Paşê bi heft kotek û bela, ji qûna erebeyekê hinek benzîn menzîn derdixe... Dû re şev nîvê şevê, ji kuleka marketekê şekir mekir derman merman peyda dike û heta ku ji doxîna hezkiriya xwe fitîlekê çêdike û di medbexê de dike molotof-kokteyl, polîs li deriyê malê dixin û dibêjin, “Selamûneleykûm!...”

Lê hezar car şikir ji Xwedê û evdên wî re, îhtîyacî û pêwîstî û lazimiya me kurdan bi vê qûndirandin û serêşiyê tuneye.

Çêkirina molotofan wekî avakirina partiyekê li cem me rihet û hêsan û basît e!

Hela ka lê binêrin: Em qûna xwe ya çargoşe li ser kursiyeke cîranan(?) pahn dikin, çend şûşeyên birêzê, zehfrêzê, gelekrêzê, superrêz Beytocan ê ku nîv dilop di binê wan de mane li ser maseya xwe rêz dikin, simbêlê rihê xwe yê têkçûyî hêdî hêdî badidin, zend û bendên xwe wekî xulam û qerwaşên Mîr vedimalin û paşê jî hema çi hat ber devê me em vedibêjin û dipekînin.

Gelek gotinên ku ji devê me dipekin, mîna sirûdeke neteweyî ji jor de dadibelin nav zikê wan şûşeyên ser maseyan: Xayîn, xwefiroş, bênamûs, elçax, orispî, bêşeref, cehş, ker, ehmeq, rezîl, beredayî, sîxur... û quzilqurt (ev jî ji min!?)...

Ez bi xwe li gorî terbiya xwe ya Botanî dibêjim ku, gotineke ji van bikeve kîjan molotofê, ne deh bajar belkî bîst eyalet jî pê bêne şewitandin.

Gelo we got çi???

Ya rebî bêlome!!!

Dema ku em hemû gotinên xwe yên rizî –ku ji berî Îsa û Mûsa mane!- ji wî ûrê xwe yî genî derdixin û çaxê ku galegal û mastirbasyona devavêtinê diqede, em kef û şêlava devê xwe bi destmalan paqij dikin... û ez ji ezbenî û delala xwe re bibêjim, em wan destmalan weke sêhirbazekê –bê mane!- dixin devê wan şûşeyan û hazir dikin!

Ezbenî, molotof-kokteyla me hazir e!?...

Keko, fermo molotof!..

Hevalê hêja, molotofa me amade ye!?...

Koçer arqadaş, ti pêşniyarên te hene???

Erê welleh hene: De vêca kerem bikin em bixwin –pardon- em di rûyê neyar de biteqînin!

Neyarê çi halê çi!

Helbet molotofeke welê belaş, hûn jî dizanin ku bi kêrî ti neyarî jî nayê.

Ezbenî, molotofên bi vî rengî, an em di rûyê heval û dostên xwe de diteqînin; an jî gelek caran di destê me de diteqin.

Helbet zirara herî mezin jî em bixwe dibînin!

Ji ber ku: Molotof çêkiro, bixwe kiro...

Ji ber ku, em di afir û dersxaneyên zirbavên xwe de fêrî çêkirina van molotofan bûn.

Ji ber ku, em li ber destê zirbavên xwe bi lêdan û xeberan fêrî çêrkirinê bûn...

Ji ber ku, aqilê me weke şûşeyeke vala bi destê zirbavên me hatiye tejîkirin.

Vêca em radibin, molotofên xwe bi aqilê zirbavên xwe davêjin hev...

Lê tişta herî malkambax jî ev e ku, îro zarokên me weke pêlîstokekê bi van ‘molotof’an ve mezin dibin. Çêr û nifir weke mirina civakekê xwe berdidin nav rihê zarokên me û ji wan re dibin molotof-kulturên nû.

Çêr û nifir û xeber û dijûn û siqêf û zêf, îro mîna silav û kulavekê –bi taybetî bi destê medyaya me!- direşin ser serê civaka me ya xwelîser.

Îro hin malperên me hene mîna molotofeke veşartî li benda te disekinin; dema tu ditikînî di te de diteqin.

Di nav me de hin ‘egît û qehreman’ hene, bi rastî jî wekî molotofên ber teqînê diçin û tên.

Ji zikreşî û hemû ‘reş’iyan hatine dagirtin. Ji ber ku qewlê wan borî ye; ji ber ku fikreke wan tuneye, diçin ji dikanên cîranan molotofan dikirin.

Li gorî rewşa hewayê, ji bêrîka xwe molotofên xwe derdixin; carna vir ve davêjin carna wir ve. Carna molotofek dipeke tê li dilê BAŞÛR dikeve, carna li kezeba BAKÛR.

Xwedê me ji ba û bager û molotofên van camêran biparêze! Amînnnnn...