Hin Çêrokên Gelêrî

danhev û lêkdan

HEMKOÇERÊ CEZAWÎR

EFRÎN - ŞIYÊ

Derd

Rojekê paşayek nexwaş ket û nexwaşiya wî bû jan û derdekî giran, di hîngê de bêjîşk û nexwaşxane jî tune bûn, ji ber wê yekê jî mirov zûzû ji nexwaşiya xwe felat nedibû, çiqas wezîrên padşê hebûn li ser wî kom dibûn û dicivîn nikarîbûn çareyek ji derdê wî re bidîtina, padşe bêçar ma û got: Herin ji min re cadûbazan (suhirbazan) bînin.                       

Wezîr derketin û çiqas cadûbaz hebûn hemû li ser şahê xwe kom kirin, demek dirêj ew çû, çiqas hewl dan ku çareyekê jê re bibînin, mixabin rê nedîtin.                                                                                 

Vêca bi wezîran re gotin: şahê we bi derdekî giran ketiye û derman jê re nîn e, lê tenê çareyek heye reng e ku ji wî re bibe derman, eger hûn karibin jê re pêk bînin.                                                                            

Wezîran got: çi ye..!                                                                                

Cadûbazan got: Hûnê li nav hemû êl û miletan bigerin û bipirsin, eger we mirovekî bêderd dît, hûnê kirasê wî bînin li şahê xwe bikin, renge bî wî kirasî ew bi ser xwe bê.                                                                

Wezîr derketin nav milet û geriyan, çiqas milet pirs kirin û dîtin, kesî bêderd tune bû, dema ku vedigeriyan ware xwe, bi rê ve şivanek dîtin, çûn cem şivên û jê pirs kirin.                                                                 

Tu şivanê kê ye!

Şivên got: Ez şivanê Axê me.

Wezîran got: Ma Axe çi dide te!

Şivên got: Pêdiviya min çi be dide min.

Wezîran got: Nexwa tu yî bi kêfî!

Şivên got: Belê rast e.

Wezîran got: Ma qet kêmasiyên te tune ne, derd, kul, êş, xem û qisawetên te nîn in!                                                                                 

Şivên got: na na ez qet nizanim ku hûn çi dibêjin.

Wezîr şa bûn û gotin: baş e, êdî te çiqas zêr xwastin em ê bidin te, tu jî kirasê xwe ji xwe bike û em bibin li şahê xwe bikin û ji ber ve te çend zêr xwastin tu yê bibe.                                                                   

Şivan ponijî û got: Bes kiras li min tune ye, ez bêkiras im?                  

Wezîr pîs pîs çûn cem şahê xwe û gotin: Me çiqas milet pirs kir, kesî bêderd tune bû, tenê mirovek hebû ew jî bêkires bû.                              

DEWATA PISIYAN

Rojekê pisiyan dewtek xwe kirin, û xilatek ji mişkan re jî şandin, dema ku xilat gihîşt mişkan, li hev rûniştin û gul xwe nan..!                

Rabûn çûn cem mezinê xwe û gotin: pisiyan xilata xwe ji me re şandiye..?                                                                                               

Em çawa bikin, dijmin in û em vexwandine dewata xwe!                    

Mezinê wan got: hûnê herin dewatê, belkî bi vê çûndinê ev dijmantiya ji navbera me rabe.                                                                                 

Mişk rabûn ser xwe û gotin: baş e, emir emrê te ye.                             

Berî ku bi rêkevin, serekê wan got: hûnê derin lê, bila hişê we li serê we be, dema ku hûn ketin dîlanê, dîlana xwe tim di ber dîwêr re bigerînin, eger we dît ku pisî ne bi rêve ne, xwe têxin qulên dîwaran.  

KÛÇIKÊ RIHMETÎ

Şivanekî kûçikekî xwe hebû, pir jê hez dikir, ji ber ku hefkî jîr û xedar bû, nedihêşt gur bigihîne nav pêz û ne wêrî jê ve nêzîk biba.               

Vêca şivên gelekî qedra wî dikir û xwarina xwaş tim jê re amide kiribû, rojekê li ber dilê xwe got: ev miya min a serzer bila ya segê min be.                                                                                                    

Ji xwedê re nêt kir ku miya serzer ya kûçik e.                                      

Êdî roj û mihe derbas bûn û ew miya serzer ku şivên ji kûçik re terxan kiriye, sal bi sal diza û pir salan jî cêwî anî, em pir dirêj nekin, weku mî dimrin dizên jî, li encamê ji miya serzer sî mî bûn, lê şivan rojek tenê li gotina xwe poşman nebûye.                                                        

Dem û çax derbas dibin û rojekê ji nişkave şivên dît ku segê xwe mir.

Êdî, lê wî gûc giran hat, lê mirin bi destê xwedê ye, şivan rabû ji hezkirina xwe ji kûçik re, çû gora wî li nav mezelê Îslaman kola, milet dît ku şivên li nav miriyên wan kûçikê xwe veşart, pir li xwe giran anîn û çûn cem qêdî li şivên gilî kirin.                                                   

Qêdî wesand pê şivên û got: rast e, dibêjin te kûçik li nav mezelê Îslaman veşartiye..!                                                                               

Şivên got: belê, divê ku hûn bizanibin ku sî mî, yên kûçikê min hebûn, û berî mirna wî ji min re gotibû ez dehan jê bidim cîranan û dehan jî bidim mêvanan û deh jî ji qêdî re terxan kiribûn.                    

Qêdî got: yanê rihmetî bi xwe ev osî li te kiribû..!                                 

Şivên got: belê.                                                                                      

Qêdî got: xwedê rihma xwe lê bike, here here zatir dawiya giliyên  miletê me nayê.                                                                                       

ŞÊR Û KÊSEFIS

Çend şêr di rê re dimeşiyan, yek ji wan birîndar bû, tim kuliya û lingê xwe dêşî, êdî li şûn hevalên xwe ma û hêdî hêdî bi tenê diçû, bi rê de rastî kêsefisekî hat, kêsefis jê re got: kuve diçe birê şêr…!                    

Şêr got: qiçkên me li wê aliyê din in, min got: ez herim bibînim.         

Kêsefis got: li kîjan alî..!                                                                        

Şêr got: ha ha wî alî.                                                                               

Kêsefis got: hey wex, me ne qiçkên me jî li wir in, tirsa min e ku rastî hev werin û seqetin di nevbera wan de bibin.                                        

Şêr got: bi xwedê ez bi birîna lingê xwe namirim, ezê bi vê gotina te bimrim.                                                                                                   

çapkirin