Kurdên Dinya-ne-dîtî!

Evdile Koçer, evdilekocer@yahoo.com

Behsa lobî û mobiyên gulgulî dikin, Kurdistaneke têr-gulî dixwazin, lê nizanin koleksiyonên çilmên xwe paqiş bikin.

 

Li ser ‘Kurd û Kurdistan’îbûnê bîbokên xwe dirijînin û bêmane qûna xwe diçirînin, lê ‘Îstîklal Marşî’ ji ‘Ey Reqîb’ê çêtir dizanin û dikarin ji te re navê xwesûya Mehmet Akîf Ersoy jî jiber bibêjin.

 

Heta êvarê li ser girîngiya medyayê şîretên nû li ber hev rêz dikin, lê rûpelên medyayê jî wekî keleşeke zingargirtî bi kar tînin.

 

Li pişt perde û deriyan bêyî ku peşkek av vexwin şeş caran dewleta Tirkiyê xira dikin û li gorî dilê xwe heft caran jî Kurdistanên dildilî ava dikin, lê li ba tirkeke qûnneşûştî jî ‘kurdbûn’a xwe vedişêrin û serê xwe dixin binê erdê.

 

Tu bêhemdî xwe behsa çêleka mala Şêx jî bikî, dê vê çêleka reben sedîsed polîtîze bikin û dê sedîsed komployeke nû li ser Mala Şêx bifikirin.

 

Dema ku qala pirsgirêka Kurd bikin, di dawiyê de dê miheqeq çêr û xeberên nû ji Tirk, Ereb û Farisan bikin û dê vê çanda çêrkirin ya genî jî wekî siyaseteke nû ya kurdan deynin ser sofreya me.

 

Çaxê ku gotin tê ser zimanê kurdî, weke ku hemûyan soz dabe hev gotina ku her dem di devê wan yê tirkîbêj de dertê ev e: Kûrtçe ji Tirkî zengîntir e heval.

 

Li ser fikra demokrasî, azadî û pêşketinê her yek dikare bi têra hezar konferansan guhê me kerr bike, lê dema ku peyva ‘MUXALÎF’ jî seh dikin dîn û har dibin û weke dîkê sibehê çavê wan sor dibin û tişta ku tê bîra wan bi tenê ev e: ‘Sîxur, ajan, xayîn…’

 

Dema ku berê wan bikeve saziyeke dewletê dilê wan dixwaze ku her derî paqiş bikin û belkî erdê jî bialêsin, lê saziyên xwe jî wekî xwelîdankekê bi kar tînin.

 

Li ser bîr û hişê dîroka Kurdistanê qirika xwe diqetînin, lê dema ku dor tê ser pîvazeka wan ya riziyayî jî ‘Dîroka Pîvazan’ ji xwe didin dest pê kirin û ‘bîr’a me gişan jinûve(?) av didin.

 

Li ber radyoyên TRTê deng û xewnên xwe hûnandibin jî lê dema ku dertên ser medyaya kurdî behsa zarokatiya xwe ya li gel radyoya Êrîwan û Bexdayê dikin.

 

Li ser azadiya jinan dixwazin hino hino hezar tabûyan kevin bişkênin, lê di ber re jî hêdî hêdî ji xwe re tabûyên post-modern ava dikin û ji feqîriya hişê xwe li pêxemberên nû digerin. 

 

Çawa ku sazî û qehwexaneyan tevlihev dikin, her wisa partiyên kurdan û AKPê jî binguhê hev dixin û dikin qurbana ronesansa welatekî. 

 

Weke ku li ewropayê sed Kurdistan ava kiribin, tên li sûka siyaseta Amedê rihê xwe yî pûç bi buhayeke giran ve difroşin û simbêlê xwe badidin.

 

 

çapkirin