DUGIR !

Payizokeke bi şîre, naxwaze ji sînga xewn û hêvîyan, bi şîr vebe

( Rondikeke girnijî ji Dr.Zerdeşt Haco re )

Bêwar Brahîm

Dugir, vê carê jî, Te, deriyê sala kevin, li ber sala nû, nîv-vekirî hiştiye, Te, şala şîniyan ji ser milên xwe daxistiye .

Li ber xunava zivstaneke dêmgirinjî, Te, kezîyên xwe şehkiriye .

Gul û kulîlkên bahozên sar û seqem, ji pişt asoyaên dûr derdikevin, û xwe li ser sînga Te dadtînin .

 Serçopiya dîlana seferên bêmirad bigre, û desmala sipî li ber xwendina telqîna manê bihejîne .

**********

Dugir, jiyan bi rawestek û şivîlekên xwe ve, bi rondik û girnijandinên xwe ve, bi kulibandin û meşa xwe ve …., geh berfe geh barane, geh mije geh morane, geh vejîn û ronahiye, geh agir û dûmane … Lêkirina mirovan karekî  girane … zor girane, hosteyên lêkirina mirovan pir kêmin, belê … xaka Te, ya pîroz, mamosteya hosteyên vê lêkirinê ye, li ser xaka Te, ya pîroz û mûqedes, mirov û mirovahî ava dibin .

*********

Dugir, di gel ku kefen bê bêrîkin, lê gelê Kurd bêrîkan di laşê xwe de vedikin da ku raz û veşartokên jiyanên kuştî di reştariya pêşerojan de winda nebin .

çîrokên şevbuhêrkên kevnar, ji bêrîkên kefenê mirinê derxîne û li ser rûpelên jiyanên xemsar, ji nû ve binivîsîne, her tîpek ji bobelatên dîrokê, şîniyeke dîle li pişt qefesa sînga jiyanên birîndar .

Tu, bi xwe peleke zêrîne, li nav bobelatên dîrokê, rojekê Te, xwe binpê nekiriye, çendî şaşik û cilbaban, igal û kirasan li bejna Te bikin, Tu tevan diçirîne, bi kum û kolozê xwe  ve, bi şal û şapê xwe ve , Tû deyaxa Kurdayetiya xwe diparêze, çendî navê Te bidin ber kêrên erebkirinê û te bikin ( Derek ), çendîn kêlên vejîn û bi ronahî ji ber serên Gorên wan buhiştiyên Te, yên zindî bişkînin, Tu her dimîne siwara hespên derya û bayê, Tu her dimîne buhişta zindiyan, xaka hilmet û felatê .

**********

Dugir, bi qêrînekê bê deng, Tu, zaroyên xwe bi riya hatina bê veger, li xwe vedigerîne, ne ji ber ku, Tu, ji mirinê hez dike, lê ji ber ku, Tu, ji jiyanê hez dike, Tu, ji mizgîniyan hez dike, li ber ronahiya sibeha cejna haciyan, li ber dengê zingilê Santa Kiloz, ku sala nû hişyar dike, wan lehengên zindî li dora agirê mizgîniyan bicivîne, da ku mêvanê Te yê nû , ecendeya vê jiyanê, ji bîrdanka bobelatên jiyana Kurdan derxîne, xewn û hêviyên bûyî ji wan re bixwîne .

Vê sibehê, zû, bi derketina tîrêjên rojê re, dema  min qesta rawesteka pêşwaziya cendekê amê Mihyedîn ( Bavê Dr.Zerdeşt Haco ) kir, karwanên rêwîyan li ber çavê min, li hev aliyan, li ber dergehê mizgefta bajarê Tirbesipiyê, serma û seqem li ber barana rondikên xerîbiyê dibuhijîn, bi tenê heybeta goristana Dugirê, hêsir û rondik di çavên  jiyanê de dikirin mey, dema min li gora nû-vekirî mêzekir, ez hisiyam ku siwar û lehengên vê goristanê jî, li hev civiyane, ji bo pêşwaziya

( Bavê Dr.Zerdeşt ), da ku gul û kulîlkên mizgîniyan li ser wan bibarîne û ji wan re bibêje :   

 -Li Amed, Qamişlo û Mahabad hilmet û berxwedane, li Duhok, Hewlêr û Silêmaniyê govend û dîlane, bi gul û nêrgizên azadiyê xemilîne, li ber siha Ala rengîn, li bin banê hikûmet û Perlemana Kurdistanê niştecî bûne, kolanên wan bi ronaka tenahî û aramiyê vêketîne .

Belê … mezintirîn mizgîniya min ji we re : îro cejna we bûye milyon cejin, îro encama ked û xebata we bû dîrokeke sermed, îro Diktatorê ku holokosta Kurdan li dar xistibû, Seddamê xwîn mij sîdar kirin .

***********

Dugir, para gelê Kurd, di vê jiyanê de, refên mizgîniyane, dema xwe li ser şaxên bendewariya mirîyan datînin, bax û gulîzarên  ji sozên lêv zuhane li sikak û kolanên mişextî û penaberîyê têne guvaştin, çavên tîh û kezebên şewatin  li ber danheva termên bê gor û bêwar .

Jiyan , xewnên bê lorandine, Firiştan hembêz dike û Iblîsan  di zatê xwe de vedişêre, ev xewnên bê pişt li ser destê tirsê têne kuştin, li ber xwîna van xewnên kuştî, şerm û fihêtbûn  xwe didin hev, li ser keviyên rêkên revê dibin hepriyên hevirmêş û bi bahozên kelemperan re li hev dialin .

**********

Dugir, Tu, pirtûka nostalîjya welat û xerîbîyê ye, goranîyên berfê û agir, ji ( Goranîyên li xerîbiyê ) biafirîne, xerîbî kêlîkeke ji hevdîtin û xatirxwestinê ye, yadîyan ji hembêza keser û kovanên xembar, ji perçe-ewrên hêvîyan, ji şevbuhêrkên sêwî û bêwar  vejîne,  goranîyên zindî û ezel bi dilopên  baranê û gilokên berfê re bibarîne, ramûsanan ji ser aniya jiyanên sêwî bide hev û bike ronî û pertew li ser rêka vegerê, bela dil û canên zaroyên Te, yên zindî û yên ne sax, bi nostalîjya welatên xewnan û xwezîyên bûyî û serketî, ji nû ve jîndar bibin .

**********

Dugir, hêsrên biyanîyê, di nav xaka xwe de, zuha bike, axîn û kesera Haco Axayê Hevêrkî, bi ked û bizava rojan avbide, dîmenê wî li ser bênderên Tirbesipiyê, bi bîrdanka pêşerojê ve daleqîne, dema berê xwe dida  bakurê welêt, li çiyayê Bagokê mêze dikir, bi axîn û keser digot :

çiyako,

Bav û birako,

Xwezî ez di hembêza Te de bama,

Bela .. benkê çaroxê

Gwîzeka lingê min xwariba …

**********

Dugir, Tu, pireke ji ronîyê, di navbera welat û biyanîyê de, ne sal û ne çerx, ne zor û ne setem, nikarin Te  bugherînin , nikarin Te bibuhijînin .

Tu mîna Ala Kurdî, ya pîroz û mûqedese, çendî ew dane ber bazara kirîn û firotinê, ew dane ber bayê guhertinê , Ala rengîn berz û bilind maye, mîna çiyayê  Kurdistanê, ne tewiyaye, ji sînga asmanê azadiyê ne hate xwarê  .

Eger, tîrêjên rojê di asmanê perîşanîya me de, carekê bi tenê bigirnije, hingê  wê hembêza Te, bi kum û kolozê xwe , bi şal û şapê xwe, vê Ala pîroz û mûqedes hilgire, bi serbilindî Tê Ala Kurdî hilgire … Tê hilgire  .

30 /12 / 2006

çapkirin