ÇARÎN (4) 

HEMKOÇERÊ CEZAWIR

41

Ezbeniyê ew xwedayê tu dayî ey jina jîr

Ji bîr nabe kar û xebata tu dikî diya pîr

Dîrokê tu hilgirtiye bi Holman û hi‏‏‏‏‏ş  û bîr

Ger teman çû roj westiyan şev jî kal bûn tu xetîr

42

Ez dibînim tu wek keçek çardeh salî çelengî

Mirazek li benda teye çendî tu şox û şengî

Wek şah û mîr û mezinan wisa tu jî navdengî

Çêroka Hamêd dirêj e tu jî tê de lehengî

43

Hêviyan tu werivandî bi helbestên Bedirxan

Bo rewşenbîran navendî mala te jî bo wan xan

Tu dibêjî min nexwendî lê heyîna te terxan

Te gelek tişt afirandî ne wek mellan û şêxan

44

Sirûş hat min hiş ponijî

Dil xwe verêt tîp lolijî

Tavek ji rist û helbestan

Li ser kaxezê dirijî

45

Pênûs pelikan tevdidin

Rûpel bi rûpel avdidin

Ez û te ve bi helbestan

Di dîrokê de nav didin

46

Por xelek e nav jî gul e

Baş dixwîne wek bilbil e

Xizêm li poz dibirûse

Wek sitêrk a bi roj hile

Rojê li rû perde veda

Nirîna min lê palveda

Çiqas ez ji xwe dişuştim

Evîna  min pê de veda

Vedana evîna dilan

Evdana ew baxê gulan

Bi min karekî perest e

Min kir hiş û da ser milan

Hiş û serê min bajar e

Tê de heye hemû kar e

Derdora xwe bi çiyaye

Di nav de gulîzar e

Xet û xêzan ew dikşîne

Genim û gêris diçîne

Li buharê şîn û kesk e

Zer dike ger tê havîn e

47

Her tiştê tu dixwazî li wir li rex te

Û buhuşta jiyanê bi te mişext e

Hemû tiştê ez dibînim li vir sexte

Dîse jî dibêjim ev doje baş bext e

48

Mest û gêj im bi şevê re

Bîranînên min bi wê re

Dibin hişê serê min

Wek tiştê diçe bi bê re

49

Dêm aravî ji gulavê

Kezî ji rengê zêravê

Her ku çavan diqurçîne

çapkirin