî bikra û her kes li hev banya û bi hev bidana qebûlkirin. lê tum serhişkî dibe asteng.

Alî:

Hêvî dikim di ber van bangên cejn û sersalan de ,bi xêra xêrêxwaz û dil êşan nexweşî û kînên di navbera kesan de ,malbat û dezgehan de rabibin û li hev hatinek çêbibe 

Ristem:

Dibe ku navcînçî kî zana peyda bibe û van êşên navbera xelkê hilînin û her kes weke bira bi hevre bijîn.

Alî:

Her yek ji hêla xwe de dikare dilê xwe bi meriv û cîranê xwere safî bike û di navbera xwe de û bi xwere li hevhatinê çêke

Ristem: bavê kawa xwiyaye tê dîsa veger meletya xwe ,ya tenê di rojyan de tu duan dike ..bi rastî duên te di xutban de bi nav û dengbûn

Alî;

Ji ber ku bi nav û deng bûm  nerindan ez ji deng xistim.lê kes nikare min bê deng bike

Yarebî tu bi qedrê celal û izeta xweke

Tu vê civakê bê  tifaq meke

Di van rojên pîroz şêrîn de tu dilê her mexloqî li bal rehma xwe ke

Yarebî tu ji canibê xwe  deryê zalim û fesadan ji wanre bi meqberek

me reben û feqîran ji tofana zordest û bêbavan rizgarke û me li qeyka felata  xwe ke

Ristem:

Amîn.....

Jina malê:

(mersefa qehwê di dets de li mijara wan guhdarî dike))

Seydayê Alî gerek ji bo li hevhatina kesan mera ne weste,carek dudu deh car wê ilim carekê ber bigire. mala hecî Hesen nestêlen .

Alî: bi rastî dilê min bi ser wanvey bi mirna mine ku du kes ne lihevbin

]ina malê:

dil tenê tu keviran ji cîh ranake ku bi  xwestek û kalîan dila û duaba wê niha pir tşt berova jî xwebana…. Sibe gerk cejnbe silavê min li diya kawake ezê sibehê wan li ser mezelê Şehîdan bibînim,

 Alî:

destê te saxbe sipas ji bo qahwea te û pendên te…….

                                           DAW Π                       10/1/2009     Beşîêr Mele

di d

çapkirin