Dibe ku te navê min seh nekiribe û nizanibî ez kî me.

Ez mirovekî Ermenî me; di sala 1954an de li Meletiyeyê hatime dinyayê. Di heştsaliya xwe de bi malbata xwe re me koçî  Stenbolê kir û dû re di sêwîxaneya Ermeniyan de ez mezin bûm.

Di Ûnîvesîteya Stenbolê de min Zoolojî xwend û paşê min dil berda xwendina felsefeyê.

Ji ber fikrên xwe ji mektebê hatime avêtin, gelek caran hatime girtin û îşkencekirin.

Ez sernivîskarê Rojnameya Ermenîkî-Tirkî ya bi navê Agos bûm, her wiha di gelek rojnameyên din de jî nivîsên min diweşiyan.

Vê dawiyê jî dozek li min vekiribûn û xwedêgiravî îdîa dikirin ku min bi fikir û nêrinên xwe "heqeretê li tirkbûnê" kiriye,  paşê camêran 6 meh cezayê zindanê li min birîn.

Lê di ber re jî nameyên tehdîtan ên kuştinê, dijûn û heqeretên xef û eşkere ji serê min kêm nedibûn. Her çiqas min van  tehdîdan radigihand mehkeme û dozgeran jî lê qet pere nedikir!

Welhasil ezbenî ez serê te nehêşînim, doh ber bi êvarê li ber devê deriyê Rojnameya xwe Agosê bi sê guleyan hatim kuştin.

Min rûyê qatilê xwe nedît, lê wexta ku nefesa min diçikiya û min hêdî hêdî deriyê jiyaneke din vedikir, qatilê min wiha bi ser min de diqêriya: "Min ermeniyek kuştttttt...!" 

Lê xwedê heye bi vî DENGê tirsonekî ve rûyê qatilê min jî ji nişka ve kete ber çavê min.

Belkî te jî rûyê wî qatilî li derekê dîtibe!

Erê xweş dihat bîra min, dema ku di qirkirina me Ermeniyan de dest datanîn ser mal û milkê me û bi gotinên xav ve dema ku  agir berdidan bedena me û digotin "Bimre Ermeniyên qerwaş...!" dîsa heman DENG bû...