Eskerê BOYÎK

KARWAN DIKŞE

                               …  li pey karvên, weke berê,

                               Dîsa xema kesî nîne

                               Kenekî ten, qerf û kîne…

Karwan dikşe.

Ne serîye, ne jî dewî,

Ne serkêşe, ne jî xweyî,

Kê unda bû, kê warek dît,

Kê bû qurban, kê bû şihid…

Ne due’aye, ne nimêje,

Hêsirin tel, xûn dirije,

Ser oxira karvan da qerf

Bayê bêwa lorîneke tel dibêje,

Karwan dikşe.

Ne devene, ne delîlin, ne guman e,

Ne zingîna zengilan e,

Mîna berê ne karvanê

Xişir û xemil, zêr zîvan e,

Ji wêrana Kurdistanê

Bazirganya me Êzdiyan e.

Eşyakî bêrûmet û pir arzan e…

Karwan dikşe.

Dewr-zemana dikşe-dikşe

Dewî nayê,

Vegert nine,

Welat kîn e, xûne kîn e.

Bira pişta birê nîne.

Bira-birê, xûn-xûnê nahebîne,

Neheqya qan, kîna xwe reş

Ser xelkê da dibarîne…

Xelk direve…

Karwan dikşe…

Welatê wan, yê wan nîne,

Welet pişt wan va dimîne…

Paşt wan agir, kîn û xûn e

Pêşyê tarye, undabûn e,

Undabûn e,

Poşmanbûn e,

Tunebûn e…

Xemxur nîne, xêrxaz nîne,

Kesek nîne berê karwên vegerînê-

Dewyê li vê revê bîn e,

Dewyê li vê kînê bîn e…

Dilê min da tek axîn e,

Ax axîn e…

Xema kesî  ax, axîna min jî nîne…

24. 06. 2008

çapkirin