Şaredariya Kayapinarê ya Amedê li ser riya Dîclekentê ji bo çand û hunera ciwanan avahiyeke gelek mezin û xweşik çêkiriye û navê wê jî daniye ‘Navenda Çand û Hunerê ya Ciwanan a Cegerxwîn’.

Dema meriv li Amedê navê Cegerxwîn li ser avahiyeke çand û hunerê bibîne gelek tiştan his dike. Qeymeqamtiya Kayapinarê her çiqas ku navê ‘Cegerxwîn’ nepejirandibe jî, lê civata şaredariyê dîsa bi yek dengî navê Cegerxwîn hilbijart û bi paş ve ji Qeymeqamtiyê re şand.

Rêvebira Kurdî-Derê Mekiye Ormanci min li hêwan û odeyên Navenda Çand û Hunerê ya Ciwanan a Cegerxwîn digerîne. Bi dehan odeyên mezin yên xebatê, hêwanên fireh yên konferans û civînan bêhna min fireh dike. Rengê ciwanan, rîtma mûzîk û hunerê meriv ji xwe de vedikişîne nava atmosfereke cihê.

Lê tişta ku herî zêde bala min dikişîne ev e: Li ser hemû deriyên ode û hêwanan, û heta li ser deriyên tiwaletan jî bi kurdî dinivîsand. Qet nebe min gotineke tenê jî bi tirkî nedît. Ev yek helbet xewn û xeyala bi mîlyonan dildarê kurd e.

Em berê xwe didin kafeteryayê. Li ser hemû maseyan rojnameya Azadiya Welat ber çavê me dikeve; zarok û ciwanên rûken çavên xwe fêrî gotinên kurdî dikin. Li ser deriyê odeya çayxanê bi kurdî wiha dinivîse, “Buhayê avê: 50 krş e. Buhayê çayê: 50 krş e.” Ji vê kurdînivîsînê ve gelekî kêfa min tê, weke ku ez ê careke din li rastî kurdiyeke wisa neyêm di cih de wêneyên nivîsên bi kurdî dikişînim û di dilê xwe de dibêjim, “Helal be ji we re rêveberno!”

Amed hêdî hêdî bi ser xwe ve tê; xwîna wê ya kurdî dîsa dikele. Helbet ne hêsan e ku meriv bikaribe di çend salan de berê asîmilasyona 80 salan biguherîne, lê navenda çandeke wisa dikare ji hemû saziyên kurdan re bibe modeleke baş.

Evîna Gul û Masî

Piştî nîv saetê din wê cara ewil şanoya bi navê Evîna Gul û Masî ya ku Navenda Çandê ya Dîcle û Firatê hazir kiriye, li vir yanî li Navenda Çand û Hunerê ya Ciwanan a Cegerxwîn derkeve ser sehnê.

Hezkiriyên şanoyê li ber devê derî hema bêje li ser pişta hev in. Ez li rastî gelek kesên nas têm, yek ji wan jî nivîskar Mem Mîrxan e. Wekî gelek kesan ew jî jî vê yekê kêfxweş e ku her hefte şano û panel û konferansên bi kurdî li Amedê li dar dikevin.

Di ber temaşekirina şanoya Evîna Gul û Masî re tîqetîq ji ser salonê kêm nabe. Çepik ji henekên kurdî re wekî baranê dibarin. Zimanê sivik, henekên xweşik, tevna sade ya şanoyê dihişt ku kurmancî di rûyê temaşevanan de bibişire û bikene.

Jixwe ez dibêjim qey zimanê kurdî jî li benda şanoyên wisa ye ku bikaribe dîsa zûka henek û meselokên kurdî li nav civakê belav bike; ku bikaribe qurmê xwe dîsa li nav rihê civakê bireşîne.

Bi têra salekê em keniyan. Hevalên min Mekiye, Zozan û Roza jî ji kena zikopişto bûbûn; nedikarîn êdî bipeyîvin. Me ji hev re digot, “Amed layîqê vê yekê ye!”. Jixwe hemû ked û xuhdan jî ji bo xebateke wisa tê rijandin. Dema ku bingeha karekî wisa saxlem û cîdî be, di dilê her kesî de cihê xwe digire.

Rojeke me wisa bi kurdî bi ken û tîqetîq derbas bû; heta çend rojan jî me henek û dîyalogên Lîstika Evîna Gul û Masî dubare kirin. Jixwe ziman û rihê kurdî jî dikare bi vî awayî dîsa serê xwe hilde.

Me bi hev re got, “Mala we ava be rêveber û şanogernooo!”