Osman Sebrî

Serhişk mîna Sasonê

Nazik mîna evînê

Bêwar Ibrahîm

Di çavên rojan de serhişkiya xwe neqişand, di hembêza çiyayên Sason, Cûdî, Ararat û Bagokê de kola; ji rêbaza serhişkîya xwe derneket, ew serhişkîya ku ji hişkîya van çiyarêzên poz bilind fêr bibû û da ser şopa wan û şerê zilim, zor û sitemkarîyê kir, ku li gelê Kurd hatibû kirin û ta roja îro tê kirin; Osman Sebrî bi lehengî bê tirs û saw da ser  rêka Ameda şewitî û Mehabada xwînlî; di mişextî û zîvarîyan de pêxwas û birçî bû, pêlîn derya sipî ew dan ber xwe welatê Filistînê û bajarê Sûrê di çavên wî de reş bûn, bi zikxişkê xwe ber bi xaka welat ve dikişand, lê ew li ku bû û welat li ku bû ? hingê xwe li ser peravê deryayê dirêj kir û kete xeweke şêrîn, di kovara  ( Hawar ) ê de hejimara 21 ê de xewna ku li ser peravê derya sipî dît ji xwendevana re gotiye ew jî ( Li goristana Amedê ), Apê Osman wê xwenê ji serî ta bi dawî dibêje,  min ev perçe ji wê xwenê hilbijartîye :

( Ey kaaba qewmiyata min Şêx Seîdê kal ! te ... te ... te zincîra dîlê ya qewmê min bi zixmiya dil, piranîya zanîn û rastîya xwe qetand û ka şêr ku di qefesê de be derkeve, ev qewmê ku çar sed sal û hinde salin xwe jibîr kiribû, xwe winda kiribû, bê nav û bê zanîn mabû, ketibû xewa mirinê, di wê xewê de ew şêr te hişyar kir; neyarê ku dixwest me û navê me û zimanê me ji dinê hilîne te di destê wî de lêda û şikand ... ) .

Bi vê hêza gerim û hestê Kurdperwer ... Osman Sebrî bi nerînên xwe yên serhişk dijî pêlan melevanî kir û derbasî nav lehîya zilim û zorê û erdhejîya sitemkarîya dijmin û neyaran bû, bê ku mûk ji laşê wî biheje li berxwe da li xezeba bahozan siwar bû, xwe ji berqefekê avête berqefekê û ji gelîyekî derbasî gelîyekî bû û ji çiyayekî xwe avête hembêza çiyayekî; tev ji bo felat û azadîya Kurd û Kurdistanê, çiya jê re keleh bûn, tiving  azadî bû û pênûs ronahî û şaristanî bû; ji bo van her sê celeban  por û rih sipî kirin, mal û mewdan winda kir  û kum û kolozê axatîyê jibîr kir ... Bi tenê felat û azadîya Kurdistanê di nav bahozan de hembêz kir :

Armanca milet

Bête vejandin

Azadî

Ji bo te

Ku bi tu kesî,

Bi tu ramanan,

Neyê girêdan,

Yek armanc,

Yek rêzan,

Yek raman,

Xebatê bikî

Ji bo Kurdistan .

Heger lehengî weha be, Apê Osman jî ne kêmî vê lehengîyê bû  û bi vê lehengîyê kar û xebat kir ji bo felat û azadîya gelê Kurd; gelo wê çi biba ku şêr û lehengên Kurdistanê digel perçebûnê jî bibana yek dest, yek dil û yek armanc ??? gelo sedemên terpilandinê ji gel bûn an ji serok û rêzanan bû ? bê guman  sûcê gel ne kêmî cûcê serok û  rêzanan bû, bi taybtî di salên berê de, dema şoreşên agir gur mîna şoreşa Şêx Seîd, Ararat  û Sasonê ... ku şêr û leheng bi sedan li nav tevgera Kurdî peyda dibûn; ez karim wek nimûne Kurdên Sûriyê bînim holê, ku çendî şêr û leheng li ser xaka me civîyan û li me bi xwedî derketin  di serê wan de Bedirxanîyên zindî, lê sed mixabin  em li xwe bi xwedî derneketin her partiykê ji alîyekî ve binê bêrîkên xwe pîne kirin û li ser kevîyên zinara Erebî rûniştin û bi koranî destên xwe ji bo parsê vekirin û vedikin; îro dema em ( Bahoz ) dixwînin cerg û kezeba me têne biraştin  lê serê pênûsa Apo Osman bi me dikene û dibêje : girî û poşmanî bê havilin derbê cihê xwe girtîye .

Raste carna mêranî dêhnîtîye, lê ev dêhnîtî mûmarên rastîyê dipeqîne, xwîn û elemê bi yek derbê re diherikîne, mêranîya Osman Sebrî dibû êrêş û qêrîna wî dibû gulle di sînga dijmin û neyaran de .

Apo Osman, Kurdperwerekî ku bi serhişkîya xwe navdar bû, cerg, hêz deyax û mêranî bi xwînê re di cendekê wî de dimeşîyan , tiştekî ew serhişkîya wî nerim û hiluyî nekir ji bilî bayê evînê, çendî wî xwe hinkûfî vî bayê nazik û geş jî nedidît, lê evîn li benda biryara wî nema tîrên xwe avêt hişkbûna dilê wî ku tu kes derbasî wî dilî nebibû ji bilî

( welat ) pêve,lê  bayê evînê ew serhişkîya wî kir hevirmêş, di kovara

( Hawar ) ê de hejmara 49 an APO Osman li pêşberî yarê weha gotîye :
( Erê, ev bû cara didowan ko pêlên hezkirinê min davên ber xwe û dibin; lê ku da dibin, vê derê ez nizanim ! Hîn ez ji ber pêlên hezkirinekê

( hezkirina welêt ) nefilitîbûm ko bi ber pêlên ya din jî ketim . Nizanim ko ev rasthatin ji bextçakîya mine, an ji bextreşîyê ? ...

Delala min ! ez naxwazim wek evînkerên mayî pesna rûçik û sinciyên  te bidim, Heke min welê kir ê dûr û nîzîk, pir û hindik ez jî dikevim ser şopa wan . Di dinê da ya ko bi min xweş tê ewe ko : riya min ji ya hemî kesan cida be . Bi tenê, ji bona te min pesnek heye ko ew jî : her tu delala minî . )

Osman Sebrî, giyanek bû ji giyanê mêranîyê , di qefesa sîngên her Kurdperwer, bi romet, dilsoz û wefadaran de dijene û di dîroka riya azadî û serxwebûnê de hatiye çesipandin ; bê dûdilî wî rahişt xetîra zanyarîyê bi destekî û bi destê din ve rahişt tivinga azadîyê, ta ew, çiya, xetîr, pênûs û xewna azadîyê bûn yek di sînga asmanê Kurdistanê de .