Weke tê zanîn min hefteya borî ji Selîm Temo re nameyek eşkere nivîsandibû. Temo, ji min re bersivek şandiye, lê mixabin camêr destûr nade ku ez li vir biweşînim. Loma ez jî li gorî prensîbên xwe mixabin nikarim biweşînim.

Lê camêr wê bernameya ku min behs kirî qebûl dike. Bi qewlê tirkan, di bin gayî de li golikê digere, piştî heqeratên mezin dibêje ku ez hez ji polemîkan dikim.

Tewww mala minê! Xwendevanekî hişyar dema ku li naveroka çar pênc nivîsên min binêre, helbet wê bibîne ka rikin û stûna nivîsên min li ser çi ne.

Ji bo ku mesele baştir bê fêm kirin, ez dixwazim du sê tiştan ji hev veçirînim.

1.Tu meseleyeke min ya şexsî bi Selîm Temo re tune. Ji ber kar û xebatên wî yên li ser wêjeya kurdî ez kêfxweş jî dibim. Lê heqê wî tune ku ew jî wekî Mehmed Uzun wêjeya kurdî di bin alaya tirkan de tewaf û kedî bike.

2.Rewşenbîrekî serbixwe divê pêdiviya wî bi îktîdara serdestan(tirk û kurd ferq nake!) tune be. Divê rewşenbîriya xwe li ser pêlekanên dîwana serdestan bilind neke. Heke na, nexwe bila li meydanên vala dersên rewşenbîriyê nede civaka me. Bila her kes bizanibe ku modela rewşenbîriya civaka me keseke wekî MAMOSTE MEDYA ye!

3.Ez ne li dijî TRT 6ê me. Tiştên ku ez di Roj TV û di derên din de jî dibêjim, bila TRT6 kerem ke deriyê xwe heta dawiyê ji fikrên min re jî veke. Lê tişteke ecêb e ku nivîskarekî kurd ji Swêdê were, li ser kursiyên germ ên TRT6’ê rûne, lê nikaribe behs bike ka ew çima li Swêdê ye. Dixwazin ku em tê de behsa gundê xwe bikin, lê em tê de nebêjin ka ew gund çawa hatiye şewitandin. Dixwazin ku em tê de behsa ‘çeqçeqok’ê bikin, lê ‘aş’î nekin.

4.Ez ne li dijî alaya tirkan im; helbet ji wan re pîroz be. Lê bila di bin alaya xwe de jî dengên helbestvanên vî welatî ên wekî ‘Selîm Temo’ kedî nekin û bi xwe ve pîne nekin.

5.Bila neyê ji bîr kirin: Ez ê li dijî vê jî bim heke di bin alaya Kurdistanê de helbesta tirkî jî, bitefe, kedî bibe, an jî bête tewafkirin…

6.Lê ez li dij im ku ‘Selîm Temo’yek li hêlekî behsa rewşenbîriya Edward Saîd bike, lê li hêla din jî di bin ‘ala’yeke ku nahêle ‘Edward Saîd’ek nefesê bistîne de ‘rol’ ji helbesta kurdî bidize. Li hêlekî dersên rewşenbîriyê bide me, lê li hêla din jî di bin alaya tirkan de bixwaze ji helbesta kurdî re nasnameyeke şîzofrenîk peyda bike. Weleh bavooo xweş bazar e!

Di dawiyê de divê ez bibêjim ku wê niha Selîm Temo van gotinên min ên jor wekî bêbextiyekê bibîne, lê wê dîsa nikaribe ji civaka kurd re du gotinan di derbarê bernameya xwe ya ku di dawiyê de ji Emnîyeta Mêrdînê re spas dikin(wê niha bêje ev jî bêbextiye!) de bibêje, ji ber ku ew naxwazin meriv behsa sofreya wan ya ‘rewşenbîr’iyê bike!

Koçernot:

Bila mamosteya dilê me gişan ‘MAMOSTE MEDYA’ li min negire. Min dixwest vê hefteyê bi nivîsekê ve bejna xwe li ber vê xebata wê ya li ser kurdî bitewînim. Min dixwest vê hefteyê ji ber hemû zarokên Botanê ve jê re gul û çîçekan bişînim. Min dixwest ez li vê xerîbiyê biqîrim û bibêjim, “Tu Kurdistana min î!”. Lê va ye hûn dibînin mesele çi ye!