Ev
demek dirêj e ku li Kurdistanê em hem têne kuþtin, hem jî wekî
adeteke kevin henekên xwe bi hebûna me dikin.
We jî dêna
xwe dayiyê, qatilên Þemzînanê çiqas ku tiþtekê nû vedibêjin weke
komedyeyên Þekspir her tiþt bêtir tevlihev dibe û dibe henekekê xweþtir.
Yanî
ezbenî li bendê bin, hindik maye ku ev qatil bibêjin, “Me dixwest em
ji kitêbfiroþa Umud gramera zimanê kurdî bikirin, me dixwest em çend
heb Azadiya Welat bistînin û li gundan jî belav bikin...”
Heke ez
tiþteke wisa seh bikim, bi serê we ez ê þaþ nemînim!
Ji ber ku
tevn û havêna henekên Enqereyê li seranserê dinyayê geriyan û bûn
çireya dîroka wan a xwînê! Divê em kurd dîroka xwe ya ku bi destê
“Henekên Dewleta Tirkan” hatiye nivîsandin baþ bizanibin.
Gelo polîsê
ku Ugur Kaymazê 12 salî kuþt hat bîra we an na?
Gelo
gotineke wî polîsî ji bîra we çû an na? Piþtî ku 13 gule berdan
Ugurê 12 salî, ji mamostayê wî re digot, “Di wê tariyê de wekî
zilamekî mezin dixwuya...!”
Her tiþt
wekî henekekê mîna tinazekê diqewime.
Lê vê
carê xelkê Þemzînanê bi stûyê ferxikên Roma Reþ girt û çawa ku
ji wan re bibêjin “êdî henekên xwe bi me nekin kurooo!” rûyê wan
ê reþ nîþanî hemû dinyayê kirin.
Resmê
qatîlan, hebûn û îdeolojiya vê dewletê bi xêra xelkê Þemzînanê
îro di destê hemû ajansên dinyayê de ye.
Siyaseta
ku nikaribe li Enqereyê ‘resmê’ Mehmet Aðar bikiþîne û nîþanî
dinyayê bike, mecbûr e ku ji metodên ciwanên Þemzînanê ders
werbigire.
Qatîl bi
telefonê xwe digihîne Mehmet Aðar, dixwaze rihê canê xwe xilas bike;
lê xortekî kurd jî resmê wî qatilî dikiþîne û datîne ser ekranên
dinyayê.
Siyaset jî,
mehkeme jî, jiyan jî û her tiþt jî ev e...