Em Kurd Di Mal De Mane!

Evdile Koçer

evdilekocer@yahoo.com

Em kurd miletekî dimaldemayî ne...

 

Em dikin û nakin, em nikarin derkevin derve!

 

Ne dimaldemayîlogan ji me fêm kiriye, ne jî sîxur û ajanên li derve...

 

Rê û rêbazên derketin û serkeftina me, li ser her çar kitêbên pîroz jî hatibe nivîsandin, ne xema me ye! Em li gorî dimaldemayîna xwe tevdigerin û li gorî felsefeya ‘di-mal-de-here-were-maaşê-te-pênc-pere!’yê rê û rêbazên herewereyî ji xwe re datînin!

 

Di nav mala xwe de, di her îş û emelî de, em xwe wekî babegîtên pirrrrrzanaaaa pêşkêşî hev dikin.

 

Em dibin super-panelîstê hev! Bi rojan û bi şevan, em hevûdu hêsîr û rehîn digirin û em teoriyên xwe yên ‘a min rast e!’ ji hev re dikin xençer.

 

Em di mala xwe de, bi tenê cihê gotin û teoriyên xwe mîna kevirên domînoyê diguherînin û di dor aqilê hev re diçin û tên.

 

Lê em nikarin ‘zanahî’ya xwe di kuleka xwe re derxînin û gotinekê deynin ser hevokên kurên xelkê.

 

Em dibin ultra-siyasetmedarê hev, em dibin siyasetbavê hev! Tenê em dikarin ji bejn û bala hev, ji xal û xwarziyê hev re ‘siyaset’ê bikin.

 

Kirasê siyaseta me ji derve hatibe kirîn jî, em nizanin navekî kurdewarî lê bikin û paşê li xwe kin. Maneya siyasetê li derve çi be jî, em li gorî dimaldemayîn û manûmayîna xwe, navekî din lê dikin.

 

Em siyaseta xwe bi toriyên benzînkirî ve, dixin nava tifikê û ji muxalîfên xwe re dikin bizot û agir. Yê ku li ser siya siyaseta me ‘nimêj’ neke, em wan bi pêloxên agir daxxxxxx dikin!

 

Lê em nikarin siya siyaseta xwe di pencereya xwe re derxînin û deynin ser siya kurên xelkê!

 

 Di gelek meselokên tirtovirto de jî, em nola ruhê Dimaldemayiyo, xwe datînin ser sehneya hev.

 

Dema ku em bêhemdî dertên derve jî, jixwe wekî ku hûn jî texmîn dikin, fîlmê me bi hemû herîkbariya xwe ve hingê dest pê dike! Kurên xelkê, hem bi awayekî zindî li fîlmê me temaşe dikin, hem jî bi storên xwe ‘xaroviç’iya me nîşanî me dikin! 

 

A hingê, em xwe dicircirînin! Em ‘şîr’ ji rexneyên wan kuran didoşin û dixin devê bavê wan!

 

Û gava ku bivên ‘tevna me ya riziyayî’ deynin ber derencîkên me, em dixin hewlohawar û em xwe diçirçirînin. Lê em dizanin ku qêrîn û qijîna me jî pere nake!

 

Îca em dest bi mijûlahiyên evdalî û parsekiyê dikin. Çiqas ku em hingê diştexilin, fîlmê me jî komîktir dibe, lê haya me jê tune ye!

 

Çaxê ku em bi xwe dihesin, dibe şeveq û dîk û mele bi hev re bang didin. Kurên xelkê jî diçin ser îş û emelê xwe. Lê em xwe dienirînin û berepaşkî em berê xwe didin mala xwe.

 

Vêca bi vî awayî em di mal de dimînin!!!

 

Vêcaya Vêca: Em kurd miletekî dimaldemayî ne!!!!!

 

Lê vêcatira malkambaxtir ev e: Em kurd dimaldemayîna xwe jî bi kar naynin!

 

Yanî em qet ji xwe napirsin: “Yawww Evdile, berxê mino, eva tu dimalde mayî! Êdî hew van nivîsên ‘CÎDÎ’ binivîse! Ji xwe re helbest melbestê keçên xelkê bixîne, hema belkî hêvî ji Xwedê...”

 

Lê heftsed caran mixabin em tiştekî jî nakin. Bêyî ku em li ser gul û çîçekan ‘fatîha’yekê jî bixwînin, em radibin li ser wan dîwanên neqişkirî, gotinên ûtîkirî û ‘helbest’ên lipeyhevrêzkirî dinivîsin.

 

Paşê jî wekî etarên berê, em gotinokên xwe nola bacan û îsotên hişkkirî di şibaka xwe re dadihelînin û mîna zarokên berşîr diqîrin:

 

-         Werin ‘helbest’ên lipeyhevrêzkirî!!!

-         Werin dîwanên hêmagirtî!!

-         Werin gotinên ûtîkirî!

 

Heger ku tiştek pêve nehat jî, em ûtiya ruyê xwe xira nakin. Em qet gotinekê jî naynin ser rêzdariya xwe û rêza helbestên xwe. Bi hêmayên xwe ve, em xwe didin ser dîwana malê. Dû re em di mala xwe de rojê pênc danan ‘mîhrîcana gotinên ûtîkirî’ li dar dixin.

 

Lê em nikarin di mala xwe de ‘gul’ekê biçînin û deynin ber şibaka xwe, dimaldemayiyoooo!

 

Bi kurt û kurmancî: Em kurd di mal de mane!

 

Aferîn ji me re!  

 

çapkirin