Kî ne em?

Navê me “Qelebalix”, paşnavê me “Nezan” e…

Em neviyê Kurdzanê Zêdezana ne.

Hûn jî dizanin heyran: Ji qewmê “Ebu-Nezanê ku nizane nezan e”

Welatê me Mij û Moristan, paytexta me Axlodilo-istan e…

Wekî çivîkên bêserî, em di nav garana dinyayê de diçin û tên. Çawa ku rehmetî jî pê dizane, yek li ber deriyê Roma Reş serê xwe datîne; ê din jî li ber Şkeftên Nezana Reş...

Em di nav gotinên jiberkirî, ştexaliyên pînekirî û şîroveyên ûtîkirî de, nezanî û çavnebariya xwe mezin dikin...

Li Carbekir û Berlînê jî, -sibhanallahhhh- em wekî xwe ne: Em di nivê rê de disekinin, xwe li nav gohê hev dixin û benikê pêlava xwe bi nigê hevalên xwe ve grê didin. Yanî delala min, nebêjê ez çi dibêjim; em wekî îmana xwe hez ji vê leyistikê dikin!!??...

Çerxa xezeba xwe, tûrikê têkçûnên xwe, em dadiçikînin ber rêya jenerasyona (yanî berxikên malê!) nû...

Em naxwazin, an jî nayê hesabê me ku em piştperdeya Cegerxwîn û Xeyam bibînin:

“Veşartiyên pêşiyê ne tu dizanî û ne ez
Ev tîpa kewsele ne tu dixwînî û ne ez
Gotina min û te di paş perdayê de ne
Ko perde ket ne tu dimînî û ne ez”

Helbesta dilê xwe, çîroka jiyana xwe, romana trajediya xwe, me di wê lîstika qumara hev de winda kiriye...

Axxx ji derdê vê vîrûsê!!..

Vîrûsa malxirabiyê ketiye hard-dîska mêjiyê me...

Di klavyeya hişê me de tîpên kurdî tune ne...

Mişkê me ‘Fermana Man û Nemanê’ ditikîne...

Em ketine belayê rihê xwe. Ne em dikarin derdê man û nemana xwe vebêjin, ne jî em gohê xwe didin derd-bêjan...

Lê wê gelek klam li ser me bêne gotin. Ji ber ku, em BAŞÛR-NEPARÊZ û BAKUR-NENAS in...

Em ‘Kundirê Pêvajoyan’, projefiroşên ber taq û dîwaran in...

Yanî, ez serê xwe û ‘Qehremanên Me’ neêşînim:

Em qehremanek nîvco, neyarek nelê ne...

Li rex Spartacûs keleşek zingargirtî û vala ne...

Li pey Robîn Hood sloganek pivdayî ne...

Qayişkêşek bêpîvan, qelûnek heftserî ne...

Li kolanên heval û dostan, mayînek ber teqînê ne...

Kîne em?

Ev in em!!!