Hewlêr: Mirina Azad

 

Evdile Koçer, evdilekocer@yahoo.com

 
Ji bo bîranîna Mehdî Xoþnaw û þehîdên dî...
 

Heyla li min jaro

Heyla li te jaro

Me rezikik cando

Hemû þiv û gûz û hinaro

Hey jaro ezo, talano ezo...

(Ji folklora Kurdî)

 
 

Erê jaro...

 

Mirinê, wekî pirpirokên biharê dîsa xwe noqî newala jiyana me kir. Em û mirin, ev dused sal in em li ser siya hev dimeþin.

 

Mirin, êdî ji me re baqek qaxizên reþeþîn ên serpêhatiyan e!

Ji Helebçeyê bigire heta Newala Qesaban, em di nav hêlekana mirinê de hêsirên xwe distewînin...
 

Erê jaro...

 

Mirin û azadî çiqas nêzî hev in. Hêsirên ku di hêlekanên mirinê de distewin, vêga çiqas azad in...

 

Erê jaro...

 

Belkî qederek e, an jî tiþteke din; lê em Kurd çavên xwe di nav þibakên êþ û cangoriyên xwe de li çirûskên azadiyê vedikin...

 

Hewlêr êdî azadtir e...

 

Hewlêr êdî ji bo kurdan þibaka azadiyê ye...

 

***

 

Kurdên Bakur, divê qetlîyama Hewlêrê çawa bixwînin?

 

Neyarên Kurdan, êdî qetlîyam û dijminatiya xwe bi awayeke henekane dimeþînin. Ji bo ku em ‘xwe’ ava nekin, ji bo ku em ji hêsirên xwe ji xwe re starekê ava nekin, bi hemû rê û rêbazên xwe ve têne ser me.

 

Berî her tiþtî em di nav fikrên xirikandî de, em di nav niqaþên kopîkirî de mey û havêna qedera xwe dihêlin ji zirbavên xwe re. Ji bo ku em tovê ken û giriyên xwe nereþînin, em bi her awayî têne manûpilekirin. Êdî li ser heyvê jî koxikeke kurdan çêbe, dê neyarên kurdan çi bikin her kes dizane!!!

 

Lê gelo emê çi bikin?

 
            Em kurdên Bakur ji zû de ye, di nav ezmûnekê de ne. Helbet dilê her kurdî li Baþûr li Hewlêrê lê dixe... Lê divê Baþûr, bibe kêla me ya siyasî û entellektuelî. Nexwe, jixwe her kes dizane, ku cîranên (Tirkiye, Suriye, Îran...) me kêlên me hazir kirine jî...
 

Min navê ez çîrokên “xwirînî, taþtê, firavîn, þîv...” ên ermeniyan bînim bîra we... Min navê ez zilamê ku li ber sêdarê gotî, ‘Bila ev jî ji min re bibe ders!’ bînim bîra we...

 

Divê em wekî du serî pîvazan nefikirin û paþê destê xwe li kaboka xwe nexin. Her tiþt eþkere û vekirî ye: Heger em çareseriya pirsgirêka kurdan, wekî lîstina “pazil”ê ya leyîstoka zarokan jî bifikirin, fotografê vê leyîstikê BAÞÛR e... De vêca kerem bikin...

 

***

 

Min berê jî nivîsandibû lê ez xwe mecbûr dibînim, ku dîsa bi kurt û kurmancî dubare bikim: Divê mirov zêde qelebalixiyê neke û hiþê xwe di nav hin teorî û kitêban de nekuje. Ji hin tiþtên berbiçav re tu gotinên qerase û qelew ne lazim in!

 

An emê fêm bikin, ku bombeyên Hewlêrê di saziyên me yî Amed, Sêrt û Batmanê de teqîyane; an jî emê kefenê teoriyan li xwe bikin û xwe berdin newalên binkeftinan...

 

An emê rih û beden û siyaseta xwe ji Baþûr re bikin sinc û mertal; an jî emê pala xwe bidin simbêlê hev û ji hev re çîrokên xwe yî berê vebêjin...

 

An emê ava awir û hiþê xwe berdin ser þitlên Baþûr; an jî emê di nav perspektîvên çilmisî de bimînin li benda bextê felekeke din...

 

An emê bi berçavka BAÞÛR li pêþeroja xwe binêrin; an jî... an jî...