Piştî 32 Salan

Cemal Ballikaya  

Sal 1975 piştî ezmûna dibistana destpêkê min qeyda xwe li Liseya Muşê ya ku bi raketin cêkir. Ew bajarê ku em pêve girêdayîbûn, min di xewna xwe de jî nedîtibû. Ew bajarê ku deşta wî ji aliyê piraniya Kurdistaniyan ve tê naskirin, tituna wî weke şima ku di qelûnên dewlemendan de vêdiket, lê gelê wî bi hisreta cixareyên bi pembû, ew bajarê ku rêya gelek serhildêrên kurd pêketibû, ew bajarê ku di germa havînê de di kolanên wî de berf dihat firotan ketibû destê nijadperestên tirk û  xewnên şevan li xwendekarên kurd herimîbû.

Li vê bajarê dîlgirtî em jî bûbûn dîl û dijmin tiliya xwe dabû pişta me û weke leyistikek me ya zaroktî digot ´´Kerika kerajo kî te dajo``  bi kurtahî gurê har ketibûn nava kerî û kerî ji hev belawela kiribûn. Dema ro diçû ava nijadperest û olperestên tirk dihatin û gef û gur li me dixwarin û diran li me diqiricandin. Êdî em ketibûn bazara jiyanê û ka me temenê xwe çawa dikaribû dirêj bikira. Hin ji me bê destmêj rojê di şûna 5 caran de 10 caran berê xwe didan qulbê ku ew jî bizanibin ka em ciqwas oldar in û bi wan re ne. Hin ji me di bêrîkên xwe de zincîrên ku şiklê gur pêve ye digerandin. Hin ji me (hevalên me yên elewî) ayetan jiber dikirin û şertê îslamê û îmanê jiber dikirin. Bi vê awayê pêşbirka mayina li jiyanê destpê kiribû.

Bav û kalên me ji bo di agirê dojehê de neşewitin oldarbûn, em jî ji bo  li jiyanê bimînin mêldarbûn. Di herdû aliyan de jî hezkirin an jî bawerîyek rasterast tunebû. Jiberku ev rêya hilbijartinê û hezkirinê hatibû birîn û firsenda nimêjek bi destmêj nemabû. Di nav vê aloziyê de şev û rojên me li nav hev ketibû. Em gelek caran di nava kelxwîdanê de ji xew qiloz dibûn û me xewnên xwe yên ku çawa me serjê dikin ji hev re digot.

Piştî du salan hin kesên çepgir û kurdewar jî hêdî hêdî bi me re têkilî çêkirin û ji bo xwendinê bi dizî pirtûk didan me. Herciqwas wan ji me re digotin netirsin û xwe eşkere bikin jî me nikaribû zûbizû dev ji qulbeya bêdestmêj berda. Paşê em bi dizî diçûn bûroya şerafettin Kaya û me hin kesên din nas kirin. Bi vê awayê tirsa dilê me rojbiroj dadiket û êdî tirs li me û nijadperestên tirkan parve bûbû. Lê pêwîste ku ez bêjim ku hin ciwanên ku çend salan ji me mezintirbûn mala tirsê zûde ji gundên xwe barkiribûn û tovê şoreşvaniyê çandibûn.

Ji van kesanan yek jî Abdurrahim Gümüştekin bû ku ji ber agahdariyek şaş min wisa dizanibû ku bi destê dagirkeran hatiye şehidkirin. Lê çend roj berê min ew bi rêya internetê di malpera peyamaazadi de dît, ez gelek şa bûm û bi vê şabûnê re girî li qirika min piçikî. Heçiqwas nêrînên me hinek ji hevûdû cûda be jî lê kul û xemên me yek e û em zarokên vê gelê bindest in û emê heryek bi rêyekê berbi perestgeha xwe ya pîroz ku navê wê KURDISTANE bimeşin.

Bi kinahî dibêjim, birayê delel Abdurrahimê Boxêr dibe ku ez neyêmê bîra te, dibe ku ez jî bûbim  kalekî du salan ji te piçûktir û li kolanekî te bibînim û nas nekim biborine, lê tu zanibe heta dawiya jiyanê jî em hevûdû nebînin dîsa em birayê hev in.

Cemal Ballikaya

19.05.2007 Berlin

çapkirin