|
P I R R J I N Î Y A N . . .
Em
nû hatibûn Ewropayê. Cînarê me maleke kurdê Bakûr bû, rojekê gotine
me, ku mesreveke merivekî wan heye, derheqa me da jî bihîstine û hîvî
ji wan kirine, gotine: „ Cînarê xwe jî bi xwera bînin.“
Ez û pîreka xwe jî rabûn wan ra çûn.
Ez teglîfî oda mêvana kirim, pîreka min jî çû nava jina. Odeke
bedewe mezin bû. Li alîkî mobîla delal e pir biha danîbûn, têlêvîzyona
mezin e marka here dewî, xalîçê Îranêye bi desta çêkirye bedew,
dem-dezgê malêye here bijareye modêrn… Li alyê din jî doþek raxistibûn,
sê-çar zilama piþta xwe kutabûne belgiyan, rûniþtibûn, tizbî dikþandin,
çay veduxwerin û dûyê cixare tije odê kiribûn. Benda mêvanên din bûn. -A,
eva jî ew yazare, ku min derheqa wî da wera digot,- cînarê min nasya min
da wan. Me destê xwe da hev, silav li hev kir. Ez û cînarê xwe jî rûniþtin.
Pirs û pirsyar ji min kirin. Li
nav hazira da zilamekî gewdeyî pozberan jorê rûniþtibû. Xanê bû cwamêr
pirr xwe hiz dikir. Cilên bedewe qeþeng xwe kiribû, rûyê xwe hildabû,
porê xwe çê kiribî, serê simbêla qurtisabdibû, heta buryê xwe jî bi
den reþ kiribû. Çiqas jî xwe xweþik kiribû, ku gênc bê xanê, lê dîsa
xanê bû ku emrê wî 65-70 î kêmtir nîne. Kêfa wî cî bû, jorva
diaxivî. Xweþî û laqirdyê xwe hazira dikir. Ji
hazira yek kenya jêra got: -Bo,
em te nikarin, heyran.- paþê vegerya û ji min pirsî,- tu yazarî, mêrê
du jinê wî hebin wê çawabe? Ez
jî dilê sax, min got: -Wele
kûçikaye, se jî mêrê usa çêtire… Teyê
bigota gotina min ava sar li ser hazira da kir, carekê va ker bûn, çavê
hev nihêrîn. Reng û rûyê zilamê pozberan tev li hev bû, rabû
odê derket. -Te
devê balte li erdê da,- cînarê min kenya,-xalo, eva çend mehe çûye
welêt, xwera keçeke bîstsalî anye li ser xalojnê… Pêþya
gotye: „ Meriv lingê xwe biþimite, kare carke din lingê xwe bikþîne
ber xwe, lê zimanê xwe þimitî, rastbûn tune…“ Kêf
û þaya wê rojê, goþtê berxa, girîl a mirîsk û elokan, wîskî û
vodka li min jî, li wî jî
heram bûn… Dema
me xwetirê xwe jî wê mala mêvanhiz dixwest, jineke navsere nêzîkî min
bû: -Ez
heyrana zimanê teme, te dilê min rehet kir… Jina
zilamê pozberan bû. Gilî edî
gihîþtibûn wê… Vê
biryara Parlamênta Herema Kurdistanê ya
pirrjinyê, ew çîroka
rojê buhurî anî bîra min û pirsek nav min da pêþda hat: „ Gelo, ji
parlamêntar, wezîr û payabilindên wê xaka
meye „azad“ çend e pirjinin?“
Ez
cwamêra nas nakim, lê bawarim bi vê reqemê we mena girtina vê biryarêye
rast eþkere be. Dibe
ez weletekî din da hatime dinê û mezin bûme, bi nirx û moralekî din
perwerde bûme, loma ew pirrjinî ji minra usa mikur, bê edeb û heta ji
gemarê jî gemartir tê xanê… Pirrjinî
di nava jinê da kuþtina þexsyet û rûmetê ye, kuþtina hizkirnê ye.
Morala zarokan wan jî saxlem
û paqij nîne … Malê usa da gilî derheqa qedir, qimet, edeb, hizkirin,
bawarya paqij, namûs û rûmetê da nikare hebe. Kê çi jî bêje, xwe
dixapîne. Vê
dewyê rastîke koletî, bêmafya jinê jî
derkete ser avê…Salê Kurdistanê da bi seda jin tên kuþtin û
xwe dikujin…Kê wan dikujin? Kê wan digihînin halê xwekuþtinê? Çima
heta niha bêdengî bûye? Qamçyê
namûsêyî zulm, yê zilêm, ku li ser serê jinê heta îro jî bê astengî
xebitîye, gelo bênamûsya civakê nîne? Meriv
derheqa halê jinê, koletyya malwêran û hinek edetên netê da çiqas jî
binivîse dewî nayê…Bê nivîsar jî her tiþt li ber çavan e… Em
ji dagerkiran boy azaya xwe,
gel û weletê xwe dêmokirasyê dixwezin, lê dêmokirasya me kurda mala me
da, li nav civaka me da digihîje ku? Eger
Kurd dixwezin ji nîrê dagerkiran azad bin, bigihîjin armanc û xwestekên
xwe, Ala wan jî li nav alên gelên cihanê da bimilmile, meþa dewranê ra
rê herin, gerekê xwe ji þûndamayîna fêodalîzmê, eþîretyê,
axa-begtyê û olperestya kor xilazkin. Standina
her biryareke wa, azaya gelê Kurd gavekê þûnda dêxe, û gel defî li
nav herî-çamûra fêodalîzmê dike. Evê
yekê gerekê rêvabirên Kurda baþ bizanbin… Çavê
cihanê her gaveke herêma Kurdistanê ye. 04.01.2009
|
copyright © 2002-2008 info@pen-kurd.org