Ji bo bîranîna Şehîdên Ordîgeha Zêwe

Çîrokên zaroktiya min

Çîrokên xemgîn bûn

Di çîrokên min da

Gul cirmisî bûn

Bilbil bê deng bûn

Dengê bilîla şivana

Bûbû dengê top û tifengan

Şahî û dîlan

bûbû

Şîn û giryan

Kevoka aştîyê jî

Kirasê reş li ber xwe kiribû

Esmanê welatê min jî

Tijî ewrên reş bûbû

Ew rondikên ji barîn jî

Xwîna dilê wan bû

****

Di çîroka min da

Dibistana qutabîyan jî

Tijî bûbû jê:

Serên jêbûyî

û

Leşên pirt pirt kirî....

Bûbû qurbangeha firişteyan

Lewma

Kew tênî bûn

Kaniyên Zêwe

Tijî xwîn bûn

Kewê me jî

Qeb-qeba wî

bû

Nalîn û nalîn

****

Ew zeviya me lê dikir

Kêl û bêlanê

Cîngo, cînganê

Li rex gundê Mela Basekê

Bûbû goristana şehîdan

Aramgeha dilê xerîban

****

Çirayên min

Çîroka min

Rondika dayikekê bû

Çav li rêya kurrê xwe mayî

Axîna dilê bavekî bû

Ku bê kurr mayî

Girîna bûkekê bû

Ku li şeva bûkîniyê

Bêomêd mayî

Hêviya dilê zarokekî bû

Ku fêr nebûyî

Bêjît dadê .... bavo ....

****

Di çîroka zaroktiya min da

Ez bûm sêwî

Tenê ma, tifenga bavê min

Di gel alayek xwînê werbûyî

Bo min bîrhatin û yadigarî

Lewma kurrê mino

Ez nabêjim wê çîrokê

Di bo te nivisim

Ser rûpelên sipî

Wê dastana pirrî xwîn

Yên ku her şeva min

û

Her şeva zarokeka kurd

Li ser axa welatê xwe

Xerîb û penaber bû

Bê maf û bê war bû