Eskerê BOYÎK
EM
GEREKÊ QATÎ KURDISTANA XWE BIN
Dîrokê
da gelê me di bin destê xelkê da pir zêryaye û îro jî dizêre. Nav,
ziman, welat, heyîtîya me bi zora þûr ji alyê dagerkira va timê hatye înkarkirin.
Hebûna meye madî û ruhî hatye talankirin. Namûs û þeref nehîþtine. Kurd
welatê xwe da timê malwêran û derodero bûne. Sirgûnî, rev û bezê, mecal
nedane ku çend bavkên me li cîkî bêne çelkirin. Xûna me wek çem
kiþyaye. Kurdistana perçekirî û zulma îro têda tê kirin ber çevan e, evdên
Kurd dikujin û nahêlin xelk ser cinyazên xwe jî bigrî... Ku destê wan bê
nahêlin kurdek li ser wê axê bimîne, kîjanê ra dibêjin Kurdistan...
Em
Kurd, xazma rewþembîr gotî vê yekê rind zanibin. Dîroka me ye. Axîna
kal-bavên me, timê walatek kurdewarî, jîyaneke bi rûmet bûye. Gotineke pêþya
heye, dibêjin: „Miletê mêriv bive kevir, çoka mêriv keve, naêþîne“...
Û
îro derîkî xêrê gelê me ra vebye, em dikarin ji vî halî xilazbin.
Demên
dîrokê hene, ku jiyana gelan û civakan da hêjayî sal û dewranên dirêjin.
Gelê Kurd ra jî demeke usa hatye. Eva çend salin Baþûrê welêt da
firsendeke zêrîn çê bûye, firsendeke usa ku kare ne tenê wî beþî,
lê temamya Kurdistanê da dewyê qeyd û zincîrên dagerkirin û bindestya bi
dewrana bîne.
Dîrokê da Kurd pir cara xapyane, demên
waye ferz, firsendên dîrokî ji destê xwe berdane.
Tê bêjî qeder vê carê jî Kurda dicêribîne. Rêke pir dijwer û bi
kelem ra wan berbi ronaya azadyê,
armanc û hîvyên kal-bavan dibe.
Ji wan ra welatekî wêran, dorê çiqas
bêjî welatên dagerkir, neyar û xêrnexwez, xweyîn û çevnebar, bi pirobilêmên
der û hundir va dagirtî mîrat maye. Þaþî, tênegihîþtin yan kêmanîke
biçûk kare her tiþtî xiravke.
Gerekê em bi çevê rastyê halê gelê
xwe û sîyasya cihanê binhêrin. Xema tu walatê mezin, tu kesî îro azaya
gelê me û welatê me nîne. Hela hineka ra guhestina nexþnîgarya vê rêgîonê
qet dest jî nade. Kara wan hela ne ku meda lê dagerkirên walatê me da
heye...
Azaya gelê me, azaya Kurdistana me
tek ji me-kurdara lazim e, zarokê mera, nebî-nebîçirkê mera, peyhatyê mera
lazim e... Usane em gerekê qatî vê
zaroka xwe ya pêçekê da bin. Em-Kurd gerekê bi her cûrayî wê wek çevê
xwe ji neyar û xêrnexwezan, ji çevnebhar û xweyînan, ji bêxîret û bêbextan
biparêzin. Nenhêrin îro kê û çi hêz li ber çerxa rêvabirya vî karê pîroz
sekinîne. Em wan hiz dikin yan na ? Em gerekê ji wan ra bivin piþt û alîkar...
Eger alî wan nakin, dijminatyê jî nekin...
Mala wan camêran jî ava, mêrika
dixebitin.
-tu dema Kurdistan ewqas nêzîkî
serxwebûnê nîbye çiqas niha.
-demên dîrokêye wa lihevketî da,
tu cara Kurdistanê da aramîya wa tunebûye.
-qedir û rûmeta kurda tu dema cihanêda
ewqas bilind nibûye çawa niha.
-tu dema serok û rêvabirên kurda bi
zanebûn, mêranî û xîret tebyê xweyîkirna welatê xwe da nesekinîne çawa
niha.
-tu dema bext û çaranûsa kurda
ewqas destê kurda da hîbye çawa niha...
Neyarên Kurd-Kurdistanê van ji kurda
çêtir dibînin...Telik û mecalên wane berê yên xapandin û xiyanetê niha
pak naxebitin.Em kurd gerkê qatî xwe û vê Kurdistana xwe bin, ku avê nekine
dewla aþê piropaganda dijminên welatê xwe û nekevin telka wan.
Vê dewyê hinek tiþt dibin, kû mêriv
nerehet dikin. Meriv difikire: „ Gelo dîsa Kurd...“
Van roja hinek malperên kurda da
fizildûman rakirine derheqa „zindankirina Dr. Kemal Seyîd Qadir da.“ Ez wî
camêrî nas nakim. Dibe neheqî jî lê hatye kirin?
Eger usa be, ez bawarim rêvabirya Kurdistanê wê zûtirekê wê pirsê çareserke.
Lê tiþtek heye gotî em rind
bizanbin û bêwede nekin hewar-gazî. Niha seva demezirandina Kurdistana Baþûr
dema derbazbûnê ye. Sazyên nû yên rêvabirin û dewletbûnê çê dibin, sîasya
der û hundur tê destnîþankirin, qirar û qanûnên dêmokratîk tên
demezirandin, bijartin çê dibin, pirsa çaranûsa gel safî dibe. Demên wa yên
derbazbûnê da, dijmin û xêrnexwez ku nehêlin ew pirosês pêjda here,
rêvabiran, yan destanîn û karê kirî çevên gel û cihanê da reþkin,
pirobilêm û tevlihevyan çêdikin, pirovakasyon û sabotajên cûrbicûr
dadixin. Dîrok nîþan dide, kîderê zû û wededa
pêþya bûyarên usa digrin, wan vala derdixin, paþê serketin rehet
dibe. Pêwîste, nokarên neyarên kurda, wededa bersîva xwe bistînin, anegorî
qanûnan bêne cezakirin...
Hinek pirobilêmên navxweyî yên biçûk
jî ku meda çê dibin gotî zû bên çareserkirin, nehêlin ji „mala“ me
derên, bivne benîþtê devê neyar û nexwezan. Niha dem pir nazik e, çevê
cihanê li Kurdistana Baþûr e û mafê tu medyake kurdî tune dûrva heryê
bavêjê û bive çevkanya þer û þiltaxan...
Bira heval nefikirin ku ez alyê
desthiletdara me, dijî dêmokrasyê û azaya peyvê dertêm, na, vê demê, ku
bextê gelê me li ser mêzîna sîyasya cihanê ye, gotî ji me her kurdîra çarenûsa
Kurd û Kurdistanê ya here sereke û ji her tiþtî bihatir be...
Cendek pêþda, berî hilbijartina
konflîkta dor hêza Îslamya Kurdistanê çêbûyî pir dilê min êþand.
Kurda destê kurda zyan dît.Ya ewlin, bi texmîna min gotî her hewldaneke
veqetandinê û bêtifaqyê (kê jî hebe) ji alyê gel va bi rastî bê dîtin
û tûndî bê þermezarkirin. Vê roja bavo-bavoyê yên gelê xwe ra nînin,
astengya li ser rya azaya wê çê dikin gerekê wan bidine femkirin ku cîyê
wan nav gelda tune. Ya duda jî gerekê destê wan evda bê girtin yên bêtifaqyên
dikin meine û konfilîktên birakujyê çê dikin...Ew herd alî jî bin defa
dijmin da direqisin.
Gotî nekevin pey dijwerî û
tengasyên heyî, bi gotin û sozên der–doraye derew e vala, alîkarya wan
(jera xiyanetê) neyên xapandin, rind zanibin paþîroja gelê kurd, serketina
vê gav axa pîroz va girêdaye...
Pirsek jî ku pir min dêþîne û
pir acizim ew pirsa domandina herd hukumatên
kurdistanî ne... Y a h o, heta kengê ev dûalîzma bêrûmet wê berdewam
bike... Çevê me wê rê da av birî, heyran! Bû çi, ku çareserîk jêra nayê
dîtin ? Çîye, kursyên wezîrtyê bextê
Kurdistanê bihatirin?
Tirsa min ew tirse, ku dibe rojek bê
ev dûalîzm bive kevirekî giran û bikeve ser rîya yekîtya fêdêrasyona
Kurdistanê...
Îro çevê temamya kurdên cihanê li
qewimandinên Kurdistana Baþûrin. Rojneme, kovar, malper, radyo, têlêvîzyon
bi gotarê derheqa Kurdistana aza da dagirtîne. Her kes dinivîse. Li rex peyva
rast ya bi qîmet, pesindayîn, payî, gotinên valaye þîrin, dirûtî,
gevezetî, devpenî, qelpîtî, wa gotî amintya xwe nîþandan jî pirin...
Gerekê kes ji wan pesin, paya û
mezinkirnên derew nexape, rehet nebe, rêya berbi azayê hê nû dest pê bûye,
pir dijwer û dirêj e. Her kurdek, ji rêvabirên sereke girtî heta kurdekî
sadeyî weke min, gotî vê yekê bizanbe û çi cûreyî karibe bive parêzerê
vê zaroka pêçekê, kîjanê ra dibêjin Kurdistana azad. Kîjan kurdê bikeve
xiyanetê, gerekê cîyê wî ne erd hebe, ne ezman.
26. 12. 2005.