“Gotin dimire, lê nivîs dijî.” Li ser rûyê dinyayê du cure civat hene: Civata belgedar û ya bêbelge. Civata belgedar, civata zanînê ye. Lewra bingeha zanînê, nivîs û belge ne. Nivîs, belge û zanîn rewşenbirî ye. Mirov di civateke ronî de dikare pêşiya xwe bibîne. Civata zanînê, civateke ronahî û pêşketî ye. Zanîn dewlemendî ye, zanîn hêz e; nirx û hêjahiyên mirovahiyê di civateke wiha de dikare xwe ifade bike, zengîntir bibe û bi pêş ve here.

Jiyan bi nivîsê tê belgekirin; belge dibe zanîn, zanîn jî, ji jiyanê re dibe hêz û ew xwedî dike. Di jiyana me ya çandî de, her çiqas qels be jî, pêvajoyeke nû dest pê kiriye. Jiyana rewşenbîrî, her çend hindik be jî, hêdî-hêdî tên belge kirin. Pêdiviya me bi vê heye. Divê em teqez xebatên xwe binivîsin, bikin belge û pêşkêşî civakê bikin, ji nifşên nû re bihêlin, da ku jê sûd wergirin. Berî her tiştî, divê em li keda xwe xwedî derkevin.

Bi vê bîr û baweriyê, min ev kitabe amade kir. Çend gotarên min ên ku di kovarên cihêreng de hatibûn weşandin û çend hevpeyvînên ku bi min re hatibûn kirin, min ew di vê kitabokê de berhev kirin. Nivîs bi piranî der heqê ziman û çanda kurdî de ne. Mijarên gotaran ziman, raman û felsefe ne.

Di dema serokatiya xwe ya Enstîtuya Kurdî de, ji ber axaftinên xwe yên li konferansan, ji aliyê Dadgeha Ewlekarî ya Dewletê (DGM) ve ez hatim darizandin û şeş sal bi cezayê hepsê hatim ceza kirin. Ev saline, gelek dijwar derbas bûn.