Li
hev hûnandinek bi Kurmancî
4
Kurtejiyan ên
Mehoyê
Simo, Reshoyê Çarderî, Siyamendê Hermayî û Evdalê Sormasî
Cankurd
Mehoyê
Simo
Ji
dayik bû,
Wekî
min û te bû…
Bi
dest û serî
û du çavan bû…
Di
deh saliyê de
çû ber pêz…bû þivan…
Sî
û pênc salan
li çolê...li çiya û li ber avan…
Rojekê
dilþa nebû
bi rûniþtina li teniþta xanimekê
…û li dawiyê jî demekê bû gavan…
Mirin
bi zûkî hat, li rojek Nîsanê…
wekî tavek baranê…
Lehiyê
mirinê ew da ber xwe û ber bi gorê ve bir
Niha
du kêlên piçûk dîdarin ku ew hatibû ser vê zevînê
û di taldê zinarekê de mir…
Kes
nedizanî ew jî jîndar bû
Kes nedizanî
ew mirovekî xudan can bû…
Ez
çi li ser kurtejiyana wî binivîsim
naye bawerkirin…
Ew mirovekî
dil tijî bû,
bi dildarî û hezkirin…
Kurtejiyana
Mehoyê Simo defterek dagirtî bû
bi
mirovheziyê
Lê
ji ber ku li ber xwe mirov nedidîtin,
ew hezkirina xwe dabû bizin û miyê…
**************
Reþoyê
Çarderî
Hîn
di zikê dayika xwe da çavbirçî bû
Hîn
di zarotiyê de çav li malê xelkê bû
Di
ewîltiya xwe de serserî bû
…û gava mestir bû
Karê wî lawazî û dizî bû….
Reþoyê
Çarderî mirovekî weha bû
Bo
gundê xwe,
Bo
xelkê xwe,
…û bo teviya êlê serêþ û bela bû..
Lê
belê ew bû maldar
Wî
naskir « Çawîþ » û « Muxtar »…
Bûn
mêvanên wî serþar û serdar…
Li
dawiyê Reþoyê Çarderî
serî danî, mir û gemirî…
Dêrîna
wî ya pir û pir
lawan li hev parve kir
Ew hemî
mal firotin,
heban û erzan…
heban û erzan…
Lawan pereyên
xwe xistin qumarê
Bo karê nebaþ,
Bo pîsîtiyê,
û bo gemarê…
Kurtejiyana
Reþo defterek reþ bû…
Ya zarokêd wî
hîn ji wê reþtir…
Ew marekî piçûk
bû,
lê jehra li þûn xwe hêþtî
hîn ya marekî mestir…
*********
Siyamendê
Hermayî
Siyamend
xortekî dil tijî jîn bû
Lawekî hêja
yê bê kîn û bê nevîn bû…
Herdem alîkar
û hevalê hejaran…
Herdem
li ber kar û mijaran…
Siyamend
ji ber hejariyê bar kir û çû
Da
ji xwe re bigere li jînek nû..
û kanibe rojekê bide qelenê hezkiriya xwe…
Ew
giha weltekî dûr…Nizanim nav çî ye!
belê nav çibe jî, ew her nenasî û dûrî ye..
Siyamend
li wir bû gemarkêþ
Destek
li paþ û destek li pêþ…
Bi
meh û salan quruþ dan ser hev
Li
dawiyê, quruþên xwe jimartin
û deftera xwe da hev…
Dilê
wî her hebû li keçek gundê wî
Keçek
belengaz û paqij mîna wî…
Pere
hinartin bo dayîka wê
û bi zûkî
stand destê wê…
Dayîkê
gote Siyamend:
„
Ez dota xwe bernadim ji gund.“
Hogiran
gotin Siyamendê Hermayî:
„Tu
xudanê seriyekî valayî.
Li
vir hene keçên çelengtir
Tu
dikarî bistînî, gelek erzantir…“
Siyamend
gote wan:
„Birano,
ez keçek gundê xwe nadim bi van tevan
„
Ez gupikek baxê Kurdistanê nadim bi cîhan.“
Siyamend wilo
got û kete rêya vegerê
Mixabin!
Sed car
mixabin!
Tew nedizanî
ku ew ketiye xefka Qederê
Ew li ser rêya
gundê xwe bi destê leþkerê hate kuþtin
û wan diyariyên bo destgirtiya xwe
bi xwe re anî bûn
di nav berfê da
li þûn xwe hêþtin…
berþê bûn…
Kurtejiyana
Siyamend wekî ya zêrê zer e
û çêroka evîndariya wî
li ser zimanan her digere…
*********
Evdalê
Sormasî
Dibên
Evdal mirovekî karbelaþ bû
Herdem
rûtehl û zarnexaþ bû
Pir
lezok û livok,
Çavsor
û qjjqijok…
Piraniya
zarotiya xwe mabû birçî û xasî
Ji ber wê yekê,
nav lêkirin Evdalê Sormasî…
Bi
dest neket karek li gundê wî
Ma
kî guh dide lawekî hejar û sêwî?
Evdal ji gund
bar kir,
çû bajêr…
Dibên
li wir heye gelek xêr…
Rojekê
li vir, rojekê li wir
Evdal
debara xwe bi xwe dikir…
Kete
dibistanê û bû þagird
Ji her þêweyekî
zanîn hilgird
Ji
niþka va ew bû þoriþger
Bo
wî pêda bûn basik û per…
Evdal
di sê salan da hilkiþî jor
di demek kin da bû rêber…
Kesek
li cîhanê tune, ku heznake ji masiyê sor
Ewe
roya asîmanê ye,
ew þêrê Efrîka ye,
bo gelên bindest ewe keskesor…
Evdal leþkerek
pêda kir
û bi ser gundê xwe da anî
Mal
bi mal, ew gund herifand, wêran
kir
û tola xwe ji gundê xwe yê guh neda bû wî
hilanî…
Kurtejiyana
Evdal weha bû
Navê wî li cîhanê
belav bû
Wekî rêberekî
navgiran, ku ala xwe ya heftrengî rakirî
û berî her tiþtekî gundê xwe wêran kirî…
*********