Dara
Ûcaxên Kurdayetiyê Naçilmise
Bêwar
Ibrahîm
Were
Qamiþlo were !
Dengê
bê dengiya axîn û nalînên
Ku
di sînga te de sincirî bûn
Li
ser peravê çemê Ceqceq bipeqîne,
Agirê
di navbera
Derya
û peravê de gur bûye vemrîne,
Wêraniya
Qidûr Beg
Di
bin konê Þîniya xwînlî de bicivîne
Xewnên
keç û xortan ji nû ve li ser
Teþiya
rastiya tal û zilindar birêse,
Peyva
heqiyê ji bin lingên megrûdan bikþîne,
Tovê
mirovantiyê
Ji
xaka bor û bê ol bide hev .
Were
Qamiþlo were !
Þîretên
þîretkarê ol û kurdayetiyê
Þêx
Maþûqê Xeznewî
Ji
nû ve þirove bike
Fetwakê
bê bertîl ji
xwe re peyda bike
Û
ji wan bipirse :
Gelo
! çima bi taybetî Þêx Maþûq û ne kesekî din ?!
Gelo
! Mirovantî kuþtin?!
An
zanîn û oldarî
kuþtin?!
An
welatperewrî û aþtîxwazî kuþtin ?! .
Bi
van pirsan re ...
Berf
û baranê ...
Di
kîmkîma germa havînê de bibarînê ...
Muhrên
cegerdariya oldarên Kurd
Li
ber semaya mûsimên ceh û genim ...
Li
ser eniya dem û dîrokê biçesipîne,
Þilfê
xencerên cegerdariyê
Ji
kalanan bikþîne
Û
di çavên xiyanet û xapandinê de biçikîne .
Were
Qamiþlo were !
Ji
wan re bibêje :
Çandiniya
li ser dêmên deryayan
Bê
ber e ... ne tu çandinî ye ,
Veþartina
li piþt dîwarên nizim
Bê
havil e ... ne tu veþartin e ...
Îro
ji kelkela tîna roja azadiyê ...
Xwîna
zanyaran li ser
Destên
tewanbaran tê rijandin ...
Ew
nizanin
Ku
zanyar Ûcax in û
Þêx
Maþûq þaxek bû ji dara
Ûcaxên
Kurdperweriyê.
Were
Qamiþlo were !
Ji
wan re bibêje :
Ku
Amedê eba Þêx Seîdê Pîranî
Li
xwe pêçaye ..
Mehabadê
cibê Pêþewa Qazî Mihemed
Ji
xwe re kiriye AL,
Û
li nav tara Çarçira daliqandiye
Hewlêrê
þal û þapê Barzaniyê nemir
Kiriye
sîwana parastinê,
Li
derdora herêma Kurdistanê
Û
va îro Qamiþlokê her libekê ji
Tizbiya
Þêx Maþûqê Xeznewî
Dike
av,
Û
li civata pêxemberên Kurdayetiyê digerîne.
Were
Qamiþlo were û Ji wan re bibêje :
Gemar
bi ava girik paqij nabe,
Her
bostek ji xaka kolanên te
Wê
bibe hawar di
Guhên
bê guhan de,
Her
canek ji canê þehîdên te
Wê
bibe berbang ji
Reþtariya
wan re,
Her
deriyek ji deriyên te
Wê
bibe çopilme û dojeh
Ji
raman û bedena wan re
Û
xwîna Þêx Maþûqê Xeznewî
Wê
bibe ronî di nav rûpelên
Dîroka
mirovantiyê de ...
Lê
... ji zordar û tewanbaran re ...
Wê
ev xwîn bibe jehr û siyanîd ...
û
heger bawer nekin ??
Bela
li ûcaxê bav û bapîrên wî vegerin
Û
li ber ava destlimêja wan
Ku
darên hiþk þîn û geþdikin
Xwe
tahir bikin.
Were
Qamiþlo were !
Barana
giriyê mêran ,
Bi
ronahiya xwîna
Cegerdariyê
vemrîne û
Ji
wan re bibêje :
Kuþtina
Þêx Maþûqê Xeznewî
Ji
wan re nabe serketin û dîlan ...
Belê
... ji gelê Kurd re
Ji
Qamiþloka vîn û evînê re ...
Careke
din bû serhildan ... bû serhildan
Wê
teyrên Ebabîl
Ji
nav çirisandina xwîna wî
Derkevin
û di asmanê fireh û bê stûn
de
Bifrin
û
Xewin,
daxwaz û hêviyên te Qamiþlo
!
wê
biparêzin .... erê wê biparêzin.
Qamiþlo
03/06/2005
*
- Ev helbest di bin konê þîniya Þêx Maþûqê Xeznewî de hatiye
xwendin.
copyright © 2002-2005 info@pen-kurd.org