Raya Azad

Di navbera ronî û tariyê de

Bêwar Ibrahîm

Di vê jiyanê de her mirovek xwedî taybetmendiyeke xwe ye, xwedî xewn û xeyal, bîr û bawerîyên xwe ne, kesek nikare nêzîkî vê taybetmendiyê bibe, ciwazî di piraniya celebên jiyana rojane de sermelekê dan û standinê ye.

Ez wek mirovekê xwedî bîr û bawerî bi olên asmanî û bi olên din re lê bi taybetî ola Islamê, ku bav û kalên min ev ol hembêz kirine û îro li ser vê rêbazê û piçekî ji wan zêdetir bi ava vê olê beden û giyanê xwe ji qirêja vê dinyayê diparêz im.

Ez ne zanyareke ayinê me, lê wek bawermendekê, wek mirovekê ku bi kûrahî di bin baskên vê olê de xwedî û mezin bûme û bi dil şewatî dibêjim :

- Sed mixabin! ku îro navê hizretî pêximber Mihemed (S) di nav vê toşa sewesî de bê sotin, heger niha serê xwe rake, ez bawer dikim wê xwe ji vî miletî bêrî bike, wê ji wan re bibêje :

 We hişt ku îro navê min bibe qeşmerî di destên qeşmerokan de?!

Dûmana vî agirî ji karikatêrên hunermendê Danimarkî Karistin Yostê bi asmanê Rojhilat û rojava ve hilkişya, bê guman! ji her alîyekî ve gelîyên dûrbûn û netêgihiştinê di navbera germahîya Rojhilat û seqema Rojava de kûr û fireh dibin... Sedem pirin û nayên hejmartin. Ev sedem jî dû celeb in; hin rastin û hin sextene.. Sedemek ji yên rast – Ji destê destholatdarên Îslamî ve - : ku gelê Rojhilat têr nan naxwin û têr avê venaxin vêca xwendin û zanîn li ku dimîn e.

Ji dawiya çerxê bîstan ve û ta roja îro çîhangêrî tisonamiya zanînê û teknolojiya bê destûr li dinyayê belav dike; Gelê rojhilat di bin darê zilm û zora desthilatdarên dewletên xwe de, bi nanê zik mijol dibin û sed mixabin! Nanê mejî jibîrkirine..., Ez xweş bawerim ku piraniya kesên xwepêşandan li dijî dewleta Danimarkê nizanin ev dewlet li kîjan alîye ji dinyayê ye? Nizanin bê navê paytexta wê çiye? Nizanin ku hawêrdora wê tev ave ji bilî rexekî wê bi Almanya ve girêdide? Nizanin ku her tiştî ji welatên Rojava dikirin û ew tiştekî nafroşe wan ji bilî perîşanî û belengazî û penaberiyê pêve? Bi kêmanî heger zanîbana ku dermanê êşa şekir / Ensolîn / ji welatê Danimarkê ji wan re tê wan qet ev wêranî bi miletê vî welatî nedikirn? Ne ji îro ve,xeberana, dijûn û siqêfan bi ser hizretî Pêxember Mihemed (S) dibare, heger em ji pêxemberê xwe hez bikin, bela hewl bidin ku rêbaza wî bighînin wan kesên ku bi kûrahî axaftinên xwedê û Pêxember ne xwndine...Heger Karistin Yostê ev rêbaz bi kûrahî naskiriba wî qet karikatêr li ser Pêxember Mihemed (S) çênedikir û wek terorist ew nedida xuyakirin.

Bê guman! Ev guneh ne yê wî ye, lê guneh yê Zanyar, muftî û şêxên ola Islamê ye, ku her yek li ser kêfa xwe rojê fitwakê derdixe, wek mînak :

Rêvekirina xwekujiyê li ber xortan ku bê dudilî berê xwe didin Iraqê û xwe bi mirovên bêrî ve dipeqînin; eynî van kesan bi dil germî li ber televizyonan rûdinin, rih û simbêlan bi razîbûn badidin dema li mirovên dîl û êsîr temaşe dikin, ku wek berxên ber serjêkirinê di bin sobûna şûrên teroristan de ku ji ser stuyên wan ranabin ji tirsa kuştinê dilerizin û di dawiyê de piraniya van serîyan têne serjêkirin wek serêjêkirina neviyê Pêxember Mihemed (S) bixwe Hisên kurê Imam Elî û Fatîme (R) li tevan be.

Mixabin! îro berjewndiyên desthilatan bi pirotokolên siyasî û abûrî ve girêdayîne û rêbaza ol û oldariyê dikin ebeyên neqişandî... qirêj û şermezariyên xwe di bin van ebeyan de vedişêrin, gelo ev rewşa aloz û belengaz ku miletên welatên rojhilat têde dijîn ne gunehkariye di heqê Xwedê û tev pêxemberên ku daketin ser rûyê vê dinyayê ne bi tenê Pêxember Mihemed (S)??

Desthilatên li vê dinyayê bi tevayî kar û barê wan, kul û xemên wan yên pêşîn û dawîn ku jiyana miletên xwe hêsan û xweş bikin, ji bilî desthilatdarên welatên Rojhilat pêve sistemên destûrên wan ku milet birçî, tazî, belengaz, bê kar û bê xwendin bihêlin.

Binyata berjewendiyên van desthilatan ku, meletên Rojhilat û miletên Rojava li ser tu piran neghêjin hev, piraniya sedemên van xwepêşandanan ji pîzotên berjewndiyên reş dipengizin nav gelê hejar û perîşan û nezan.

Hikûmeta Danimarkî di lingê ling de lêborîneke fermî ji dewlatên Islamî re pêşkêş kir û rojnama Karistin Yostê girtin. Vê hikûmetê hindik mabû ku her dû eşhedên Islamê bide ji bo xatirê ku agirê zikreşiyê di navbera miletên Rojava û rojhilat de gurr nebe; lê pirsa ku xwe belû û aşkere dike ewe, Gelo! Çima piştî ku çend meh li ser van bûyeran re derbas bûn ji nû ev welatên oldar bi êşa Pêxember hisyane û miletên xwe rijandin sikak û kolanan ji bo xwepêşandanan? Bersev ji pirsê belû û eşkeretire ku. desthilatdarên welatên Rojhilat her tiştî dikin ji bilî demokratî û wekheviyê pêve, û wek em dibînin kerwanê pêvajoya demokratiyê bi alî wan ve dimeşin û ew qet naxwazin ku miletên wan bighêjin kerwanê vê pêvajoyê.

Mixabin! ku Zanyar, Şêx û meleyên ola Islamê bê tirs rê li ber xwekujiyê vedikin, fitûyên batil didin wek reseniya zewaca (BoyFrênd), rêbaz û sineta Pêxember dikin tizbî di nav tiliyên xwe de... lê wê hilmet û bizavê nadin xwe ku pirên diyalog û denûstandinan di navbera xwe û şaristaniyên din de ava bikin; ev mirovên wisa ku bûne berdevkê ola Islamê lê bi esil berdevkên desthilatdarên dewletên xwe ne, xelkên çav girtî û nezan dajon ser rêkên xwekujî û wêraniyê ku malên xwe bi destên xwe xerabikin bê ku zanibin.

Bê guman... Cenabê Pêxember Mihemed (S) ji rêbazên wisa reş û xwedê nenas bêrîye, heger bi rastî wisa ji Pêxember Mihmed (S) hezdikin bela wêneyê cenabê wî bi zelalî bighînin raya navnetewî, bela vî wêneyê muqedes bi berjewendiyên xwe re nicis nekin, ev pel ne ji lîstinê re ye lê mixabin...! Hingî pê hatiye lîstin li ber çavê dinyayê perpitiye.

Min nedixwest wisa pêxwas, ez bidim nav vê mijara stirîgirtî, lê min dît ku xerabtirîn stirî ewên ku di qirka rastiyê de asê dimînin û kêm dest xwe dirêjî rakirina van stiriyan dikin.

Em gelê Kurd, li demên cor bi cor ji agirên lîskên wisa ne bê parin, piraniya caran em bi navê misilmantiyê hatine sotin, lê wek ku serokê herêma Kurdistanê birêz Mesûd Barzanî gotiye : ( Bela kesek zêdebûnê li ser Islamiya me Kurdan neke...).

Dengên ku bi zêdebûnê bilind dibin bela ji bilindbûna demokratiyê re be, ku bi xezeb rê li ber çem û cobarên xwe vedike û derbasî nav bax û zevîyên ziwa dibe, li bin dîdevaniya şev û rojên welatên Rojhilat ku salên dûvdirêj ji wan re pêwîste ta ku hînî rewşenbîriya wekhevî û demokrasiyê bibin.

Em jî, dengê xwe tevî dengê endamên PEN a Kurd dikim, ku dema îro, ne dema wêrankirin û sotinê ye, belê, dem dema diyalog û çareserkirina bi riya diyalogê re ye.

çapkirin