Piþtî þeþ salan: Welatê Bindest -2-

 

 

Evdile Koçer, evdilekocer@yahoo.com
 
 
 
Heke ku hûn piþtî þeþ salan li rastî xwarzî û biraziyên xwe bên ku bi hev re bi tirkî dipeyîvin gelo hûnê çi his bikin?
 
Ez bixwe tiþtekî his nakim; hingê gotin diqede û qiyameta min radibe; rihê min dibêjê wê tu merivatiyeke te bi wan re nemîne!
 
Kerem bikin ez îro piçekî êþ û derdên xwe bi we re parve bikim; werin îro li van êþên min binêrin bê çawa roj bi roj di min de dibin nexweþiya penceþêrê û rihê min teng dikin.
 
***
 
Navê biraziyên min Þîlan û Berken e. De min got qey wê bi kurdî mezin bibin û ez rabûm berî þeþ salan min van navên kurdî li wan kir.
 
Lê heft car heram be! Ji bo dermanê mirinê be jî çar gotinên kurdî bi ser hev de naynin.
 
Piþtî þeþ salan mamê xwe yê nivîskar wiha pêþwazî dikin, “Amca hoþ geldîn!”. (Mamo, tu bi xêr hatî!)
 
Mirin!!! Min got qey ‘amca’ riya xwe þaþ kiriye û hatiye maleka þaþ! Lê na, ez dû re dengê kurdî yê pîrika wan yanî dengê diya xwe seh dikim, “Evdileyê min tu bi xêr hatî, di nav gulan de hatî!”
 
Heke hûn navê bavê Þîlan û Berkenê bipirsin wê li Sêrtê siyasetmedarekî navdar nîþanî we bikin. Yanî mesele dîsa ji çerxa siyaseta bakur dest pê dike!
 
Helbet ez dizanim ku sedemên asîmilasyonê gelek in, dibistana tirkî heye, rêzefîlîm hene, hevalên tirkîaxêv hene, hene hene… belkî bi hin formûlên nivîskaran ve jî meriv nikaribe ji nav vê meselê derkeve.
 
Lê heke ev dîmenên ku min jor behskirî, li Sêrtê li maleke navdar ya siyasetmedarekî kurd pêk were, divê em deh caran li ser bifikirin û ji vê rewþê re bikin hewlohawar.
 
***
 
De vêca werin ez ji we re behsa xwarziyê xwe bikim, da ku hûn bizanibin bê nexweþiya min çawa dijwartir dibe û civakek çawa ji ser rih û hebûna xwe diçe. 
 
Xwarziyê min yê biçûçok ji bo xatirê Kurdistanê be jî gotineke kurdî ji devê wî dernakeve. Ji xeynî tirkî hemû zimanên biyanî jî wekî ingilizî bi nav dike.
 
Vêca rojekê, xwarziyê min dema ku kalik û pîrika wî bi hev re bi kurdî sohbet dikin ji diya xwe re wisa dibêje, “Dadê kalik û pîrika min çima bi hev re bi ingilîzî dipeyîvin!” (Helbet van gotinan jî serê we xweþ be bi tirkî dibêje!)
 
Heke hûn li Sêrtê navê bavê xwarziyê min bipirsin, wê parêzereke welatparêzî navdar nîþanî we bikin. Yanî mesele ji çerxa kesên xwendekar dest pê dike!
 
***
 
Sedema ku ez rewþa malbata xwe nîþanî we dikim ev e: Divê em bikaribin pêþî þûjinê wekî mirovan di xwe de bikin.
 
Nexwe ez dikarim behsa sed Þîlan û Berkenên din bikim ku reqîniyê ji tirkî tînin. Ez dikarim berê lûleyan bidim ser ‘kolan’eke din…
 
Nexwe rihet e ku ez jî wekî hin nivîskar û zimanzanan qûna gotinên mezin deynim serê vî quncikê rojnamê û berê keleþê bidim her kesî.
 
Bila di navbera me de bimîne lê di meseleya nivîs û welatparêziyê de jî em hemû ji hev re derewan dikin!
 
Axxx welatooo! Axxx welatê bindest!
 
Koçernotek: Bi destûra we be, hefteya bê ezê dîsa behsa ‘dîmenek’e din bikim!
 
 
 
 
 
 
 
 

çapkirin

copyright © 2002-2008 info@pen-kurd.org