|
|
- Gelo
Gihîþt Kîjan Kurdistanê?!...
-
-
-
-
- Evdile
Koçer, evdilekocer@yahoo.com
-
-
-
-
- We jî niha gelek caran ji devê Medyaya Kurdî seh
kiriye ku gotine filankes an jî bêvankes gihîþte Kurdistanê.
-
- Dema ev “gihîþtina Kurdistanê” tê dikeve
ber gohê min, ez jî nizanim ji ber çi, lê hema yekser heca miqedes,
tewaf û taeta Heciyan tê dikeve ber çavê min.
-
- Û gelek caran ez ji xwe dipirsim: Gelo gihîþt kîjan
Kurdistanê?
-
- Li aliyekî Heciyên ku bi tonek peran ve dikevin
pey baweriyên xwe: Berê xwe didin Heca miqedes û bi rih û dilekî
paqiþ û xweþ ve vedigerin malên xwe...
-
- Li aliyê din jî hin Heciyên ku di bin navê Hecîtiyê
de her tiþtî dilewitînin: Bi tonek peran ve ji heca miqades
vedigerin...
-
- Helbet canik û xweþmêrên ku Hewlêr û Slêmaniyê
wekî çavên xwe dihesibînin û qesta wê dikin, ne mijara vê nivîsê
ne, ez jî xulamê wan çavan im.
-
- Lê gelo em ê bajar û hemû serkeftinên kurdan
ji çavên “hecî”yên din çawa biparêzin ezbenî...
-
- Ji ber ku her destkeftiyeke kurdan wekî
“qibleyeke nû” tê dikeve ber çavên van “heci”yên me yên qûnneþûþtî.
-
- Û ev heciyên me, wekî di çîrokên Hirç û Rovî
de simbêlên xwe BI DONÊ TEORIYÊN NÛ badidin û mîna bayê bezê
digihîjin qibleya wê Kurdistanê.
-
- Ji ber ku wan ava siyasetê, rûyê sosyolojiyê û
çîrokên Roma Reþ nexwendine, li gorî taviya biharê her roj
“digihin” derekê: Rojekê tûrekekî didin milê xwe û berê xwe
didin BAKUR, roja din jî bi telîsê spî ve li BAÞÛR têne dîtin.
-
- Ya rebî bê lome!
-
- Yanî ezbenî hemû mesele ev e, kurt û zelal e:
Li gorî ferheng û pirtûka ku nexwendine di hiþê xwe de
“Kurdistan”ekê ava dikin û dixwazin bi lez û bez bigihîjin wê
Kurdistanê!
-
- Kurdistana heyî ya ku bi gul û nêrgizên xwe, bi
toz û heriya xwe û bi feqîrî û delaliya xwe ve roj bi roj wekî spîndarekê
þîn dibe û siya xwe dide her sê perçeyên din, ne bi xema ti çîkê
wan e ezbenî!
-
- Di dibistana seretayî û di dersa yekê de bi lêdanê
em hemû bi hev re fêrî vê yekê bûn: Heke li gundekî Afrîkayê jî
“K”ya Kurdistanê jî ava bibe, her sê dewlet dê kefenê hev ji stûyê
hev derxînin û dê bi hev re bavêjin ser hemû Afrîkayê, lê ev
“Hecî”yên me pîvazeka xwe jî naxin qurbana serê Kurdistanê.
-
- Bi taybetî hin kesên ku ji Ewropayê “digihîjin”
Kurdistanê, bêyî ku haya wan ji felsefeya guherîn û pêþketîna
Ewropayê hebe, bêyî ku destê xwe xistibin bin dîwareke welatê sirgûniya
xwe, dixwazin ku bi xalîçeyên sor û lîmozînan ve werin pêþwazîkirin
û dixwazin li hemberî xwe tax û kolanên Parîs, sîstema London an jî
sazî û dezgehên Stockholmê bibînin.
-
- Lê dema ku li rastî Kurdistaneke wisa nayên jî
xwedêgiravî xwe aciz dikin, li gorî fesalekê xwe dicircirînin û
gilî û gazincan dikin.
-
- Welleh bavooo xweþ bazar e!
-
- Dema ku –bê mane!- diþkên û dîsa vedigerin
þkeftên sûrgûniya xwe, bêtir çireya rihê wan vedimire û xwe li
taq û diwarên xerîbî û tenêtiya xwe didin.
-
- Camêrên ku nizanin li bajarê wan –mesela li
Berlînê!- çend kitêbxane hene, dixwazin ku li Hewlêr û Slêmaniyê
navê wan bikeve ser kolanan.
-
- Kurdistana heyî ya ku pêdiviya wê bi plan û
projeyên zêrîn heye, ya ku hewceyî destê parastin û pêþketinê
ye helbet ne bi xema wan e.
-
- Ji ber ku ew bê hemdî xwe di nava Ewropayeke bi rêk
û pêk û gulgulî de dijîn. (Heke ez niha xwe þaþ bikim û bibêjim
Ewropa çawa bûye “EWROPA”, sedîsed dê henekên xwe bi min
bikin.)
-
- Bi tenê dixwazin gundîtî û evdaliya xwe ya li
Ewropayê bi hiþekî oryantalîst li Kurdistanê bixin projeyeke(?) zêrîn.
Dû re jî berê xwe didin ber peravên Behra Spî, -ma hewce ye ku ez
bibêjim!- da ku qûna xwe bidin ber tava Xwedê!
-
- Parastin û peþxistina Kurdistanê wekî çîrokên
di piþt çiyayê Kaf de ji van “Hecî”yên me dûr e! Ji ber ku ew
“Hecî ne bi tenê ji qûna xwe razî ne!”
-
- Naxwazin bigihîjin Kurdistana me ya ku berî her
tiþtî jê re defter û pênûs lazim e; dixwazin “bigihîjin”
Kurdistana xwe ya zêrîn a ku li gorî kêfa dilê xwe resmandine û
neqiþandine; da ku hemû xeyalên xwe yên jiyaneke beravêtî li ser
bivejînin..
-
-
-
-
-
|
|
|