Ez tim xwera qirar dikim gotarê wa nenivîsim, nekevim nav qerebalixa Serok û mirîdan, ji bo kes dengê yê wek min nabihî û qîmetê jî nadine fikrên me. Naxûnin jî. Meriv ji nivîsara xwe poşman dibe. Tê kivşê kesî ra fikira me yê bêteref pêwîst jî nîne.

Lê ez nikarim nenivîsim. Fişeka ku Kurdistanê da diteqe, tê bêjî dilê min da diteqe.

Ji ber neheqî, nerastî, sextekarya ku di nav sîyasya Kurdî da heye dilê mêriv dêşe.

Dibêjin bizinê guhê mîyê girtye, digeze, bere-ber ji bizinê tê.

Ez nikarim kar, emel û axaftina hinek serokan bawarkim.

Lê nikarim nenivîsm jî.

Ji demezirandina Împêratorya Osmanyê virda, salên şûndarê wê Cimûryeta Tirkyê jî navda, heta roja îroyîn merem-xwestin û sîyasyta hukumdr-rêvabirên wan e sereke ew bûne ku bi mecalên cûrbicûr welat û gelên bin dagerkirya xwe da ji holê rakin, bihelînin, tunekin, bibin xweyê mîrata wan. Gelek tişt wanra li hev hatye, lê di pirsa Kurdan da ser neketine…

Sultanan girtî heta Serokkomar, Serokhukumat, Serokleşker, Serokoldar, Serokpartyên wan: (faşîst û komûnîst, çep û rast) cêrbandinên cûrbicûr li ser gelê Kurd kirine… Meremê wan hemya jî ji cihanê tunekirin, tirkkirina Kurd û Kurdistanê bûye, lê çawa mesela gel dibêje: „Rûyê Kurda ji rûyê wan qalimtir bûye“.

Bi dizîva û eşkere, bi destê xwe û destê xelkê, bi destê Kurda bi xwe nebûye

Bi hebs û zindanên xezebê, sirgûnkirinê, wêrankirin û şewitandina welêt, xirabkirin û şêlandina şêna û goristana nebûye

Bi biratya bawaryê, cînartyê, pismamtyê, zewacê, şûştina mejûyan nebûye

Bi qerf û qara, bêhurmetkirinê, nimzkirin-biçûkdîtina gel, şer û şiltaxên derew, qedexekirina ziman û nasnemê nebûye

Bi ruşetkirina rêvabir û serokan, rewakirina bi nav, ritim û nîşanan, nav Kurdan da çêkirina şerê birakujyê, dutîretyê, xiyanetê nebûye

Îro êdî dewleta Tirk bi tank, balafir, top û leşkerên xweyî bi mîlyona li ber rastîkê dilêş sekinîne, ku ne ku tenê ew lê nebyê wan jî nikarin tunekirna gelê Kurd bivînin…

Evdên harbûyî ji heywanê harbûyî ferq nabin, suturyê xwe kevira dixin. Dixwezin cihanê li ser serê evdên pêjber xweda wêran bikin. Lê xêncî şikênandina situryê xwe tu tiştî nikarin qazanc bikin.

Kes êdî vir û derewên wan bawar nake. Rastî, qencî-xiravya Kurd û Tirkan li ber çavan e. Çiqas jî berjewendyên dewletên hakim û Tirkyê hev bigrin, alîkarya tirkan jî bikin, tirka bawar nakin.

Kurda xewa şevê jî wan birêzan heram kirye, teqisandye. Xewna xwe da jî Kurda dibînin û vediciniqin…

Li vê rewşê da ya dijwer (cîyê tirsê) helwesta rêvaberên hêzên Kurdên Bakûr û şexsyetên wan e, tifaq û yekîtya wan û gele.

Dîsa dest bi hev şûcdarkirin, hev bêhurmetkirinê bûye. Mirîdên mejûşûştî rabûne meydanê…

Vî hale çêbûyîda gerekê tu hêz, tu serok, tu axa û older xwe xweyê Kurdistanê û gelê Kurd nebînin, nefikirin ku kirîn-frotina mafên gelê Kurd dest wan dan e.

Bi tevayî karin vî nave têrorîstyê, ku dewleta terrorist ser kurdan ferz kirye bidine hildan, ku karibin tevayî, tifaq, yekdengî xwestekên xweye heq daynin ber raya cihanê.

Hêzên Bakûr gotî mala xwe da, dewleta ku ew têda dijîn da, tevî wê dewletê pirsgirêkên xwe safîkin. Ji bo pirsgirêk ya wan û wê dewletêye. Xelkê sûcdar nekin û şerê xwe nebin derê xelê…

Gerekê hev û der doran sûcdar nekin, nekevin şaşyan, berjewandyên girûpî, şexsî, nakokyên di nav hêzan da daynin alîkî, yekbin bi dengekî, bi zimanekî bi mêranî xwestinên gelê xwe, heqî û rastya xwe daynin ber cihanê…

Dewleta Tirk bixweze-nexweze wê wanra rune ber textê çareserkirnê. Çareserkirinê jî gotî lava nekin, bixwezin.