Rewşenbîrekî meşhûr: Nanxwurê Cilqetîn

Evdile Koçer, evdilekocer@yahoo.com

Ji bo ku bikeve nava antolojî û mantolojiyan bi darê zorê xwe li çepera romannûsiyê diqelibîne û peyva kurdî birîndar dike.

 

Nefsa xwe ya mezin di quşxaneya înternetê de bi gelek nav û awayan belaş dimeyîne; peşkên xwe wekî vîrûseke nenas li ser serê me xwendevanên evdal direşîne.

 

Heke ku xwedêgiravî helbestan binivîse, bi tenê pirtûkên helbestan ên ser sergoyê dixwîne. (Tu dibêjî qey ti eleqeya futbol û helbestê bi hev re tune ye!)

 

Wekî pîrhebokên salên xelayê xwe li ser serê edîtorên feqîr ên malper û kovaran dike bela; bi vî awayî tê dibe mêvanê mala me jî

 

Çawa ku ji bo çareserkirina pirsgirêka Kurd-istanê ti havêneka wî tunebe, her wiha di tevna nivîsên wî de jî misqalek havên peyda nabe.

 

Dema ku dinyanedîtiyek jê re dibêje, “Mamoste” ji heyecaneke beredayî dibe ‘Başûr, Bakûr, Rojhilat’, ji xwelîseriya xwe per û bask pê ve çêdibin û dike ku bifire û venişe ser bexçeyên cinetê!

 

Li ku derê peyda kiribe helbet em nizanin, lê bêyî wan nav û bernavên xwe yên “Dr.”, “Prof.”, mixabin nikare biçe destavê jî; dema ku tevli konferansên ser tiwaletan jî bibe, “Dr.”, “Prof.” nola kaxizên tiwaletê bi xwe ve dizeliqîne û bi kar tîne.

 

Çawa ku niha hûn jî texmîn dikin wekî her kesî(?!) wî jî di zarokatiya xwe de dest bi nivîsê kiriye. (Tu dibêjî qey di pêncîsaliya xwe de meriv bi tenê tirba xwe dikole!)

 

Bi edîtorgeriyeke piştkurmî ve dixwaze di kurterêya mam û xalan de nav bide û di nava sê çar rojan de bibe mamosteyê rewşenbîran.

 

Belê me fêm kir ku bêhneke genî ji daxuyaniyên wî tê, lê bêhna şekalên sifto yên mamosta Denîz Baykal jî ji muxalefeta wî tê.

 

Bi zimanekî din dest bi nivîsê kiribe jî, lê dema ku di newala rewşenbîriya kurdî de siya wî piçekî xuya bike wekî vir û derewên xwe vê yekê jî bi delalî vedişêre.

 

Ji ber ku tûrikê wî qul e, bêyî ku ji min û te şerm bike çavê xwe her dem li diziya tûrîkê camêrên din xweş dike.

 

Fikr û tebatên xwe wekî gula çardehê nîsanê dihesibîne; loma serê her sibehê dixwaze ku em bi gotinokên wî ve taştêya xwe bikerifin.

 

Ji ber ku rihê wî li ser axa zimanê kurdî şîn nebûye, mixabin bêhemdî jî biwêj û gotineke pêşiyan li tevna nivîsên wî naaliqin.

 

Rebenî û pepûkiya xwe çawa ku wekî tiştekî miqedes ji me re pistepist dike; her wiha zimanê kurdî jî bi vî aqilê xwe ve pîroz dihesibîne. (Tu dibêjî qey Erebî, Farisî û Tirkî xulamê bavê wî ne!)

 

Her dem gazincan ji nebûna xwendevanan dike, lê ew bixwe jî hez ji xwendinê nake.

 

Bi qewlê wî fîlozofî, dixwaze ku her dem rexne lê bêne girtin, lê serê we xweş be serê her kêliyê pişta xwe ji mizdanê re hazir dike! (Ez qurbana pişta wî bim!)

 

 

çapkirin