Seyrana Tariyê

Dîlan Zêbo

Her  şev,

Bi  tiliyên Welatekî şewitî

bejna  xwe,

ji qincurkên salan rizgar dikim.

Berçîtkên miradan,

ji reşikên qederê didizim.

Qêrînên hestan,

di kêlîkên bîranînê de

bi nenîkên gohê Van Gogh aşt dikim.

Gulhinarên keziyên xwe,

di mistên zarokên şînê de vedişêrim.

Pêxwas,... û

Çav girtî

xwe siparî pêlên tariyê dikim.

Keber bi kerber,

birînên dilşikestiyê dipelînim.

Kelem bi kelem,

kolanên xemgîniyê pirs dikim.

Tûjiya istiriyan,

di lêvên hêviyan de tam dikim.

Qelîştokên dûrbûnê,

bi xunava kerbeşan mişt dikim.

Beraxên xwaziyan,

bi şîrikê kerengan dûz dikim.

Stranên lêgerînê,

di qamîşên robarên çavên te de,

teww dikim .

Û

bi qiblenameya kurmikên şevê re

li dîwana pena dengê te peya dibim.

Kirasê penaberiya xwe,

bi tîpên navê te pînedikim.

û,.....û

xwe fêrî

parseka koşka evîna te dikim.

Lê

Ne,  perwanên pêşwaziyê

ji tamara perwina te şiyar dibûn.

Û, ne jî

Bexçevanê dilê te,

gurzek gul ji gulistana porê min,

di ber Kejiya dilê te re dikir.

25.12.07 

çapkirin