Sergoyê Kurdan, Bexçeyê Cîranan

 

 

Evdile Koçer

Evdilekocer@yahoo.com

 

 

 

 

Gava ku mirov hinekî civaka kurd mêze dike û çavê xwe piçekî li xebatên entelektûelî digerîne, tu dibêjî qey hewşa kurdan bûye sergoyeke mezin.

 

Dema meriv li vî sergoyî hûr û kûr dinêre, tê dîtin ku ji qirş mirşên cîranên kurdan û ji hemû bermahiyên wan ên çand û hunerî ve hatiye dagirtin.

 

Dakirkeriya madî û fizîkî, bi vî metodê nû û bi xêra vî sergoyî tê dikeve nava rih û hemû manewiyeta civaka kurd!

 

Hiş û mejiyên nifşên nû wekî fabrîqeyeke bê ser û ber û bê xwedî, heta ku bêhemdî xwe nas bike, her qirêjî û bermahiyên çand û hunera cîranên xwe dihêrîne û mîna hemalên sedsala navîn ji hevûdu vediçirîne.

 

Tu dibêjî qey cîranên kurdan zibil û mibilên xwe yên herîkokî, fikirok û gotinokên xwe yên qewlborî, pirtûk û stranên xwe yên jihevçûyî û nav û bernavên xwe yên ku êdî pîvazek nakin bi şev û roj tînin di nava ambalajên nû de dirêjînin ser sergoyê kurdan.

 

Sergoyê kurdan çiqas ku tê dagirtin, behçeyê cîranan wan jî ewqas paqiştir dimîne!

 

Cîraneke xwenaskirî, pirtûk û nivîseke xwe ya ku li Edîrne û Trabzonê du xwendevan nekirî, bi paletiyeke delal ve dipekîne ser sergoyê kurdan; kurdekî me yî reben jî radibe bi eşqeke mezin werdigerîne kurdî û di nava ayetên pîroz de dixe nava lepên civaka me ya xwelîser.

 

Civaka me ya ku pêdiviya wê bi rêwîtiya xwenaskirineke dûvedirêj heye, ji mecbûrî tişta ku ketiye nava lêpên wê wekî qûtê zivistanê her dadibelîne nava mejiyê xwe.

 

Cîraneke ku dîwarên civaka xwe her dem bi teoriyên nû dixemlîne, dema ku çend gotin û teoriyên mirî û kurmî ber bayê wî bikevin, dirêjîne ser sergoyê kurdan; kurdekî me yî ku hêj nizane ka kefenê gotinekê çend mêtro ye, radibe wan gotinan ji ser sergoyê xwe wekî arkeologan top dike, ji nû ve dilûsîne direqîne dixemlîne û bi gelek miqam û awayan bi ferşa kaniya civaka kurd ve dialiqîne.

 

Kurdên ku dixwazin ji serkaniya xwe peşkek fikrên kurdî wergirin, ji destê van kesên ku xwe li arkeologiyê datînin ên ku nizanin kefenê gotinan çend mêtro ye, emrê xwe yê mayî mixabin kurtir dikin.

 

Cîraneke ku êdî dixwaze ala serdestiya xwe li ser hîvê daçikîne, du sê piştkurmiyên xwe yên ku êdî dimalde mane di şevereşeka bê Xwedê de datîne ser sergoyê kurdan; kurdekî me yî ku ferqa şev û rojê nizane çawa ku Amerikayê ji nû ve kifş kiribe radibe pêlavên wan piştkurmiyan bi destmalên zavatiya xwe dibiriqîne, her yekî mîkrofoneke zêrîn dixe destê wan, wekî qehremanên nû datîne ser sehne û dîwanên kurdan.

 

Civaka me ya ku her dem zavayên xwe dixe qurbana piştkurmiyên cîranan, di bin dengê mîkrofon û dîwanên wisa de her kerr û lal dimîne.

 

Cîraneke ku êdî av di qûnê de nemaye piştî ku prezevatîvekê 50 salan bi kar tîne bi fiştokê davêje ser sergoyê kurdan; kurdekî me yî ku nizane sala par çi xwariye, radibe li ser wî prezevatîvî 70 lêkolîn û analîzên ecêb dike û bi devê xwe yî beşkerî ve qaşo dixwaze ji me re qala seksolojiyeke nû bike.

 

Yanî bi kurt û sosyolojîk: Cîraneke me –bê mane!- dema destava wî teng dibe, naxwaze sergoyê xwe bilewitîne, helbet ev heqê wî ye, hema di cih de berê xwe dide sergoyê kurdan; kurdekî me yî ku qet tiwalet nedîtine gûyê wî cîranî hişk dike û bi ambalajên rengîn ve di sazî û dezgehên kurdan de pêşangeh vedike û dixwaze bifroşe. 

 

Hewşa kurdan bi xêra cîranên wan ên xwenaskirî ve her wekî sergoyekê dimîne; ku dişibe sergoyeke ku zarok tê de leyîstok û gilçê bilîzin.

 

Bexçeyê cîranan jî, çawa ku hûn jî niha texmîn dikin her paqiş dimîne, helbet bi gul û qerenfîlên xwe ve.

 

 

Not: Ev nivîs di Kovara W de jî hatiye weşandin

 

 

 

 

 

çapkirin