Bi heftiyan e ez xwe davêjim ber sebra xwedê û dibêjim, sed car tobe ez ê di derbarê bernameya TRT 6 Gulfiroş de tiştekî nebêjim û nenivîsim.

Ez nefesên kûr dikşînim, rojê deh caran Hezretê Muhamed, Îsa û Musa û sed û bîst û çar hezar pêxemberên din tînim bîra xwe û ji xwe re dibêjim, “Dê niha kurdekî me yî Swêdê xwe bigihîne hawara min û dê ji tirkmanciya Niştî Stêrk re du gotinên mamostayane bibêje û dê dilê me gişan rehet bike…”

Min ji xwe re got, “Koçero, tu ji pêvajoya nû tiştekî fêm nakî, piçekî din sebrê bikişîne, dê niha zana û alimên kurdan du ayet û sureyan di derbarê rezaletiya bernama Niştiya ku kurdî diherimîne û di bin tirkî û swêdiya xwe de binax dike, ji min koçerê xwedê re vebêje…”

Ya rastî berî ku ez dest bavêjim van gotinan jî, min hêviya xwe ji çend nivîskarên ku bi xêra ‘projeyên kurdî yên swêdê’ bûn zilam, nebirî.

Min got, wê niha yek ji wan di guhê Niştiyê de bi kurdî biqîre û dê bibêje, eyb e keça min, şerm e, fihêt e, bi vê tirkmanciya xwe te em kurdên swêdê rezîl kirin…

Lê ji bo xwedê, ez li vir, li ber vê bernamê behicîm û teqiyam, lê tu kes dengê xwe nake.

Piştî temaşekirina vê bernamê ez her roj bi hevala xwe ya Alman re bi bahaneyekê ve şer dikim, lê tu kes ji van rewşenbîrên ‘Roja Teng’ destê xwe danayne ser bîrana min.

Gerçî hevala min li ser pevçûna me analîzeke psîkolojîk kir û destnîşan kir ku piştî temaşekirina tirkmanciya Niştî Stêrkê bi wê re bi baheneyekê ve pev diçim û vê bernamê li min qedexe kir, lê wekî mazoşîstekî kurdî li ber vê bernamê îşkencê didim xwe ya rebî.

(Pornekurê nahêle ku ez êdî li ser soza kurdî ya Emîne Aynayê jî binivîsim, de vêca were û nemre.)

Ez dizanim, wê niha hinek ji van welatparêzên me bibêjin, ‘Ê hevalê koçer, jixwe TRT 6 e, ma tu yê çi hêvî ji wan bikî’ (Eyb e meriv bibêje, lê ji xwe ew jî hemû meseleyên kurdî maşilehhh bi vî rengî çareser dikin û xwe ji her tiştî dişûn! )

Hinek kurdên me yên pêşketî(?) jî wekî meseleya ‘KAR’ li bernameyên TRT 6 dinêrin. (Li gorî wan, meriv di MÎTê de jî kar bike, meriv dikare xwedêgiravî xizmetê ji welatê xwe re bike! Tew mala minê!)

Lê heke ev kurdiya Niştî Stêrkê di ROJ TV’yê de derketa, dê hinek ji van zimandirêjên ku niha xwe kerr û lal dikin ji vê yekê re bigotana, “Hewlo hawar, welat difroşin! Hewlo hawar, kurdî herimandin! Hewlo hawar, kurdî asîmîle dikin!”

Welhasil kelam, bi nivîsandina vê nivîsê re min dîsa li bernama Gulfiroş nihêrî, (di vê kêliya bernameyê de peyva ‘tarî’ xist ‘torî’, erê bi serê we!) min ji xwe re got, ‘Heke Niştî bikaribe di vê bernamê de, nîvhevokeke kurdî jî saz bike, heke ez carekê bê hemdî jî bişirîm an jî keniyam, ez ê jê re bêjim aferîm ji te re prensesa kurd û ez ê vê nivîsê neweşînim…’

Lê niha terbiya min a botanî rê nade ku ez ji tirkmanciya wê ya beredayî re, ji wê bernama wê ya bêlome re tiştekî bibêjim. (Ji xwe ez behsa mêvanên tirkîaxêv, stranbêjên tirkîbêj, henekên tirkî nakim, da ku hûn zêde aciz nebin û wekî min bi hevala xwe re şer nekin!)

Li şûna Niştiyê, min dixwest ji wan ‘egît’ên ku niha xwe kerr û lal dikin û li bendê ne ku tevlê ‘Gulfiroş’ê bibin, bi kurt û kurmancî du gotinan bigota, lê ez ditirsim ku pozê wan jî neşewitiya.

Axir, hema serê we bixwe, bernama we jî û pêşketina(?) we jî!