Bêwar
Ibrahîm
Emê benên bidarvekirinê li gerdena Silêman Nezif bigerînin, Beko
û Nicmo ji ser kursiyê xiyanetê bavêjin û wî kursî bikin êzing;
reþahiya zindanan bi ronahiya 100 þemalk û xetîran ronî bikin,
xincera Barzaniyê nemir bi qiraxa deriyê Parlemanê ji nû ve so
bikin.
Rast
e, rojên vê adarê li ber çavên me dibin þikeftên tirs û windabûnê,
dibin tavên fetisandinê, dibin dîmenên reþ û xwîngirtî, lê qebqeba kewên
Badînan û Soran hiþtin ku tirs û windabûn bibin irzêlên razanê,
tav li ber hêza me bûn xunav û dîmen, bûne
kulkezêrînên vejandî li ser dêmê zemîn.
Ji
destpêka pêvajoya Berzaniyê nemir û hêsirên gunehkaran di peyalên
kevî kerizî de dimeyin, ciwaniya jiyana wan dibe leylan li piþt asoyên
xwekujiyê, ev pêvajoya ku xewnên dilþikestiyan li ser sînga mirinê
radixist û radixîne, dihêle ku çingênî ji ber guhê mirinê bipeke, û bêkes,
bêwar û bêcî evînê ji pêsêra azadiyê bimijin û di nav golên xwînê
û kenê petrolê de bibihurin.
Di nav hîm û latên þoreþên serhiþk de, pêngav di navbera me û (Seydayê
Barzanî) de li ser eniya rokê gihane hev, wî giyanê xwe kir kalan ji þilfên
þûr û xinceran re û li ser destê
mirinê Mehabad li xew mehirkir. Belê Peravên Aras ew ji nav
pencên mirinê kiþand, da ku mêraniya mêran li ber mirinê neyê kuþtin û
di gerdena berbangên þevên dirêj de bibin ayet û lavijên xwêdangirtî li
ser lêvên birçî û bêwaran; wî ji dîrokê re nivîsand û got : (
heger bi rastî em mêr bin û tiþtên ku em dixwazin xwe bispêrinê li bal me
hebin, wê hêviyên me pêk bên.. ew mêraniya ku bi kar û xwendinê wê pêk
bê; çiko gotin bi tena xwe nagihêje tu encamî, heger em alîkariya hev bi
dilsozî nekin, ku em çiya bin jî emê bên xwarê... ).
Wî
genim di ber pêlavên þehîdan de diçand, nan li ser kezebên dayikên wan pêvedida
û di her þikeftekê de giriyê zarokên wan þehîdan bi wî nanî dikir ken
û girnijandin.
Çendî
me gilî û gazin kirin, lê kesekî li me guhdarî nekir, çendî me hêsir û
rondik barandin, lê kesekî dêmên me ziwa nekirin, çendî me derb û tîrên
bêbextî û xiyanetê di piþta xwe de xwarin, lê me bi xwe dernexist, em
dikeniyan û hîn dikenin û dibêjin: Ax... çiqasî hembêzkirina van hevalan
xweþ e; îro em hewl didin xwe, ku hinekî van birînan bi ser hev de bînin,
da ku em karibin bibêjin: Çiyayên me natewin, li ber xwe didin, gul û kulîlk
nedigrîn ne diçlmisin li ber dergehê azadiyê destnimêj digirin.
Barzaniyê
nemir çiyayek
e di sînga çiyayekî de, kesayetiya wî Kurdistan
bû û xewna wî ya pêþî û dawî azadî û aþtî bû, ji gelê xwe re got :
Ez ne serokê kesekî me û ez serokatiyê ji xwe re naxwazim, tiþtê ez
dixwazim, ku bibime birayê we û hûn bibin birayên min, da ku em tev bibin
law û xizmetkarên vî milletî... ).
Lê
sed mixabin wek ku Omerê Xiyam gotiye :
Erê hezar bêrî man di cergê me de, lê bi bûna Barzaniyê nemir
nêrgizên azadiyê li ser peravên Diclê, Firat, Aras û Zab..
nûpiþkuvîn, çiyayên Pîrê megrûn, Biradost, Metîn, Zozik
û Hindirîn.. pozê Hîmalaya þikandin; ketin û serketinên
wî tev bûn tîrêjên ronîdayî di esmanê Kurdistanê de.
100
sal
bihurîn, salek di dilê salekê de û nerînên Bazê Barzan dibin xetîr
li ser rêkên tarî, hilma ku ta roja îro ji pozê wî derdikeve dibe bayekî
hênik û Ala rengîn li ser banê Parlemanê, li ber vî bayî
semayê dike, dixile vî alî û wî alî, dibe mîna bihareke geþ di sînga
esman de.
100
sal di navbera me û bûyîna Seydayê Barzanî de di nav rûpelên dîrokê
de vêketine, di bin pir ji girnijandinê re; peyman ji rondik û hêsiran re, dîdevan
ji aþtî û tenahiyê re, dibin kon û li ber dergehê her zemanî têne
vegirtin.
Erê
emê îro 100 salî bikin zingil û bi
gerdena her çar aliyan ve daleqînin, da ku zanibin sembola netewa gelê
Kurd Barzaniyê nemir zindî ye, nemiriye.. nemiriye; îro em pênûsên
xwe bi þilfa xencera wî so dikin, belê Pênûsa Seydayê Cegerxwîn _ ku îsal
100 sal li ser bûyîna wî jî derbas dibe, ji gelek pênûsan sotir e,
wî ji mêj ve keziyên êvarê li ber lanên þêran hûnandine, ev lanên ku Seydayê
Barzanî þêrên wek Idrîsê Nemir hînî rêbaza Kurdîtiyê
kirine, bi pênûsa xwe ji dost û dijminan re gotiye :